bir biber çekirdeğinin hayata tutunma hikayesi :))

2010-06-20T08:22:00.001+03:00

Büyük gün bugün...
çilek okul müsameresine çıkacak ve 3 haftalık eğitim hayatının mezuniyetini verecek aman aman :)
anne ve baba çileksiz geçirecekleri 2 saat içerisinde başbaşa kalıp 5 yılın muhasebesini yapıp, ileriye bakıp planlar yapıp hayaller kuracaklar. Ardından küçük hanımın müsamere alanına gidecekler teyzesi ve anneannesiyle birlikte...

Bugün evlilik yıl dönümümüz, göz açıp kapayıncaya kadar geçen 5 sene, acısıyla tatlısıyla, zirvesi ve çukuruyla tam 5 sene!
öyle kallavi laflar edemeyeceğim ama evlilik "müessese" olarak ifadelendirilmeyi hakediyor gerçekten. demir leblebi yut yutabilirsen!
hayatta başınıza gelen herşey gibi evlilik de olgunlaştırıyor insanı, geliştiriyor, kişiliğini pekiştiriyor bir yerde...
velhasıl uzun lafın kısası, güzel şey evlilik :) buna dair uzun bir şeyler yazmak istiyorum başka bir zamana...
güzel bir gün olsun bugün inşaAllah, bana ve bu yazıyı okuyanlara :))

2010-06-20T06:08:00.000+03:00

Klimanın kumandasını ele geçirmiş ve göze batan en büyük açma kapama tuşuna da rast gelerek klimayı çalıştırıverdi. Elinden alırken kumandayı “bi-yasssss havaaa geeee-şinnnnn” diyor.

---

Kaşıktaki lokmayı ağzına vermek istiyorum “aç ağzını annecim” diyince açıyor. Ama uzaktan… Hiç yaklaşmıyor. Ben kaşığı uzatınca geri çekiyor kafasını. “Yiyoo-yummm zaaatennn!!” diyor. Meğer ağzı doluymuş kuzumun da, onu göstermek için ağzını açmışmış.

2010-06-19T03:43:00.000+03:00

Annesine zorla bir şey yedirmeye çalışıyor, kendi ağzına götürdüğü kaşığı bu kez de benimkine sokmaya uğraşıyor. Prensip olarak bunu yapmamaya gayret ettiğimden reddediyorum ve reddetme sebebimi “hayır annecim o senin kaşığın. Ben ağzıma alamam” diye uzatmak yerine kısaca kestirmeden “hayır annecim istemiyorum yemicem” diyorum. Israr kıyamet… ben de aynı tonda devam ediyorum. Sonun da “biraaaa-cıkkkk (birazcık) yeeeeee” diyiveriyor. Devamında da “iiitttt-teee miyo musunnn (istemiyo musun) doooooydun muuu” diye soruyor.

Oyuncagını nasıl oynayabileceğini göstermeye çalışıyorum. Alternatif yani benimkisi. Şöyle de yapabilirsin diyeceğim tam. Elimden hızla çekip “hayıyyy izin veeee-miyoyummm” diyor. Benim ellememe izin vermiyormuş hanımefendi…

2010-06-17T10:09:00.000+03:00

Yıkanmış kurumuş giysilerini katlıyorum da küçük hanımın. Sanki ilk kez görüyor gibi bakıyor kıyafetlerine büyük bir keyifleee. “aaaa anne bu çilek’in miiii” diye soruyor zevkle, ardından daaa “annneee bu kaça” diyor. Fiyatını soruyor hanımefendi :))))

Ardından yerleştirme kısmına geçiyoruz kıyafetlerini. Çekmecesini açınca hemen bir güzel elbisesini çekip çıkarıyor ve “aaaa anneee gelinlik miii” diye soruyor. Gülümsüyorum. Sonra kapıyor elbiseyi, “ayy” diye iç geçire geçire… ardından yanıma gelip “bu sana oluuuuu mu” diye soruyor?? Kıyafet alırken benim tıpkı ona yaptığım gibi. “du bakimmm” diyerek elbisesini üzerime tutuyor sırıtarak :)))) ben de kapıp yiyorum çilek’imi…

Sanki roller değişmiş, ben çocuk, o anne… Sen ne ara bu kadar bilmiş kız oldun benim tatlı çilek’im heee ??

ilerde ne yapıcazzz böyleee bilmişliğinle bilemiyorum. Halimiz duman öyle gözüküyor…

okullu çilek

2010-06-15T19:06:00.000+03:00

En son doğum gününde kalmışız heyhat... yazacak o kadar çok şey varken aslında, yazıdan bir o kadar uzak kalmışız. nasıl da büyümüş olgunlaşmış benim çileğim. etmediği laf, söylemediği söz, bilmediği kelime kalmamış... büyük adam gibi konuşur sohbet eder olmuş annesiyle... gittiği yerleri "anne burası ne" diye merakla sorar olmuş, büyümüş okullu olmuş da sene sonu müsameresi için provalar yapar olmuş...

çilek bir aydır yuvaya gidiyor, bir türlü atlatmayı beceremediği korkuları aşsın, yaratıklarmış gibi bakındığı yaşıt çocuklarla kaynaşsın diye niyetlendiğimiz, acaba dediğimiz düşünce, psikolog tavsiyesiyle de pekişince yuvaya duyduğumuz ihtiyaç tavan yaptı. Anne de haftanın bir kaç günü işine dersine vakit bulsun diye başlayan maceranın üçüncü haftasındayız. haftada üç gün toplamda şu güne kadar 8 kez gittiği yuva çilek'e ne kadar çok şey kazandırdı inanamıyorum. bu güne kadar hep büyüklerin arasında büyüyen, çocuk gibi davranmayı bilmeyen kızım çocuk olmayı, bir çocuk gibi hoplamayı zıplamayı yuvarlanmayı el kol sallamayı öğrenmiş! meğer benim kızım bu güne kadar kendini yetişkin (mi) zannediyormuş da farkında değilmişiz.

kelime dağarcığı daha bir genişleyen çilek okulda da öğretmenleri başta olmak üzere herkesi dilbazlığı ile şaşırtıyor maşaAllah barekaAllah

ilk iki gün annesine el sallayarak gayet mutlu ayrılan çilek 3. günden sonra su koyvermeye başladı. okula gitmek istemiyorum diye mızıldanıyor arada. gün boyu çok iyi olmasına rağmen giriş çıkışlarda bir iki inci saçıyoruz etrafa. ama bunlarda geçecek biliyorum, güveniyorum ben kızıma...

2'lik Çilek

2010-04-15T12:09:00.000+03:00

Hayat denilen, hızla akan bir nehirde küçük bir salda gibiyiz...

Vakit sanki bizim değil, bizim elimizde, bize ait değil...

insanoğlunun şu hayatta herşeye gücü yeter belki,

belki herşeye kafa tutar aciz aklıyla ama...

zamanın akışına karşı ne kadar da çaresiziz....

saatler, günler, haftalar, aylar, seneler....

aklımızı alacak ama bir o kadar da hissettirmeyecek hızda geçip gidiyor

tıpkı dünyanın dönüşü gibi...

Sen hayatımıza gireli 2 yıl olacak. inanılır gibi değil! bu günleri hayal etmek bile imkansız geliyordu insana, ama bak işte karşımda bıcır bıcır bir şeyler isteyen, sürekli konuşan, gülen, şarkılar söyleyen, saçlarını elleriyle savuran, kollarına boynuna taktığın tokalara gıpta ile bakan sevinen "anne bak" diye bana gösterip sevincini paylaşan bir kız oldun!

Ufacık şeylerle sevinen, böylece insana aslında hayatın ne kadar da anlamsız olduğunu gösteren "anneeee bak ben mutlu oldum" diye gülümseyen gözlerle içimi ısıtan sen, benim kızımsın!

Kucağıma sarılıp "bidanemm bebeyyyimm can-nnnımm taddı tızımm" diyerek annesine sevgisini ifade eden, azıcık suratımı asık görsen koşarak gelipp "üzüldünn müüü aaa-laamıyoo-musunnn" diye teselliye kalkışan güzel biricik kızımsın sen benim!!

Erken bir ikinci yaş yazısı oldu bu. aslında söylenebilecek şeyler asla bu kadar değil, sana söyleyeceklerim, kucağıma alıp sıka sıka sevdiğimde içimden sana akanlar kelimelere sığacak şeyler hiç değil, sadece yıllar sonra bir gün sen ya da ben bu yazıyı okursak şayet, sana olan sevgimi birazcık hissedelim istedim.

aslında bu yazıyı yazmak için oturmama sebep, çok güzel bir blog annemizden gelen süpriz oldu, bak kuzucum bizim için kendi elleriyle neler hazırlamış neslihan teyzemiz! kendisine bir kez de burdan çok teşekkür edelim istedimmm

İyiki doğdun bebeğim iyiki benim kızım oldunn, Sahip olduğun güzellikler için, sahip olduğum bu güzellik için Rabbime sonsuz şükürler olsun!!!

2010-03-30T15:15:00.000+03:00

Geçen akşam annemlerdeyken çilek'i, o çok sevdiği ve sürekli oyunlar oynadığı, küçük teyzesine ait ayıyla gizliden oynarken yakaladık. keşke bir resmini çekebilseydim...

Ayıcık çilek'ten bile iri. ama olabildiğine yumuşak. küçük hanım onunla oyunlar oynamaya bayılıyor. çamaşır sepetine koyup yıkıyor, kapıların arkasına bırakıp bırakıp "ayıcıttt neeeee-deymişşşş aaaa buuuu-daaaymışşş" diye koyduğu yerde buluyor. Yastığa yatırıp yatırıp uyutuyor...

Ama bu seferki başkaydı. nasıl mı??

Çilek tişörtünü aşağıdan yukarıya doğru sıyırmış çenesinin altına kıstırmış. ayıyı da kulağından tutmuş göğsüne bastırmış emziriyordu!!!

Emmeyi bıraktığımız şu günlerde ne kadar manidar geldi bu oyun bana...

2010-03-05T21:43:00.000+02:00

"Annecim bak misafirimiz gelicek sen gidip yatar mısın" sorusuna cevap acaba ne zaman "peki annecim" şeklinde verilir bir evlat tarafından??
çilek'in yaşında olmadığı kesss-siiinnn... gündüz uykusu da uyumadığından bütün akşam bacaklarımın arasında mızıldandı durdu.

Buzdolabının kapağını açmayı öğrendi, artık gidip gelip açıp boyunun yettiği yerden domates meyve kuruyemiş falan alıp yiyor hanımefendi...

K: "annecim oyuncaklarını toplar mısın"

Ç: "top-la-mıyoyummmmmmmmmmmmm"

K: "annecim makinenin kapağını kapatır mısın"

Ç: "ta-pat-mıyoyummmmmmmmm"

K: "annecim terlikleri çıkartır mısınn"

Ç: "çı-tayt-mıyooyummmmmmmm"

Sadece lafta değil, hakikaten yapmıyor artık bunları. hem de annesinin kibar kibar ricalarına rağmen... ne oldu benim söz dinler uslu kızıma?? iki yaşına mı yaklaşıyor yoksa?? eyvahh eyvahhh

Yarın çok önemli misafirlerimiz var, çok heyecanlıyız ve mutluyuz, güzel bir gün olmasını diliyoruz.

Kırmızı-pembe çilek

2010-02-18T22:06:00.000+02:00

Renk olgusu henüz yerleşmedi çilekte. Zihin öncelikle şematik öğrenmeye meyilli olduğundan renkler ilk etapta dikkat edilecek bir özellik olmuyor herhalde. Bazen çok güzel bir şekilde sarı kırmızı mavi ve pembe rengi seçiyor ve söylüyor. Bazen de hepsi karman çorman oluyor. bu aralar bir de “anne mu nee?” yi öğrendik bolca soruyor tekrar tekrar soruyor aynı şeyi. Ben de bir iki seferden sonra “sen söyle annecim bu ne” diyorum. Bana tekrarlattığı şeyi hiç düşünmeden cevaplayıveriyor. Çok ilginç madem bir seferde anladın niye habire sorarsın ki dimi??

Pijamamın rengini sordu:
Ç: “anne mu ne yenk?”
K: “pembe annecim”
Ç: “tım-mıı-zııı” (kırmızı)
K: “yok annecim pembe”
Ç: “tım-mıı-zıııııııı”
K: “hayır annecim pembeeee”
Ç: “tım-mıı-zııııııııııııııı” (sırıtmaya ve yan yan bakmaya başlıyor)
K: “pembe annecim pembeeeeeeeee”
Ç: “tım-mıı-zıııııııııııııııııııııııı”
İyice oyuna vurup gülmeye başlıyor. Bakalım ne yapacak diyerek ben de lafı değiştiriyorum:
K: “kırmızı renk annecim”
Bu sefer ne derse beğenirsiniz???
Ç: “pemmmm-beeeeeeeeeeeeeeeeeeee”
Ve ardından ana kız kıkırdaşarak yiyoruz birbirimizi :)))

Gardrobun alt kısmında annesinin ev ayakkabıları ve terliklerinin yığılı olduğunu öğrendiği günden beri, her gün en az 3-4 kez o terlikler ayakkabılar dökülüyorrrr uygun renklerde birbirleriyle çift kombin yapılarak evin içinde alt komşunun kafasına çivi çakar gibi takk takkk geziliyor. Biliyorum çıkan sesten de büyük keyif alıyor. Dolabı kendi de açamadığından yalvar yakar ağıtlarla bana açtırıyor. Her seferinde uyarmama rağmen özellikle parke üzerinde giyiyor. Ses daha iyi çıkıyor diye. Ben “halıda giy annecim” diye gürleyince biraz tıkırdatmayı yavaşlatıp ardından bir süre sonra tekrar hızlanıyor. Bu böyle devam ediyor bütün gün. Artık elimden tutup çekiştirdiğinde hemen anlıyorum ki dolabın başına gidicez. Peşin peşin yok olmaz diyorum ben de. Geçen gün yine çekiştiriyor beni bu sefer kesin bir dille “hayır annecim çok gürültü yapıyorsun açmıcam dolabı” deyince “ann-nee haaayiinin üütt-ttünndeeee” deyiverdi. Halının üstünde giyecekmiş baştan söz veriyor hanımefendi :)

Bazen bir çift giyiyor şöyle en süslü ve en yüksek topuklusundan. Bir çift daha seçip zorla bana giydirtiyor. Ardından elimden tutuyor evin içinde birlikte turluyoruz el ele tutuşmuş halde!? Ne diyim?? Kızımla birlikte yapacağım şeylerin hayalini kuruyordum evet. Ama bu kadar erken başlayacağımızı düşünmemiştim hiç :))))

2010-02-11T15:50:00.000+02:00

Evettt biliyorummm :)

2010-01-17T03:21:00.000+02:00

Bir bebeği/çocuğu en iyi annesi tanır…

En iyi…

Sadece annesi…

Biyolojik annelikten bahsetmiyorum. Ona emek veren, her anını onunla yaşayan, kendini unutup sadece “o” olan annesi…

Annelik vazifesini devralan babalarda vardır mutlak, onlar da konumuz dışı…

Bir varlıkla geçirdiğiniz zaman dilimi, onu özümsemenize sebep oluyor. Onunla hareket ediyorsanız hep, davranışlarını gözlemleyip varlığını kabulleniyorsanız, onun gibi düşünmeyi de öğreniyorsunuz. “Bunu istemiyor musun” “tamam o zaman bu” “bu da mı değil o halde şu” “evet sen bundan hoşlanıyorsun” “şimdi istemiyor musun, ama geçen sefer sevmiştin” “haklısın ama o zaman şöyle bir durum vardı”…

İhtimaller, ihtimaller…

Yeni göreceler, yeni denklemler…

Her birisinde etken madde değişince, sonucu da direk etkileniveriyor ve değişiyordur.

Siz artık, “Varlık”ı benimseyip, onunla öz-cevher ilişkisi içerisine girdiğinizde, etken madde ne olursa olsun (ki var olan tüm etken maddeleri de tanır hale geliyorsunuz) sonucun nasıl gerçekleşeceğini hesaplayabiliyorsunuz. Dışarıdan bakan bir kimse bu denklemi doğru hesapladığını zannedebilir. Ama siz hayır gözleriniz ışıl ışıl parlayarak söyleyebilirsiniz: gizli bir katsayı eklenmiştir denkleme… bunu ancak siz bilirsiniz … haliyle sonuç değişmiştir bile…

-------

“Az önce ağladı, mama verdim sustu şimdi de mama istiyor acıktı” der o çokbilmiş dış ses.

Ama siz annesisinizdir “hayır şimdi gazı var ondan ağlıyor” dersiniz. Diğer varlık inatla aç olduğunu iddia eder. Sonuç kucağınıza almanızla gırk sesi çıkaran ve susan bir bebeciktir.

“Uykusu geldi bebeğin der” başka sefer. Oysaki karnı açtır yavrucağın. Siz annesiniz hemen fark edersiniz. Uykusu olmadığını anlayan dış ses, inatla bezini açtırmaya çalışır bu sefer. Kaka yapmıştır ona göre. Oysa siz bilirsiniz bu o ağlama değildir…

Zaman ilerler ufaklık büyür kendini ifade edebilme hazzını tatmıştır bir kere.

Sahip olduğu bebekçeyi en rahat siz çözersiniz. Başkasına abukça gelen sesler sizin dimağınızda ağızdan ilk çıktığı anda anlam kazanır. “mavi ayıcığını istiyor babası”, “Su mu istedin annecim” ya da “ayakkabısını çıkarmanı istiyor teyzesi” diyiverirsiniz kolaylıkla.

Bir sonraki hareketinin ne olacağını bilirsiniz, gözünüzün içine baktığında ne düşündüğünü okursunuz… “sakın dökme o bardaktakini!” diye gürlersiniz o daha elini kaldırmadan. bazen ağlamaya başladığında anında müdahale edip bir "şişşştt sus bakim" sözünüz susturuverir bilir ve öyle yaparsınız. o anda öyle gerekirken, bir başka ağladığında yüzünüzü bile ona dönmezsiniz bilirsiniz ki bu farklıdır, bu defakinde göz göze gelmeniz bile onu cesaretlendirecek ve katıla katıla ağlamaya geçecektir. bilirsiniz ve hiç poz vermezsiniz çünkü siz annesinizdir...

Ağzında gevelemeye başladığını gördüğünüzde dışarı fışkıracak volkanı (!) farkeder, tiksinmeden avucunuzu siper ediverirsiniz önüne. bunu ancak siz farkeder en iyi hamleyi herkesten önce yapıverirsiniz. Kendinizden başka hiç kimsenin burnunun içini temizlemek, sizi bu kadar tatmin etmeyecektir gece deliksiz uyuyacağını düşündüğünüzde… iki gün üst üste kaka yapmadığını düşünmek gece uykularınızı kaçırır ve yaptığını fark ettiğinizde, kendinize olmuş kadar sevinirsiniz…

Kriz kontrollerini de en iyi yine siz çözersiniz. “o kaşığı elinden alırsan hayatta susturamazsın bırak biraz oynasın az sonra bıkacak” dersiniz. “o oyuncağı ağzına almaz, o koltukta güzelce oturur, düşmez. O çatalı gözüne sokmaz, korkma” dersiniz. “ben o çekmeceyi açmasına izin veriyorum, o yüzden diğerlerine dokunmaması gerektiğini biliyor. Bırak karıştırsın” dersiniz. Hâlbuki örneğin babası siz diğer odadayken, ısrarla çatalı elinden almaya, oyuncağı saklamaya, çekmeceyi inatla kapatmaya çalışmakta ve bunu ona “öğrettiğini” söyleyebilmektedir. Odaya döndüğünüzde sinir harbinde bir baba ve ciyak ciyak bir çocuk bulabilirsiniz. Birisi sözü dinlenmediği ve otoritesi sarsıldığı için hiddetli, diğeri izin sahası kısıtlandığı için öfkelidir. Hemen müdahale edip ortalığı sakinleştirirsiniz çünkü siz annesinizdir…

-----------

Uzun ve yorucu bir doğum sancısının ardından minik meleğini kucaklayan sevgili ablacığım!

Annelik duygusu, kadının ruhuna ilk anda değdiğinde, verdiği lezzeti asla başka bir şeyin tatmin edemediği bir hazdır. Böylesi bir mutluluğu sana yaşattığı için rabbime sonsuz şükürler olsun! Beni teyze yapan o güzel varlığı bir an önce kucaklamak ve koklamak için inanılmaz bir heyecan duyuyor ve sabırsızlanıyorum.

Seni ve biricik yeğenimi çok seviyorum.

2010-01-09T17:35:00.000+02:00

Bir haftadır bogaz enfeksiyonundan analı kızlı nazlıyız da nazımızı dinleyecek kimse yok basımızda. birbirimize dinletiyoruz anca. anneanne ve babaanne yakınımızda değiller. kendi başımızın çaresine bakıyoruz işte.

Bir haftadır antibiyotik şurup içen çilek şişeyi elime aldığımı görünce veee-mee anne-jimmm veee-mee diye bir ağıta başlıyor inci gibi yaşlar akıtıyor anında. işe yarıyor mu hayır. kimi elini ağzını tutarak zorla, kimi tatlı dille ikna ederek içirdim hep. normalde oyun başında bensiz oturmayan çilek mutfaga gittiğimi görünce bıdı bıdı geldi yine yanıma. şurup şişesini gayri ihtiyari elime alıp calkaladıgımı görünce gözüme şöyl bir bakıp usulllllllcaa oyuncaklarının yanına savuştu.

Tahta bir oyuncak aldım ona. küçük bir suntanın üzerine dizili renki ufak farklı biçimlerde tahtalar. sabah onlarla oyalandı bir süre. yalnız takıldıgı zamanlar 2-3 dk bile sürse hiç ellemiyorum. bensiz oyun başında vakit geçirmeye alışmasını istiyorum. bir ara baktım tahtaları renklerine ve şekillerine göre ayırmış maşaAllah barekaAllah oysaki öyle bir şey göstermemiştim ona. çok hoşuma gitti bu durum.

2010-01-08T15:43:00.000+02:00

Vaktiyle bir tanıdığım kendisi rejimde olduğundan, eşi için bir çay bardağı pirinçten pilav pişirdiğini söylediğinde tuhafıma gitmişti. halbuki şimdi kendime yarım su bardağından yapacağım. ne tuhaf... (ne ironi dersem uygun düşer mi diye bakındım gugıla. evet uygunmuş böyle kelimelere nerden alışıyor dilimiz türkçedeki caaanım ifadeler dururken?? yazmaktan vazgeçtim o halde. yaşasın öz dilim!! )

Olmasını çok istediğim bir şey var bu aralar. elimi ayağımı bağlayan bir prangadan kurtaracak beni özgürlüğe kavuşturacak bir şey. olması daha muhtemel. ama ne zaman gerçekleşeceği ise bir muamma. bir an önce gerçekleşmesi için sabırsızlanıyorum.

Menfatimize olan şeyleri istemekte ne kadar da aceleciyiz böyle!?

Ya sorumluluklarımızı yerine getirmede!?...

Onlar için hiç bu kadar acele ediyor ve sabırsızlanıyormuyu(z)m acaba?

Çilek nezaket derslerinde

2010-01-02T22:45:00.000+02:00

Yeni konuşmaya başlayan bir çocuk olarak çilek’in her cümleyi doğru şekliyle öğrenmesine gayret ediyoruz. Her kelimeyi de doğru halleriyle bilmesine tabii. Örneğin söylemesi kolay olduğundan suya bum dememi öğüt verenlere rağmen sürekli su diyerek öğrettik. Önceleri genizden bir gu sesiyle söylese de şimdilerde “su” ya çok yakın bir “du” sesi ile meramını anlatıyor.

Kaba bir isteme tarzı var maalesef. Yani o şekilde istemeye meyilli. Belki farkında olmadan biz kazandırmışızdır bu huyu. Ama düzeltmesi kazandırmasından çok çok daha zormuş meğerse. İşte aşağıda yaklaşık bir aydır çalıştığımız bir diyalog örneği:

Çilek: anne beyseneee beyseeeneeeeeeee (ağlama ve zıplama karışık versene)

Kelebek: versene denmez!!

Çilek: beyseneee deeee-mezzz!! (nakarat :P)

Kelebek: ne denir???

Çilek: ………..

Kelebek: verir misinnnnn ??

Çilek: beyiiii-mitinnnn?? (boyun bükülmüş ses yumuşamış ve titrek halde :P)

Bu diyalog yaklaşık olarak 1 hafta 10 gün bu şekilde devam etti. Sonunda öğrendi ve aşama şu şekle ulaştı:

Çilek: anne aaaa-sanaaaa (alsana)

Kelebek: alsana denmez (ya da ) kibarca ister misin annecim???

Çilek: (küçük Emrah modunda bir yüz) aayıııııyy-mıtıınnnnn??

Ayıııyyy- mıtınnn, otuuuuyuu-muçunnn, beyiiii-mitinnnnnn sürekli dönen cümlelerimiz. Bir de istemiyorum anlamında “meeeaaa-me” (verme!) miz var ki her sorunun cevabı:

Kelebek: uyuyalım mı annecim uykun geldi mi??

Çilek: meeeaa-me (?)

Kelebek: sandalyene oturur musun annecim hadi işim varrr

Çilek: meeeaa-me (?)

Kelebek: hadi annecim kahvaltı yapalım mı??

Çilek: meeeaa-me (?)

Kelebek: elma yer misin armut yer misin salatalık havuç çorba makarna yer misin

Çilek: meeeaa-meeeee, meeeaa-meeeee, meeeaa-meeeeeeeeeeee (başını iki yana hızla sallayarak)

Şeklinde uzayan diyaloglar…

Anneannemiz bize göre upuzun bir süre buralarda olmayacak. O zaman diliminde yani yarıyıl tatiline kadar ben derse gittiğimde haftanın iki günü çilekle ilgilenecek bir bayan arıyorduk. Nasıl edicez çilek bensiz nasıl duracak (hala emerek yaşamsal faaliyetlerinin temelini sürdürdüğünden mütevellit…) endişelerinden ağzımda yaralar patladı sinir hastası oluyordum o zaman diliminde… ilk buluşma günü dualar eşliğinde gittik yanına hanımın ki gece boyu da stresten uyuyamamıştım. Anlatamam hissiyatımı ve endişelerimi. İlk kez bir yabancıyla yalnız kalacak. Çocuğuma nasıl bir ahlak kazandıracak kısa bir zaman diliminde bile olsa?? Ya huyu suyu edebi değişirse gibi içimi yiyen kurtlarla bir araya geldik. Kızım hissiyatımın çok çok üzerinde bir performans ile sosyalleşmek istediğinin en büyük sinyalini verdi o gün. Küçük dilimi yutacaktım günün sonunda sevinçten. Artık ikinci dönemde ciddi ciddi yaşıtlarıyla zaman geçireceği bir ortam arama girişiminde bulunacağım. Avrupa yakasında çilek’in yaş grubu (2-3 yaş) için tavsiye edebileceğiniz yerler varsa bilgilerinizi paylaşmanız beni çok mutlu edecektir.

2009-12-26T22:55:00.000+02:00

Bilgisayar başında olmamdan nefret ediyor. Vicdan azabı duyuyorum ekran başında geçirdiğim ve onunla ilgilenmemeyi seçtiğim zamanlardan. Ama o kadar hayatın bir parçasıki artık bu meret, olmuyor işte olmuyor...

Dün akşam üzeri önlüğünü boynuna takmaya çalışıyor ve taaat-mıoooo (takmıyoo) diye sinirli sinirli söyleniyordu elinden alıp "takıyım mı annecim" diyince memnuniyetle başını sallayıp "takıiiimmm" (beni tekrar ederek evet demek istiyor) dedi. önlüğü taktık. "kaaa-vaaa-tı dap-tıııı" (kahvaltı yaptı demek istiyor yani kahvaltı yapıcaz) "acıktın mı annecim" dedim "acıttt-tıın" (acıktın) diye cevap verdi. (mı mi mısın misin eklerini atıp benim söylediğim kısmı tekrar ediyor hep. evet isterim anlamında) "ne yersin" dedimm "çooooo-ba" dedi. "tamam annecim sana çorba ısıtıcam" dedim. (Allahtan evde çorba vardı. Bazen o anda olmayan meyveleri falan istiyor kendimi kötü hissediyorum mevsim geçişlerinde de yaşamayız bu sıkıntıyı inşaAllah) "ta-tıttt beyy" (kaşık ver) dedi. "tamam annecim sana kaşık da vericem" dedim. (ben ona çorba içirirken o da bir başka kaşıkla çorbayı karıştırıyor arada ağzına götürüyor kontrolüm altında olmasına rağmen azcık döküp saçıyor ama iyi yiyor ve kaşık tutma işinde maşaAllah epey ustalaştı) ve bir kase çorba içti. Yeme konusunda ısrar etmemenin semerelerini yavaş yavaş toplamaya başladık. (sabahında da makarna yemişti ve bugün sorunsuz bir şekilde tuvalete çıktı. iki gündür kuvvetli yediği için...)

2009-12-25T15:56:00.000+02:00

Yatağın üstünden "anne yattt-tııttt" diyerek süs yastığını istedi.

Dolabın ortasındaki aynada yalnızca burnundan üstünü görebilen çilek, yastığı yere koyup üzerine çıktı.

Zafer kazanmış bir kahraman edası ile, aynadan arkada oturan annesine sırıtarak bir bakış atıverdi.

Dilli bebek çilek

2009-12-19T12:12:00.000+02:00

Kabızlık sorunu ara ara nüksediyor. Daha doğrusu iştahsızlığının cezasını popocuk çekiyor. Kan ter içinde kalıyor ıkınırken. Ağlıyor sızlıyor doğum yapıyor sanki :( bu süreyi nasıl geçireceğimizi şaşıyoruz. Ama bir iki gün kuvvetli yese kaka yaptığını fark etmiyorum bile. Mucize gibi bir şey oluyor. Tabii seviniyoruz bu duruma. Ne acı…

Kaka geldiği anda koşa koşa yanıma gelip anne “ta-ta deee-di” diyor. (kaka geldi) “ıkın annecim ıhhhh yap” diyorum ve ben de ıkınıyorum. Ikınmayı öğrendi. “Kaka çıkkkk de annecim” diyorum. “Taaa-taaaa çıkkkkkk” diye ıkınıyor kızara bozara. “Çıttt-mıyooooo” diye ağlıyor. Bitince de anne “çıttt-tııı” (çıktı) diyor.

Babaannem geldi köyden. Birkaç kıştır gelmiyordu. Kalp krizi geçirdikten sonra halamlar ilgilendiler memlekette. 3 yıldır görmemiştim. Yaşlanmış iyice. Unutmaya başlamış kimi şeyleri. Kimi insanları. Yakın arkadaşlarını tanıyamadı eşimin simasını hatırlamadı “sarışın mı babası çilek’in” diye sordu. Unutmuş çoğu şeyi. Kıbleyi şaşırıyor namazlarda secdelerinin sayısı artıyor bazen.“İki bebeğimiz var artık” diyor babam. Çilek’i ve babaannemi kastederek. Eskiden sofrada her istediğine uzanıp yerken şimdi geri kalıyor. Tıpkı çilek’in önüne tabak hazırladığımız gibi ona da tabak hazırlıyoruz. Hayatın başlangıcı ve sonu. Bebek doğup ilgi ve bakım bekleyip büyüyoruz sona yaklaşırken de durum aynı. Bebek gibi inat ve aksi dediğim dedik oluyoruz ve bakıma muhtaç oluyoruz. Bunu gözlemlerken ve düşünürken insan bu dünyada her şeyin sahibiyim yaparım ederim pozlarındaki genç ve dinamik bünyenin, aslında ne kadar gafil ve aciz olduğunun farkında olabilse keşke …

2009-11-18T14:43:00.001+02:00

Hastalığımdan dolayı geçmiş olsun dileklerinde bulunan herkese çok teşekkürler, inşaAllah geçti gitti, şimdi çok daha iyiyim, hastalıktan dolayı kilo verdim (iyice çöp adama döndüm yani) halsizliğimde az buçuk devam etse de, “sağlık ne büyük nimetmiş ya rabbbiiiii” cümleleri eşliğinde halime hamd ediyorum.

Bu süre içerisinde çilek atağa geçti, öğrenmede, şakımada, tekrar etmede, papağanlıkta zirve yaptı. Artık basbayağı karşılıklı sohbet eder olduk. Sanırım sık sık çilek incileri saçacağım buraya bundan sonra:

Az önce uyudu. Emdikten sonra yatağına bıraktım ama hanımefendi me.meden kopmak istemediğinden tekrar vuslata ermek için mızıldanmaya başladı. Almadım odadan çıktım. Yarın için eşyalarımı toparladım dolandım. O yatağında ağlamayı arttırdı. Sonra geldim biraz su içirdim öptüm kokladım geri yatırdım. Böyle durumlardaki rutinimiz yelpazeleme işine başladım biraz sonra elini uzatıp “anne istemiyoo” dedi (bu haftanın güzide incileri öğrendiği, istemiyo musun ve doydun mu sorularına verilen istemiyooooo ve doydunnnn –doydum demek istiyor- cevapları oldu ) yelpazelemeyi bıraktım bu sefer hemen “anne dap, yüüüüdayy dap (rüzgar yap)” diyiverdi !

Öğlen vakti de eline geçirdiği cd yi sallayıp rüzgar yapıyordu bana. “Anne yüüüday” deyip arkasından kendisine de sallıyor ve “oohhhh mişşşşş” diyordu :)

konuşmaya çok meraklı, ne duysam da aynını tekrar etsem diye bir gayret içinde her an. ağzımdan çıkan her kelimeyi aynıyla tekrar ediyor hemen. Şaşırıp kalıyorum. şaşırdığımı görüp bir sırıtışı var görülmeye değer. nasıllll şaşırttımm seni dimiiii der gibi bakıyor yüzüme. keyifleniyor gülüyor.

Geçen gün ben derse gidince anneannesiyle camın kenarına oturmuş karşı evleri seyrediyormuş. karşı binalardan birinde camın kenarında oturan kediyi görmüş herhalde camın dışında falan zannetti ne dese beğenirsinizz "düşeeeeesin düşeeeeeesin". yüksek bir yere çıkarsa ki en büyük zevki sandalyeye ordan da masaya çıkmak. ben hemen "annecim dikkat et düşersin" diyorum. küçük hanım da beni taklit edivermiş.

Hastalığım sırasında çilek de şaşkındı anneme ne oldu der gibi. sürekli maskeyle gezdiğimden yadırgadı bir süre. kucağıma atlayıp atlayıp yüzümden açıkta kalan yanak kenarlarımdan şap şup öptü beni. 1 hafta yattığımdan sıkılıp elimden tutup kaldırmak istedi. her seferinde "annecim hastayım elleme bak her yanım acıyor" dedim. hemen çekti elini benden.

Geçen akşam annem anlatıyor: öğle uykusu gelince kanepeye çıkmış yatmaya yeltenip "yastıtt" istemiş. annem hemen kırlenti uzatmış. bu hanımda koymuş kafayı. ardından kanepenin kenarında duran hırkamı gösterip "ööööötü -ööötü" demiş annem üstünü örtünce de "hassstayımm" diye ekleyivermiş :))

Geçenlerde yanyana uzandık emziriyorum. öğle uykusu vakti. annem sessizce odaya girdi bu hemen kafayı kaldırıp "anaaaaaneeee" dedi. annem "söyle kuzucuğummm" deyince de "yapıyoosuunnnn" diye soruverdi. :))

Bunların hepsi gün içerisinde ona sarfettiğimiz sözler elbette. bir teyp gibi kaydedip yerli yerinde kullanmaya başladı yavaş yavaş. "artık ben de konuşmalara katılacağım ben de burdayım" diyor hanımefendi...

kelebek gribi

2009-11-18T14:38:00.000+02:00

Hayat ne kadar hızlı geçiyor

Hergün bir şey oluveriyor bunu yazmalıyım diye düşünürken, bir yeni olay daha oluyor onunla meşgulken bir yenisi daha…

Gündemimiz yoğun, özellikle griple aşıyla kafalarımız meşgul…

Hala çilek’e aşı yaptırıp yaptırmamakta kararsızım. Gönlüm yaptırmamaktan yana, bunu ihmalkarlık olmasından, sonrasında pişman olmaktan korkuyorum. Kendim için kararlıyım yaptırmayacağım. Ama çilek’in sorumluluğu bambaşka. Okulçağı çocuğu olmayabilir ama benimle birlikte dışarı sıksık çıkıyor. Toplu taşımaya metroya tramwaya biniyor. İnsanlarla iç içe, markete, alışverişe gidiyor geliyoruz. Hastalanması an meselesi. Önümüzde iki seçenek var, ya aşıyı olup gripten korunucaz. (Yan etkiler, aşının yeterli seviyede denenmemişliği… v.s. unsurlarını da göz önüne alarak) ya da bu hastalığı öyle ya da böyle geçiricez.

Geçen hafta hastalandım. Boğaz enfeksiyonu, faranjit diye teşhis koydu ilk gün doktor. Ama bence d. gribi ile sonlandı. Yani bu gribi geçirdiğimi düşünüyorum. Öyle umuyorum. Öyle değildiyse de çok üzülücem zira bu derece ağır bir rahatsızlığı tekrar geçireceğim fikri beni umutsuzluğa düşürüyor.

Hastalığın adını kelebek koydum. Kelebek gribi. Nickimden müsemma değil kesinlikle. Madem domuz çokçabuk ürediğinden bu isim konmuş. Ben de çok çabuk gelip geçmesi için bu kelebek ismini layık gördüm. Bir an önce gelip geçmesi için.

Geçirdiğim enfeksiyon 2. ve 3. günde yüksek ateşe dönüştü, her yüksek ateşte sıtmaya tutulduğum gibi bunda da sıtmaya tutuldum. İlaç saatinden ilaç saatine anca düştü ateşim. 1000 lik antibiyotikler ağrı kesici ateş düşürücüler boğaz şurupları… v.s. 3. günde de banamısın demeyince doktora tekrar gittim. Bir başka doktora. Tahlil istedi ve sonucunu beğenmeyince de beni tam teşekküllü bir hastaneye sevketmek istedi. O anda aklıma neler geldi neler. Gerçekten korktum. Çok korktum hemde. Ölüm korkusundan çok çilek’i yalnız bırakıp bu dünyadan gideceğim düşüncesi taş gibi oturdu yüreğime. Doktorun odasında bıcır bıcır konuşan esmer güzeli 3 yaşındaki kızı seyredip ağlamaya başladım. Ya çilek’in bu hallerini göremeyeceksem diye. Aynı hastanede babamın bir arkadaşı olan daha önce bu sayfalarda kendisinden bahsettiğim çocuk doktoru da tetkik etti durumumu. Ve ne dese beğenirsiniz “korkmana gerek yok ciğerlerin iyi durumda, evine git antibiyotiğine devam et, meyve ye bolbol komposto, ayran iç bir şey olmaz” ben domuz gribi mi yoksa ki deyince de “olabilir biz şu anda bütün grip vakalarına o gözle bakıyoruz kendine dikkat et merak etme” deyiverdi. Az önceki korkular birden silindi gitti. Annemin koluna girip yüksek bir moralle ve inanır mısınız sanki biraz da iyileşmiş gibi çıktım ve eve geldim.

O gece ateşim düştü. 3. günün sonunda. Bir daha da çıkmadı, ama halsizlik tam 1 hafta sürdü ve hala hafif hafif baş dönmeleri ve yorgunluk hali devam ediyor. Belirtileri %90 d. gribine benziyor. Dediğim gibi öyle olmasını ve geçip gitmiş olmasını umut ediyorum.

Ölü sayısı her geçen gün artıyor. Salgının aralık- ocak döneminde en yüksek derecede patlak vereceği söyleniyor. Rabbim inşaAllah bu hastalığı millet olarak en az düzeyde bir zarar ile geçirmemizi nasip eder. Amin

Pardon çilek

2009-10-22T17:25:00.000+03:00

Çilek tam bir kopyacı papağan…
Bütün günümüz onunla birlikte oyuncaklarla konuşmak, etraftaki malzemeleri tanımlamak ve duygularımızı ifade eden cümleler kurmakla geçiyor bu süre içinde kaptığı bir cümle olmuş benden:

“ayyyyyyyyy cot dat-tı” (ay çok tatlı)

Eline bir şey aldığında hoşuna giderse hızlıca böyle söylüyor hemen “ayyyyyyy cot dat-tı”

Mı mi li soru sorulduğunda eki atıp hemen cevap veriyor misal: güzel mi denince “cizel”; bitti mi denince “bitti” diye cevap veriyor. Güzel mi sorusuna hakikaten hoşuna giden şeylerde cevap veriyor yoksa susuyor. Süt emip kalktıktan sonra “kapatıyım mı annecim” diye sorunca işine geliyorsa yani geri dönmeyecekse “tapat” diye cevap veriyor.

Hafta içi iki gün zorunlu erken uyanış yapıp metro ile anneanneye gidiyor çilek. Yolda uyanıyor desem yeri. Geçen metrodan iniyoruz ki sabahın iş yoğunluğu ile bir hayli kalabalık. Çilek yüksek sesle “paaadon adam paaadon” diyor. Çok şaşırıyorum eve gidince anneme anlatıyorum gülüşüyoruz. O an bunu rastlantı sonucu söylediğini zannediyorum. Akşam dönüşte yine kalabalık bir metro ve inmemiz gereken yere gelince bu sefer gayri ihtiyari ben “pardon” diyorum önümdekilere. Çilek yüksek sesle “paadon paaadon” diye tekrar ediyor. O anda bu sözcüğü rastlantı sonucu öğrenmediğini, benden kaptığını anlıyorum. Çünkü metrodan inince istasyonda ve yol boyu önümüze geçen herkese “paaadon” diye diye eve geliyoruz.

Yeni evimize geçtik elhamdülillah, eksiklerimizi tamamlamaya ve yeni düzene alışmaya çalışıyoruz. Çilek hala odaların yerini, kaç oda olduğunu kestiremiyor. Beni bulamayıp ağlıyor. Korkularımız hala yerli yerinde bu arada. Bir diğer gelişme ise artık kendi odasında uyuyor olması. Yatağına zaten alışkın olduğu için hiç zorlanmadı. İlk gece sadece 3 haftadır annemde yan yana yatmış olmamızın alışkanlığıyla çok ağladı. Hem de çok. Üç selpak ıslattık gecenin bilmem kaçında. (uykuya ağlamadan yatmıştı ama gece uyandığında tekrar uyumak istemedi) gözleri şişti ağlamaktan. Mahvoldu. Ben de karşısındaki koltukta sessizce oturdum sonra uyudu. Ertesi gece hiçbir şey olmamış gibi uyudu yatağında. Tek sorun geceleri 4-5 kez uyanıyor olması. Odamdan kalkıp yanına gitmek gerçekten çok zor oluyor. Şu gece uyanmalarını sütü kesmeden önce bitirmemizin bir yolu yok mu acaba??

Çilek korkusu

2009-10-07T14:53:00.000+03:00

Çilek iki gündür korku kelimesine taktı, gölgeli yerlere bakıp sızlanarak kucağıma koşup “ann-ne tooot-tuuu” diyor. Karanlıkta yalnız kalırsa yine korkuyla aynı kelimeyi tekrar ede ede koşuyor kucağıma. Özellikle dikkat etmiştim korkuyu öğrenmemesi için. Ama sanırım bu biraz içgüdüsel, biraz da istem dışı öğrenme ve öğretmenin sonucu oluştu malesef…

Yazmayalı neler oldu neler… koca bir ramazan geldi geçti. Bu sürede ablam geldi gitti, bir kardeşim uzaklara gitti. Kayınvalidem taşındı ve ben de taşındım… hayatımda o kadar çok şey birden değişiverdi ki hızına şaşırmaktan yeni durumların idrakine eremedim.

Kayınvalidem şehir dışına taşındı. Onun yokluğu epey zoruma gitti. Meğer bir büyüğün varlığı ne kadar ihtiyaç oluyormuş…

Ramazanın ikinci haftası da biz taşınma kararı aldık ve bayramın ertesi günü taşındım.

Bir anda oldu bitti herşey. Hiç aklımızda yokken bir rahatlığa eriştik hamdolsun. İnsan yaşadığı sürece, her yeni günde bir sürprizle karşılaşabiliyormuş doğrusu…

Bu arada yeniden derslerim başladı. Çilek haftada iki yarım gün anneannede kalıyor. Bütün yaz göğsüme yapışıp yaşamış olan çileğe bu 5 saat ilk gün çok uzun gelmiş. “Anne me-meett” “anne dütttt” (meme dediğinde kızıyorum hemen süt diye düzeltiyor) diye gezinmiş evde. “Annecim annecim” diye yalvara yalvara her odayı gezmiş. Diğer günler iş daha kolay oldu alıştı şükür. Hala görünmeden, daha doğrusu o uyurken çıksam da, bir kıyafetimi bir resmimi görüp aklına düşmedikçe aramıyormuş beni çok şükür.

Çilek her geçen gün yeni kelimeler öğrenerek şaşkına çeviriyor insanı. Bazı hallerini gördükçe yaşına oranla yüksek zekâlı bir çocuk olduğunu düşünüyor, dahası “böyle bir zekâyı düzgün kullanamazsam eğer” düşüncesi ile kaygı duyuyorum. Her ebeveyn için çocukları özeldir elbette. Kimileri abarttığımı düşünebilir normal olarak... Ama çoğu tavırları, bakışları, dinleyişi, öğrenme hızı, bir duyduğunu yüzde doksan bir daha unutmaması ve taklit yeteneğinin muazzamlığı, yüklemli kısa cümleler kurmaya başlaması… v.s. böyle düşünmeme sebep oluyor. Büyüdüğü zaman insanlar arasından sivrilip öne çıkması gibi bir hayalim asla yok çilek için. Her aile gibi evladımın iyi işler yapmasını güzel yerlere gelmesini, örnek insan olmasını istiyorum tabii ki. Ama bunu dikkatleri üzerine çekerek yapmasını istemiyorum. Bu yaşında dahi her gittiğimiz ortamda zaten çokça dikkat çekiyor. Her duyduğu kelimeyi maşaAlalh barekaAllah neredeyse tam telaffuz etmesi, öğrenmeye karşı aşırı hevesli, istekli olması hemen fark edilmesine sebep oluyor. Bazen onu konuşturmak dahi istemiyorum topluluk içerisinde. Konuşsun istemiyorum. Nazarın hakk olduğuna çok inanırım ve ne zaman çilek dışarıda dikkat çekse ve nazar olduğunu hissetsem, hakikaten çileğin o günü ve gecesi büyük bir huzursuzlukla geçmiştir zira.

Evimin taşınma işleri tadilatı tamamlanmadığı için annemdeyim günlerdir. Evimi, düzenimi özledim. Yeni bir yere geçtiğimin idrakinde değilim henüz. Hala eski mutfağımı eski odalarımı hayal ediyorum kafamda plan yaparken. İlk defa taşındım ve benim için çok hüzün vericiydi. Gelin geldiğim evdi orası. Dahası bazı aidiyetlerime saplantı derecesinde bağlılığım olduğu için tekrar tekrar baktım duvarlara odalara ayrılmadan evvel son kez. Bu kadar etkileneceğimi düşünmemiştim. Güzel günlerim oldu o evde. Umarım yeni evimde de çok mutlu huzurlu sağlıklı günlerim olur.

Tüm taşınanlara Allahtan kolaylıklar diliyorum. Gerçekten zor işmiş taşınmak…

Çilek açılımı

2009-09-19T12:25:00.000+03:00

Çilek tam bir peynir yemez…

Daha dilinin ucuna değmesi ile ağzına konan peynir dilimini tükürür. Adını da biliyor tanıyor bir de. “Mee-nirrr” der ama yemez. Ses var görüntü yok hesabı.

Küçük görümcem de bir peynir yemez. Hayatımda ilk kez onu tanıdım peynir yemez olarak… içinde peynir olan hiçbir şeyi, peynirin hiçbir çeşidini yemez. Çok naaaadir yemeğin üzerinde kızarmış kaşardan yer o kadar… ilk duyduğumda çok şaşırmış, ne yalan söyleyeyim bir peynir gurmesi olarak da biraz yadırgamıştım. İlk onda görmüştüm bu durumu. Daha sonra başka peynir yemezlerle de tanıştım ve kanıksadım böyle bir tercihi. Şimdi çileğin peynire tepkili olması korkutuyor beni. Israr etmiyorum kesinlikle. Ama peynir sevmeyecek olma düşüncesi beni çok tedirgin ediyor.

Biraz önce kahvaltısında peyniri gördü ve ısrarla peynir istedi. Parmağını uzata uzata meee-niiiirr anne catayyy (çatalı ver peynir yicem diyor kısaca) dedim yemicek biliyorum ama madem istedi kendi bilir. Mini minacık bir parçayı verdim çatalın ucuyla eline.

Aldı ağzına yuttu!!!

Ardından bir daha istedi. Bir daha bir daha…

Ufak ufak parçalar halinde insanlık için küçük ama kendi için çooook büyük sayılacak bir miktar da peynir yedi!!!

Hala şoktayım. Şaşkınım. Demek ki neymiş hiçbir şey için ısrarcı olmamak lazımmış. Vakti saati gelince her şey güzellikle olabilirmiş. -bu cümleyi daha sonraları tekrar tekrar okuyayım ve kabulleneyim diye buraya not düşüyorum- Devamı gelir mi bu açılımın bilmem ama. Bu bile çok büyük bir adım bizim için...

Çileksi nağmeler

2009-09-17T15:21:00.000+03:00

Çilek çaya pek düşkün, nerde görse bardağa yapışmak istiyor. Anası ise çayı kaynar sevdiğinden ellemeye çalıştığı bardak genelde sıcak oluyor. “elleme annecim sıcak yanarsın!” nidalarından çilek sıcak kelimesini öğrendi.

Ağzına verdiğim ekmek ya da börek dilimi, bir yudum çorba ya da çay eğer hafif ılık bile olsa adı çi-cak hemen yüzünü buruşturup çi-cak diyor. Banyo suyuna da tepkisi aynı :)

Geçen sabah yanımızda yatıyordu. Benden önce uyanıyor malum :P ayağa kalkıp yatak başlığının üzerinde, duvarda asılı kuru çiçeğe erişmeye çalışıyor. Uyku uyanıklık arası fark ediyorum ki başını yatak başlığına çarpıyor. Ardından annn-neeee tafaaaaa acidiiiiii diyor :)

Artık varsa yoksa, elini burksa, ayağının poposunun üzerine hızlıca otursa “an-neee acidiiiii”

Tabii ki bunları benden; düşüp başını vurduğunda “kafan mı acıdı annecim” ya da “sıcak mıydı annecim” sorularımdan öğrendi. Çocukların duygularını ifade edebilmeleri, öğrenmeleri ile mümkün ve de gerekli bence…

Kitaplarını kaldırıp boyuna gelen rafa koymasını öğretmeye uğraşıyorum. Elini uzatıp hepsini devirmesi bir saniye sürerken, toplamak haftamızı alabiliyor :S her kitabı kaldırıp yerine koyuşunda “apeyinnnnn” ya da “aaaa-kışşşş” diyerek el çırpıyor :)

Çilek terliğimi göstererek te-nittt te-nittt diye haykırıyor. -çok duyguyla, böyle ciğerden, bağırarak heyecanla söylüyor :)- “evet annecim terlik” deyince “te-nit a-yatt diyyyyyy” diye ekleyerek gidip terliği getirip ayağıma geçiriyor :)

Tanıdığı şekil ve cisimleri yüksek sesle heyecan ve coşkuyla bağıra bağıra söylemek en büyük zevki. Sokağa çıkınca ağğabaaaaaa, aa-aaaaaç (ağaç) abi-yeyyy (abiler… sokakta oynayan çocuklara söylüyor) evin içinde düüü-me, çi-çek, te-nit, saaaat- a-vi-de (dün yapı markete gittik aydınlatma bölümüne geldiğimizde parmağıyla göstere göstere her yeri inletti avize avize diyee) san-daa-yee, ti-tap (kitap) ve bilumum oyuncakları, ayıcık, kaplan, bebek, miyav v.s. ile meyve kitabındaki bütün meyveleri tektek sayıyor maşaAllah barekaAllah

Bir de kaşıma huyumuz çıktı anne taa-şı… genelde bileğinin üzerini istiyor çünkü ilk ordan öğrendi. Huysuzlandığı zaman sırtını kaşıyorum çok hoşuna gidiyor mest oluyor. tavsiye ederim huysuzlandığında, susturamadığınız bir zamanda ya da bir şeye mızmızlandığında hemen sırtını kaşıyın (söyleyerek tabii hadi gel sırtını kaşıyalım bak ne güzel gibi) acayip işe yarıyor.

2009-08-29T02:33:00.001+03:00

Bugünlerde çilek iki kelimeli söz dizilerine ve 4 heceli kelimelere geçti.

Çilekle evin içinde yaptığımız en iyi faaliyet, konuşmak… Başka bir işle meşgul olsam dahi sürekli onunla konuşuyorum, bebekliğinden beri bu böyle, daha ufacık bir bebekken kucağımda onunla evin bütün odalarını tek tek gezerek her şeyin ismini sayardım yüksek sesle. Yine aynı şekilde evin içinde sürekli konuşuyoruz, yaptığım işi anlatıyorum, onun ne yaptığını anlatıyorum… v.s.

Mutfakta tezgah başında bir şeylerle ilgilenmeme ya da ütü yapıyor olmama tahammül edemiyor. Hemen bacaklarıma sarılıyor. İlgisini çekecek bir oyuncağa sesleniyorum, örneğin, miyav nerdesinnn toppp nerdesinnnnn ayıcık nerdesinnnnn gibi.

Durup aramaya başlıyor, sonra el ele tutuşup yüksek sesle aranarak evi dolanıp oyuncağı buluyoruz. (her şey etrafa saçılmış olduğundan oyuncakların hangi köşeden çıkacağı hem ona hem bana bir sürpriz oluyor eğleniyoruz: P)

Bu aramalardan kaptığı sözcük ne-de-tinn? Oldu. Artık evin içinde seslendiği her şeyi böyle çağırıyor. Lavaboya girersem ağlayarak kapıya vurup timooo (kim o) ne-de-tinnn? Diyor.
Çoğunlukla babayı arıyor evin içinde.

Babbb-baaaaa ne-de-tinnn diyerek…

Bir diğer ikili sözcüğü, “an-ne gel”

Genelde uykudan uyandığında beni böyle çağırıyor.

4 hecelilerden sıkça kullandıkları:
a-yap-pa-tı
sa-la-ta-nıt ve
a-naaa-taa-lık

Gömleğimin, kotumun üzerideki her tür zımba ve düğmeyi görünce ddüüüü-meee diye, evin her köşesinde, kıyafet üzerinde, hatta fayanstaki çiçek motifini bile tanıyıp ci-ceeeeeek diye bağırıyor.

Dışarı çıkacağımız zaman, “hadi annecim ayakkabılarını al dolaptan” diyorum. Ayakkabı dolabından sokak ayakkabılarını çıkarıp getiriyor. Otur deyince hemen olduğu yere oturup ayağını uzatıp kaldırıyor giydireyim diye.

Evin içinde sokaktan gelen seslere pür dikkat. Matkap ve kaynak makineleri kabusumuz. Koşarak kucağıma atlıyor ve bitene kadar benden ayrılmıyor. Araba seslerini (korna ya da çoğunlukla hızla geçen bir arabanın çıkardığı ses) duyuncaaa ağğğğ-baaaaa diye heyecanla bağırıyor.

3-4 e takmış durumda.

Oyuncak tahta bir puzzle da sayılar var 0’dan 9’a kadar. Oturup yüksek sesle sayıyoruz onları. Oradan öğrendi. Başka şeyleri de sayarken ben 3 dedikten sonra 4 ü o söylüyor. :)

Bugünlerde güzel birşeylerin olmasını umuyoruz. Dilerim gönlüme göresi gerçekleşir. bir işi yapmışken tam yapmayı seviyorum ben. ötesi berisi eksik, yamuk yumuk veya bir kısmı görmezden gelinerek yapılan baştan sağma iş, hiç yapılmasa daha iyi gibi geliyor bana. çoğu zaman kötü bir huy mükemmeli aramaya çalışmak biliyorum, ama işte huyum kurusun, uykularım kaçar halledene kadar. Dilerim en hayırlı şekilde gerçekleşir.

Başka bir arzunuz???

2009-08-25T13:24:00.001+03:00

Bu sabah kahvaltı için çileğe yumurta kaynatıyorum. Bekleyememiş hanımefendi, masanın üzerine eli uzanıyor, gördüğü tabaktan bir tane hurma aşırmış yalanarak geziyordu. Yumurta kaynarken bir yandan akşam yemeği için hazırlanıyorum. Küçük hanım tezgahta bir şeylerle meşgul olmamdan hiç hoşlanmaz yine bacaklarıma sarıp mızıldanmaya başladı. Bir süre sonra “epmek epmekkkk” nidalarını duydum ama umursamadım ardından daha yüksek bir sesle “annnnn-neeeeeeee epmekkk” dedi. Bir baktım mutfak kapısının kolunda asılı ekmek poşetini çekiştiriyor. Duymadım diye bir de bana sesleniyor hanımcım, ekmek istiyor. Ama ekmek verirsem eline tıkanacak yumurtayı yemeyecek, ilgisini dağıtmaya çalışıyorum.“annecim yumurta ister misin” deyince bu sefer “mumutaaa” diye dolandı dizlerime, neyse yumurtasını soydum bekliyor tabii, sonra “sandaaayeeeeeee” diye bağırdı mama sandalyesini söylüyor aklınca. Koy beni oraya diye :) sandalyeye yerleştirdim eline haşlanmış yumurtayı verdim, bu sefer ne diye bağırsa beğenirsinizzz

Çayyyyyyy!
:)

İşte biz kızımla böyle anlaşıyoruz elhamdülillah, aman bu posttan çok iştahlı olduğu anlaşılmasın, yumurtanın beyazı yendi sarısı atıldı, eline verilen salatalık orta yerinden bir kere ısırıldı masasına dökülen yumurta sarılarına bulanıp oynandı

Bu ara me.meye çok düşkün, kucağımda olduğu her an sadece emmek istiyor adı da ne? “me-met” nerden çıkardı bilmiyorum me.met aşağı me.met yukarı, süt diyorum me.met diye cevap veriyor. Neyse bir iki süt dedik anladı. Bu sefer de bardakta süt verip süt dedikçe göğsümü gösteriyor.

Ramazan geldi, havalar iyi gidiyor, bayramın arkası artık kış. Kışlık hazırlıkları bu ara yapılmalı. Zaten tatildeyim diye bezelyeyi kaçırdım hiç iyi olmadı. En sevdiğim sebzelerde önde gelir kendisi. Ama kışa avucumuzu yalıyacağız bakalım

Neyse bloglarda bir kış hazırlığı başlamış biz de eksik kalmadık. Bu sene ilk defa konserve yapmaya karar verdim. Her yıl niyetleniyor ama fırsatım olmuyordu. Bu yıl iyice pekiştirip giriştim. Domates ve fasulye konserveledim.

Domatesi komşumdan aldım Silivri taraflarında yazlıkları var. Mis gibi tarla domatesleri. Güzelce yıkayıp yeşil yerlerini çıkardım kabuklarını soymadım ama sanırım soysam iyi olurdu. Rondodan geçirip güzelce kaynattım. İçine biraz tuz ilave edip suyu çekilmeye başladıktan sonra kaynar halde kavanozlara doldurup baş aşağı çevirdim hepsi bu! Artık kışın, her tür sebze yemeklerinize, çorbalarınıza hatta kahvaltıda sos niyetine bile yiyebilirsiniz. Tam dolmadığı için bıraktığım bir kavanozu iki günde tükettik bile. (Kavanozun tamamını doldurmanız gerekiyor)
Domates kolay fasulye ve diğer sebzenin işi biraz daha uzun.

Sebzeyi sadece üzerine döktüğünüz aynı domates sosuyla ölene kadar pişiriyorsunuz. Ardından tekrar kavanozlara koyup büyük bir tencerede tepelerini aşacak kadar suyun içerisinde kaynatıyorsunuz. Süreyi bilmiyordum ben yarım saatten fazla kaynattım. Artık kapak hafif içeri çekilmiş ve tok bir ses çıkarıyor. Sanırım oldu. Kışa göreceğiz. Bu arada kavanoz kapaklarınızın yeni olması gerekiyor. Yapmak isteyenlere şimdiden kolay gelsin.

Ramazan geldi hoş geldi…

2009-08-22T10:04:00.000+03:00

Çok seviyorum ben Ramazan ayını, eline bayram şekeri almış bir çocuk gibi seviniyorum adeta. Bir arada olmayı öğretiyor Ramazan insana. Aile bağlarını, komşu haklarını, yetimi, yoksulu, dahası insanlığını hatırlatıyor insana. Aç kalmak, yılın her gününü aç geçiren insanlarla empati yaptırtıyor. Günü oruçla geçirip aç bir haldeyken, iftarda önümüze konulacak güzelliklerini hayalini kurabildiğimiz için ne kadar şanslıyız diye düşündürüyor Ramazan…

Bir ramazan daha hızlıca geldi. Bugün ikinci günü. Her Ramazan ayının olmazsa olmazları Eyüp sultan ve Sultanahmet ziyaretleri sırasının gelmesini bekliyor. Fuar gezileri, yeni kitaplar, çadırda iftar, közde türk kahvesi, renkli macun şekerleri ve daha neler neler…

Dün akşam ilk iftarda misafirlerim vardı. Misafiri çok seviyorum. Ramazan’da ise apayrı bir keyif veriyor misafir insanın evine, sofrasına… Hep birlikte ezanı bekleyip dualar eşliğinde hurmalarla oruç açmak “Allah kabul etsin, afiyet olsun” dilekleri arasında kaşık, çatal sesleri…
Ramazanın hele bir olmazsa olmazı var ki bahsetmeden geçemeyeceğim.

Gecelerimizin manili Ramazan davulcuları…

Bugüne kadar Ramazan davulcusu ile sahura uyandığımı bilmem, ne bekârken ne de şimdi, ama annemin sahur için bize seslendiğinde kulağıma gelen davul sesi ile uykum silinir giderdi. Niye mi? ben Ramazan davulundan çok korkuyorum yaa!! Şaka değil vallahi gerçek! Uzaktan uzaktan derinden derinden gelen ve gittikçe artan bir davul sesi, ritim duygusu gelişmemiş, “ben geliyorummmmm” demek için çalınan bir davul yaklaşıyor gittikçe artıyor sesi.. korku filmlerinde others ı beklerken çalan tamtamlar gibi… bırrrrr tüylerim diken diken oluyor ciddi ciddi korkuyorum

Bu gece de sahur hazırlarken penceremizin dibinde gümbür gümbür davul çalan amca, hay bileğine sağlık, ne kadar haz etmesem de bu da güzelim Ramazanın bir muştusu, seviyoruz seni milletçek :)

Hoş geldin sefa getirdin, getirdiklerin, öğrettiklerin için şükürler olsun, yanında getirdiğin güzellikleri, giderken bizlere hediye etmen temennisi ile hoş geldin ey şehr-i Ramazan!

sosyal çilek

2009-08-10T23:16:00.000+03:00

Bugün liseden arkadaşlarım geldiler. 3 aylık ve 3,5 yaş arası 6 bebeylen harala gürele çok güzel bir gündü. Çok uzun zamandır görüşmemiştik. Bir arkadaşımız yeni doğum yaptı (yeni derken 3 aylık bebeğin anası ne kadar yeniyse) ancak bir araya gelebildik. Normalde 19 mayıs bizim buluşu günümüzdür ve bu grupla 10 yıldır buluşuyoruz o günde. Allahtan böyle özel sebepler de oluyor da görüyoruz birbirimizi.

Misafir ağırlamayı çok seviyorum. Hazırlanmayı beklemeyi… (Evin en toplu temiz zamanları misafir beklerken oluyor bir de. :P O halini görmek hoşuma gidiyor.) geldiklerinde onlarla vakit geçirmeyi… Gittiklerinde ise bir yalnızlık hissi çöküyor içime. Tatlı bir yorgunlukla evimi mutfağımı toparlıyorum.

Son birkaç zamandır bu yorgunluğun tadı biraz kaçar oldu. Ertesi gün grip ve kırgın bir vücutla uyanıyorum. Geçtiğimiz ay bir rahatsızlık geçirdim. Gece acile gitmeler 40 derece ateş titremeleri. Sirkeli soğuk pansumanlar 1000lik antibiyotikler derken iki hafta önce peşine aynı ağırlıkta bir grip. Bugün de yine geri hortlayan bir grip hissediyorum kendimi. Eskiden bu kadar sık hasta olmazdım. Bu kış olduğum gribin haddi hesabı yok. Fark ettim ki ben doğum sonrası bünyemi toparlayamadım. Fark etmemişim ama fazlasıyla yormuş beni bu durum. Güçsüz kalmışım. Şimdi bağışıklığımı yeniden nasıl toparlayacağım bilmiyorum. Anadan atadan kalma otlu saplı çaylı çiçekli bildiğiniz yöntemler varsa paylaşanlara minnettar kalırım.

Çilek bugün 5 bebeyle çok mutluydu. Alışkın olmamasının verdiği tedirginlikler oldu. Mesela yüksek sese dayanamayan kızım yüksek desibelli bebeler her çığırdıkça ağlayarak kucağıma fırladı. Ama yine de çok mutlu oldu çok eğlendi. Onu daha sosyal tutmam gerek bu konuda onu anladım.

Annesinin terliklerini giyip bütün evi ustalıkla dolaşan çilekli bir pozla bu postu bitiriyorum

Yalaka çilek

2009-08-05T07:24:00.001+03:00

Günlüğümüze not düşelim:

Saat sabahın 7’si…
Çilek 4:30 da uyandı. Annesi onu emzirdikten sonra yatağına bıraktı ama çilek geri uyuyamadı. Uyuyamadıkça huysuzlandı ayağa kalktı, ayağa kalktıkça uykusu dağıldı daha da huysuzlandı ağladı ağladı ağladı ta ki bu saate kadar… ve az önce de uyudu.

Çilek bir süredir emerek uyuduğu için annesinin yanında uyumaya alıştı. Tatilde de gece uykuları ile iyice ilerledi bu durum. Sadece annesinin yanında ve onun me.mesinde uyumayı ister oldu. Az önce bahsettiğim durum da bunun bir neticesi aslında. Çilek emdikten sonra onu yatağına geri bırakmama tahammül edemez oldu. İstiyor ki yanımda uyusun. Ben de bu durumun daha fazla pekişmesini ve ilerde daha zor bir çözüm gerektirmesini istemediğim için bu kadar süre ağlamasına göz yumar oldum. Bugün de odaya girip çıkmayı veya tamamen odadan ayrılmayı bırakın, yatağının başında onu yelpazelemeyi (! Ki hava sıcaklığına tahammül edemiyor küçük hanım, o uykuya dalana kadar bir de yelpazeleme huyumuz çıktı!) bırakıp hemen yanı başında olan yatağıma uzanmama bile tahammül edemiyor.

Ama bu sefer canıma tak etti, o inatlaştıkça ben de inatlaştım. Çok yanlış bir durum ama uyku başıma vurdu işte. Odadan çıktım bir ara. İki saatin ardından artık bir süre sonra “annnnnnnneeeeeeeeeeeeeee” diye ağlamaya başladı. Dayanamayıp yanına gittim. Salya sümük yüz göz karışmış göz kapakları kıpkırmızı bir halde gözlerini pörtletip birden ciddileşti. Ağlamayı kesip gayet konuşur bir tonla her harfine özenle basa basa “annecimmmmm” dedi ve bekledi…

Güya aklı sıra hanımefendi “bak sana annecim diyorum gönlünü okşuyorum, hoş ediyorum, hadi sen de benim istediğimi yapıver” demek istiyor küçük hanım!!

Bir süredir bunu hep yapıyor ona kızdığım zamanlarda da yüzümü bir tarafa döndüysem hemen eliyle ya yüzümü kendisine çevirerek ya suratıma eğilerek olmadı yüzünü yüzüme yapıştırıp “annecimmmmm” diyor.

Annesine yalakalık edip yaranmaya çalışmayı da öğrenmiş benim küçük çileğim :)

Hepinizin Berat Kandili mübarek olsun

tatilci çilek

2009-07-29T01:03:00.000+03:00

Paldır küldür gidilmiş ve yine aynı şekilde yarıda kesilip dönülmüş bir tatilcikten sonra merhaba…

Tatilcik diyorum çünkü yarıda kesildiği için kaldığı yerden devam etme ihtimali var. Ama Annemler henüz dönmedikleri için hatta haftaya gelecekleri için buradayım. E onlar geldikten sonrada “hadi siz geldiniz bize güle güle” demek hoş olmaz çilek’i çok özlemişlerdir o yüzden bir süre daha buradayım. Ders çalışmaya çok uzun ara verdim onun ayrı vicdan azabındayım derken artık evimdeyim işte.

Dönüş çok yorucuydu. Çileği deniz otobüsü tuttu fena halde. Çok dalgalıydı üstelik deniz. Çok doluydu otobüs… havalandırma yetmedi havalanmamıza… dalgalarla boğuşa boğuşa, bütün otobüse seyir ola ola geldik herkes çilek’i oyalamak için seferber oldu. Oturmak istediğimiz yer için bir bayan yer verdi. Yanımızda oturan genç bayan kusma nöbetine yaklaşan çilek için çantasında ıslaklarının olduğu poşeti boşaltıp verdi yol boyu oyaladı v.s. derken gece yarısı evimize vardık. Yatağımı çok özlemişim. İstanbul’u beklediğimden daha serin buldum. Mutlu mutlu yatağımda uyudum o gece…

Tatilde neler yaptık pek bir şey yapamadık aslında. Evimiz bir yılın rehaveti ile azcık tadile ve tabiî ki temizliğe ihtiyaç duyuyordu. Hava müsaade ettiği sürece denize girdim. Birkaç gün çok dalga ve fırtına vardı hava bulutluydu v.s.

Denizi sevmedi çilek.. ne hayallerle hazırlıklarla düşmüştük yola. Simidi, güneş kremi… ama sevmedi işte. Balkondan seyretmeyi tercih etti. Kumlarla oynamaya dahası onları ve aralarından bulduğu izmaritleri yemeğe bayıldı.

Saçları uzuyor ve nihayet annesi iki kulak yapıp lastik tokalarla bağlayabiliyor. Bu mutlu bir haber :)

Çilek maşaAllah barekaAllah her çocuk gibi yaşıtlarına karşı çok ilgili. Özellikle kendinden birkaç yaş büyük olanlarla ki onları abiiii ve abaaaa olarak çağırıyor. Yalnız buraya dikkat kızları aba erkekleri abi olarak ayırt ediyor maşaAllah barekaAllah. Ayrıca söyleyişi de çok tatlı abi derken a harfine şapka koymuyor hızlıca söylüyor. Aba da ise ikinci a da şapka var uzatarak söylüyor :)

Çilek’in farklı bir çocuk olduğunu düşünüyorum. Öğrenme hızı oldukça iyi maşaAllah barekaAllah. Yeni kelimeler duymak ve onları tekrar etmek en büyük zevki. Pek çok kelimeyi telaffuzu da % 70-80 anlaşılır. Halasını amcasını ismiyle çağırıyor. Babaannesine dedesine güzelce sesleniyor. Arabaları parmağı ile göstererek “avava” diyor habire. Ağaçlara aaç diyor. Net bir şekilde anahtar, Ahmet, Aylin diyor. Annecim kelimesine babacım ve dedecimi de ekledi maşaAllah. Ve dahası bir süredir şarkı söylerken (ki çilek mutlu olduğunda kendi kendine şarkı söylüyor) seçtiği kelimelerin sonuna eklediği “iii-dann-naaa” kelimesinin ne olduğunu çözememiştim bir süre. Sonunda başına eklediği gerçek kelimesi ile söylediğinde kastettiğinin ne olduğunu anladım ve dünyalar benim oldu. Bir şekilde birimizden duymuş öğrenmiş. Demek istediğim işitsel olarak eğitilmeye çok açık bir çocuk çilek. Umarım bu özelliğinden en iyi şekilde faydalanabiliriz.

Papağan çilek

2009-07-09T21:37:00.000+03:00

Bu aralar maşaAllah barekaAllah çilek ağzımdan çıkan pek çok kelimeyi anlaşılır bir sesle net bir şekilde tekrar ediyor ve bu konuda oldukça hevesli. Bazen bakıyorum baskalarıyla konusurken agzımdan cıkan kımı kelımelerı seçiyor ve tekrar edıyor anlamını bilmese bıle…

Babasının ısmını cok net bır sekılde soyluyor maşaAllah barekaAllah

Halasının ismini de.

Annemmmm diyor ustune basa basa. Ve de annecim diyor :) eriyorum sanki o anda. Elim ayağım kesiliyor düşeceğim sanıyorum. İçimde kelebekler ucusuyor sankı kıpır kıpır. Alıp ıcıme ıcıme sokasım gelıyor o da farkında tabii benı nasıl mest ettiğinin… ardı ardına kıkırdaya kıkırdaya tekrar ediyor.

Başına buyruk oldu ıyıce…

Dısarı cıkmaya gorelım pusetsız. Ya da bır alısverıs merkezıne gitmeyelim kazara. Elimi tutmamak için yırtıyor kendini çığlık çığlığa. 3 ay önce elimi bıraksa da ah kendi yürüse diye gözünün içine bakıyordum hanımın. O da tek parmağımdan dahi olsa tutmadan adım atmıyordu. Şimdi kollarını birbirine yapıştırıp sağa sola sallanıp çömelip kalkıp tutma bir yerimi diye basbas bağırıyor. Yetmiyor ben bu tarafa gitmek istiyorum diyerek her defasında benim onu götürmeye çalıştığım yönün aksine gitmek istiyor.

Arabaların altına kaçan kediler için durup kaldırımdan inip dizlerinin üzerine oturup arabanın altına eğiliyor. Belkı bıraksam emekleyecek hanımefendi.

Yeni bir şey giydiğinde nasılda farkına varıyor görülmeye değer. Önce eğilip üzerine bakıyor sevinçle dokunuyor kıyafeti okşuyor önce. Sonra aynanın karşısına geçip sağa sola sallanarak üzerini seyrediyor. Aynada kendisine bir cilveli tebessüm edişi var parmağımı ısırasım geliyor şaşkınlıktan.

İştahsızlık aynen devam. Artık kılo tartımı ıcın ne doktora ne saglık ocagına gıtmıyorum. Boyundan da haberım yok. Saglıklı mı saglıklı… gerısını onemsemıyorum.

Bir ayı geçti dort azısını da patlatalı... 10 dıslı bır canavar o artık

Kabızlıkta aynen devam.

Bizden son haberler bunlar…

Karıncayiyen çilek

2009-06-18T18:16:00.000+03:00

Çorbanın içinden ağzına gelen kıymaları pıt pıt dışarı atan kızım, yerde gördüğü karıncalara aynı müsamahayı göstermiyor maalesef…

iki kez benim rastlama fırsatı bulduğum vakıanın birincisinde karınca belden aşağısını kaybetmiş mevta olmuştu. İkincisinde çileğin dilinin üstündeki tükürükte bulamaç olmuş kendinden geçmiş karıncayı kurtarıp çıkardığımda, hayvan sevinçten ne tarafa gideceğini şaşırdı, çılgına döndü, eminim epey dua etmiştir arkamdan…

bütün çocuklar mı böyle yoksa kızlar mı ya da sadece benim kızım mı… acayip babacı… Akşam olup kapının zili çaldığında çılgına dönüyor çilek, babasının geldiğini hemen anlıyor, onu gördüğü anda kucağına alması için kendini paralıyor, elini yüzünü yıkamasına bile müsaade yok, boncuk boncuk yaşlar akıtarak ağlıyor al beni diye… Bütün ihtiyaçlarını ben gördüğüm halde neden kendini paralayarak babasını ister bu velet anlamıyorum. Alındığımı çaktırmamaya çalışarak bu durumdan yararlanmaya çalışıyorum “babası baksana özlemiş seni, alsana kucağına ağlatmasana, üstünü giydirir misin hayatım, biraz aşağıya indirir misin? v.s.” gibi durumlar mümkün mertebe sık yaşanmaya çalışıyor. Tabii paşanın geç vakit gelip yorgunluktan bitmiş durumda olduğunu da hesaba katmak gerekiyor.

“Uyumadan önce hadi kızım babana hayırlı geceler de, uyumaya gidiyoruz” dediğimde, elimi tutup arkası dönük bir yandan yatak odasına yürürken diğer yandan arkasına bile bakmadan arkada kalan babaya el sallıyor. Ya da “biz gidiyoruz” dediğim anda bazen de kapının önünde birisinin kucağına atladığı anda geride kalanlara el sallamaya başlıyor. “Hop nereye seni götüren var mı ki” gibi soruları havada kalıyor. İçerideki çağırsa da “ııııh” diye kendini geri o şahsın kucağından daha da ilerilere atıyor. Yer değiştiriyoruz bu sefer kapıdaki kişiyle, o içeri, içerdeki dışarı, bu sefer kapıya kim geçtiyse onun kucağına atlıyor.

Topitop delisi… bir videosunda elinde topitop bir yandan yalıyor bir yandan da burnuna tutup sesli sesli soluyarak kokluyor :) tadı neliydi acaba epey kokulu bir taneydi herhalde hemen koklayıp hem yiyor

ağzına aldığı ekmek, makarna, kurabiye parçasının dışarıda kalan kısmını o miniminnacık avuç içiyle ya da elinin tersiyle acemice içeriye öyle bir tepiştiriyor ki görmeye değer, sanki çok iştahlı biriymiş, ya da üç gündür açmış gibi…

“ağzında ne var” ya da “dişlerine bir bakıyım” deyince hemen ağzını açıyor. Tabii yerden muzur bir şey aldıysa “ne var ağzında bakıyım” dendiğinde topuklayıp kaçmaya çalışıyor. Her seferinde kızıyorum ağzına alma yerden bir şeyi diye. Dudak büzüp ses tonuma göre bazen ağlıyor. Ama nafile yine alıyor yine…

Kendi kendine oynarken konuşmalarını biri dinlese çok önemli bir iş anlatıyor sanır. Bıdır bıdır bir konuşuyor bir konuşuyor kafam şişiyor bazen. En çok kullandığı bir kelime var “midammiş” ne demek acaba kendi dilinde diyor diyor bunu diyor. Bir de kelimelerin sonuna bu mış miş ekini hep koyuyor sanki yüklemli cümle kuruyormuş gibi…

tam anlamıyla bir kedi hastası… miyav diyor geziyor. İki tane oyuncak kedi var, yalaya yalaya oynuyor onlarla. Dışarı çıkınca bir kedi görsün araba altlarına kaçan. Sokak dolusu çığlıklar atıp peşinden koşturuyor.

telefon konuşan birini görünce elindeki telefonu kapıp ıkına sıkına ağlar gibi konuşarak telefonla konuşuyordu bir ara. Şimdi eline geçen her şeyi, terlik, toka, fırça v.s. kulağına götürüp ciddi ciddi bir şeyler konuşuyor.

Paşanın elinde mp3 çalar kulaklığı gördü birkaç kez. Dahası babasının bunu kulağına götürdüğünü fark etti. Aynı şeyi kendisi de yapıp bir de ses geldiğini görünce gözler faltaşı gibi açılı verdi. Şimdi bir yerlerde kulaklık bulsa ilk iş minicik parmaklarıyla ucundan tutup kulağına götürmek oluyor. Dün halasının kulaklığını aldı aynı şekilde. Müziği de duyunca bir de, oynamaya başladı üstüne :)

Yaz geldi, küvet sefası başladı. bir süredir banyoda ayakta yıkıyorum çileği, tutuyor bir kenardan, 5 dk da çıkıyoruz. Uzun zamandır ilk kez küvetini doldurdum. Banyonun önüne antrye koydum. Ben de bir yandan ütü yaptım karşısında. Bir saatin sonunda sıkıldı ayağa kalktı çıkmak istedi. Çıktığında ayaklarının altı bu durumda idi :)

2009-06-11T10:19:00.000+03:00

Bir süredir turistlerin sırtında bebeklerini taşıdıkları bir sistem görüyordum. Sistem diyorum çünkü oldukça mekanik bir alete benziyordu. Her taraflarında demirler olan bu taşıma çantası çok dikkatimi çekmişti belki haberiniz vardır. Sonunda isminin kokopax olduğunu öğrendiğim bu ilginç sistemi internette inceledim, hoş bir şeye benziyor. Sırtında ufaklığını cesaretle taşımak isteyenler için ideal :)

Slingleri internetten inceledik, çözdük, taklit ettik, ürettik ve kullanıyoruz. Haydi arkadaşlar sıra bu aletin yapımına geldi :)

2009-06-10T20:48:00.001+03:00

Hüzünlü bir zaman…

Her daim kendisini örnek aldığım, mezun olduktan sonra sürekli kendimi ona göstermek için gayret sarf ettiğim, bir gün yanına gidip de “işte bakın tıpkı istediğiniz gibi bir hoca oldum” demenin hayaliyle vakit geçirdiğim her hatırladığımda hayırla andığım sevgili üstadım, yolumu kendisi çizmiş insan, sadece onun hareketlerini örnek aldığım değerli hocam geçen çarşamba hakkın rahmetine kavuştu.

Ne mutlu ona ki 40 yıllık hocalık hayatına ne öğrenciler sığdırdı. Hepsi onu sevdi, saydı, hayırla andı. Onu sevmeyen bir tek kişiye rastlamadım bu güne dek. Vefat ettiği anda bile bir sonraki gün fakültenin tatile girişinin kutlamak için öğrencilerini pikniğe götürmenin hazırlığındaymış canım hocam…

Bana öğrettikleriyle gurur duydum hep. Bildiğim ne varsa onun eseri… ben de derslerimde hep onun gibi bir eğitmen olmak için uğraştım, hep onu taklit ettim. Öğrencilerime hep ondan öğrendiklerimi, aynen öğrendiğim şekilde öğrettim ve adını çokça onlara zikrettim. Yeri geldi derste onun yaptığı nükteleri ben de yaptım, öğrencileri, aynı onun bizi güldürdüğü gibi güldürdüm. Aynı onun gibi disiplinli oldum. Gözümün önüne onun sert azarlayan yüzünü, kulaklarıma sesini getirdim, öğrenciye öyle hitap ettim. Hep onu taklit ettim, tıpkı onun gibi fairouzu dinlemeyi, şarkılarını anlamak için uğraşmayı, sözlerini bulmayı sevdim. Her dinlediğimde hocamı anımsadım.

Mekanın cennet olsun hocam, biz öğrencilerin senden bin kere razı olduk, rabbim de senden razı olsun inşaAllah
Amin…

2009-05-27T10:42:00.000+03:00

Yazmayalı ne çok zaman olmuş…

İnsan başına oturunca, bir post yazınca eli alışıyor sanki; yarına bir daha, bir daha yazası geliyor.

Yazmadıkça da uzuyor uzuyor zaman… Ara verdikçe insanın eli varamıyor bir türlü…

Neler yaptık biz bu zamanda…

Önce bomba haber ki çilek yürümeye başladı,

Bıdık kızım benim,

Çilek aslında yaşına varmadan adımlarını atıyordu birer ikişer, “hadi kızım, aaaaa bak kızım, hadi yürü kızım” gibi gazları alınca iki kişi arasında gidip geliyordu. Eline bir oyuncak alınca fark etmeden tay duruyor fark eder fark etmez korku dolu gözlerle hemen poposunun üzerine atıyordu kendini bile isteye… “Kızım zaten yürüdüğünde düşmekten korkuyorsun niye atıyorsun bile bile kendini yere??” diye hayıflanıyordum ama o anlamıyordu tabii. Hatta bir ara iki yaşına kadar böyle giderse ya yürümezse diye bir korku sardı içimi. Zira çok uzun zamandır sıralayan ve iki yer arasında zorla da olsa rahatça yürüyen ve yürümenin tadına varan bir çocuk neden hala emeklemeyi seçerdi ki?

İşte bu sebeplerden bu gidiş gelişler artsa da kendi isteği ile yapmadığından yürüyor saymıyordum çileği. Ta ki iki hafta öncesinde artık gözümün içine bakıp sırıta sırıta elini bırakıp bırakıp sağa sola yürüdüğünü görene kadar…

Evet, artık bence çilek şimdi yürümeye başladı. Kendi isteği ile sağa sola gitmeye başladığından beri. Her ne kadar yere eğilip bir şeyi alıp doğrulup yoluna devam etmeyi başarsa dahi, oturur haldeyken ayağa kalkıp devam edemiyor, yakın bir yere emekleyip kalkıyor. Bazen halen yürümeyi değil, ama emeklemeyi tercih ediyor. Sürekli “çilek ayağa kalk annecim, bak sen yürüyebiliyorsun hem de çok güzel yürüyorsun” diyorum, bunun üzerine omuzlarını silkerek “ı ıhh” diye bağırıyor :) Ama olsun, kızıma haksızlık etmeyeceğim daha fazla, rabbime hamdolsun ki kızım baya baya yürüyor…

Bir diğer haber de dişlerden…

Çilek çok uzun bir süredir 6 dişle geziyordu. Yaklaşık olarak 9. ayında 5. ve 6. dişleri gelmişti. Üst ön dişler yani. 3-4 aydır dişlerden ses yoktu ki ne görelim çilek azı dişini patlattı. Çok ilginç bir durum, yanlış hatırlamıyorsam Mısır Patlağı’nın kızı Nazlı da azı dişlerini öncelemişti. Şimdi korkum ya ara dişler sığmazda yamuk yumuk çıkarsa. Çünkü çileğin ön dişlerinin arası aralık. Bu demek ki dişleri seyrek çıkabilir. Umarım böyle bir sıkıntı olmaz.

Son olarak gezmelerden bahsedelim

Çilekle uzak gezmelere çıkmaya başladık biz. Sanki gittikçe de uzaklara gidiyoruz :S Paşa’nın sabrını sınıyoruz galiba :P dahası haftaya peş peşe iki gün uzak yerlere gezmeye davetliyiz. Nasıl izin alacağız bakalım :)

Herkese sevgiler…

yaşasın!!!!

2009-05-06T10:11:00.000+03:00

Teyze olucammmmmmm!!!

2009-04-24T13:38:00.000+03:00

Her insan gibi geçmişime dair kimi pişmanlıklar taşıyorum ben de… yaşamasaydım, ya da keşke yaşasaydım dediğim pek çok şey… ya da geriye doğru büyük bir özlem, hatırlama… kimi zaman geride bıraktığım güzel günlerin hatıralarında kaybolmuş buluyorum kendimi, bazen hüzünlenip ağlıyorum. Biliyorum ileride de bugünler için aynı his ve iştiyak içinde olacağım.

Anladım ki ben an’ın zevkini alamıyorum.

Eskiye dair bir ilgimi canlandırdım bugün. Eski derken birkaç sene önceye aslında. Sevdiğim bir ruh hali ve dahası özlediğim zamanlar olduğu için adı “eski” oluverdi belki de.

Bahsettiğim kavuşmam, edebiyat okumalarım. Birkaç sene evvel özellikle divan edebiyatı ağırlıklı eserlere bir sevda başlamıştı bende. Ardından tarihi ve tasavvufi tarzı romanlara sarmıştım. Edebiyat lise yıllarında boş ve basit gelirdi bana her aklı havada gençlik gibi… Sonrasında bu büyülü âlemin sarhoşluğunda kayboluverdim işte. Bir müddet ara verdim meşgalelerden. Külleniverdi bu heyecan belki de.

Bugün yeniden uzun zamandır elime almadığım yarım kalmış bir kitapta aynı aşkı yakaladım. Üstü örtülmüş pek çok hatıra canlanıverdi gözümde. Gerilere gidiverdim birden. Yakın tarihlere ama derinlere, çok derinlere…

----------

Hava çok güzel…

Bu kış üzerimden atamadığım müzmin bünyesel kırgınlıklar, sürekli baş kaldırıyor. Yine halsizim, burnum tıkalı. Her kırgınlığım çilek’e de ateş olarak yansıdığı için, çok heves etsem de dışarı çıkmayacağım.

----------

Çilek yaşını geçtikten sonra bir hallerde...

Büyüdüğünü fark ettiriyor ki yakın zamanda gücünü hissettirecek bize. Bir bilirkişi demişti daha yeni doğduğunda. “Ne kadar zor olduğunu tahmin edebiliyorum, şimdi bedensel olarak seni yıpratıyor, büyüdükçe psikolojik olarak savaşacaksınız” diye.

Haklıymış…

Ağlıyor hem de çok. Her şeyi ağlayarak ama çok ağlayarak, kendini hırpalayarak ifade ediyor. Uyku alışkanlıklarımız bozuldu. Kendi uyumak istemiyor, dahası odada yalnız bırakılmak istemiyor. Yırtıyor ortalığı. Yatak başlığının bir yerini kemirmekten boyasını kavlatmış. Yatarken ağladığında emziği verince susardı. Şimdi kafasını sağa sola sallayıp daha da yükseltilmiş tiz bir sesle emziği ağzına sokmama engel oluyor. Şeş kaza kazanıp emziği tıktıysam sinirle çıkarıp fırlatıyor…

Emziğe karşı bunu yapan başka bir insan yavrusu var mı bilmek istiyorum…

Kısacası bu lastik parçası “susturucu” olma görevinin miadını doldurmuş sanıyorum.

Aşk gibi birşey...

2009-04-19T19:32:00.000+03:00

Geleceğini ilk haber verdiğin günü hatırladım da birden…

Kalbimin hızla ve delicesine çarptığını, yüzümüm kızardığını alev alev yandığını hissetmiştim. Olmuştu, biz de seçilmiştik işte. Gökten bir meleğin evimizi şereflendirmesi için müjdelenmiştik. Ne mutlu!

Heyecanla beklemeye başlamıştım sonra. Her günü her anı geri sayarak senin geleceğin kucağımı ısıtıp, kokunu evimize, her yere salacağın günü özlemle beklemeye başlamıştım.
Uzun sürdü bu bekleyiş, çok uzun, her gün hazırlandık heyecanla, beklerken hayal ettik, sabırsızlandık, acele ettik…

“Seneye bugün bir bıdık gezecek etrafta, Anne! Baba! Diyecek inşaAllah” dedik birbirimize, düşünmesi bile heyecan mutluluk ise şayet, kendisi nasıl bir huzurdur dedik gülümseyerek…

Ve sen bir yıl önce geldin…

Evimizi şereflendirdin, yüreğimizi ısıttın..

Sen büyüdükçe bir şeyler dinginleşti sanki hayatımızda,

Ben daha sabırlı, daha müşfik oldum, sen akıllandın uslandın…

Bir yıl nasıl da çabuk geçti… Evet buradan bakınca ne de çabuk geçti, ama gaz sancılarıyla sabahın 4’üne kadar ağladığın o gece, ilk aşını olduğun ve kucağımda inleyerek ağladığın o gün, mamanı yedirebilmek için arkanda dolandığım vakitler, uykudan ve yorgunluktan bitap olduğum ama seni uyutabilmek için ayağımda saatlerce salladığım zamanlar, kolikden durdurak bilmeden ağladığın akşam 6 ile 10 arası saatler … onlar hiç de çabuk geçmedi kabul ediyorum. Ama işte annelik bu değil mi? Bana bu şerefi işte bu nazlarınla vermedin mi nasılsa geçip gitmedi mi?

Bu bir yıla sığdırdıklarımızın hangi birisini yazsam, anlatsam… ne desem de sözlerim düşündüklerimi; yazdıklarım ise söylediklerimi tam anlamıyla karşılamıyor.

Ama sen varsın,

Sen gerçeksin,

Sen aşksın!

Yanağını yanağıma dayadığımda, başını omzumdan kaldırmayıp uzun uzun ve sessizce bana yaslandığında her şey anlamını, ifadesini buluyor bende tam manasıyla...

Artık bir yaşında kocaman bir çocuksun çilek kızım :) kucağımdan inmeyi, dünyayı keşfetmeyi öğrendin, o kadar çok şey var ki önünde, tanıyacağın koca bir hayat…

Bu bir yılı elimden geldiğince sana iyi bir örnek, iyi bir anne olmaya çalışarak, elimden geldiğince seni iyi yetiştirmeye gayret ederek, çabalayarak geçirdim. Eksiklerim, hatalarım, yanlışlarım oldu elbette. Ama ben de acemiyim, sen bu dünyaya nasıl ilk kez geldiysen, ben de seninle ilk kez anne oldum, daha iyisi olmaya, seni daha iyi yetiştirmeye gayret edeceğim her daim. Dilerim Rabbim hep güzellikler yaşatsın sana, kötüyü de tanıyarak ama hep uzağında tutarak, durduğun yerde en güzel en hayırlı en özel işleri yapmanı, kıymetini bilen insanlarla karşılaşmanı nasip etsin, seni O’nun rızasına uygun hayırlı bir evlat olarak yetiştirebilmemizi, insanlara hep faydalı olabilmeni, yol göstermeni nasip etsin

Rabbimin izniyle hep bizimlesin

İstediğimiz gibi beklediğimiz gibi bir evlat oldun bize, hep öyle kalasın,

iyi ki doğdun, iyi ki varsın, hep var olasın…

Bahar Kelebeği

2009-04-04T11:00:00.000+03:00

Havalar ısınmaya başladı, sabahları gözümü ilk açtığımda odanın içini pırıl pırıl ışıtan günışığını özlemişim…

Geçtiğimiz hafta anne günlerimden birinde dersten sonra kütüphaneye gittim, yol çok yoruyor beni, ama iki satır fazladan okuyacak olmak bile kâr geldiğinden sürüne sürüne de olsa gidiyorum işte. Neredeyse 6 yılım o yolları aşındırmakla geçti. Haftanın 6 bazen de 7 günü gittiğimi hatırlıyorum çalışmak için. Haliyle görevlilerle bir yakınlık hasıl oluyor, kütüphane eşrafıyla sıkı fıkı oluyorsunuz. Bu altıncı yılda bakıyorum da, bizim dönemin elemanları devrini kapatmış, yeni nesiller var kimseyi tanımıyorum, yaşlanmak böyle bir şey sanırım…

Bazen eskilerden tanıdık birilerine rastlıyorum ara sıra, çay içip laflıyoruz. Bu gidişimde fakülte zamanından bir erkek arkadaşı gördüm, yanımdan geçip gitti, dip tarafta oturduğum için kalkmak istemedim, dönüp yanıma geldi, mecbur kalktım lafladık biraz, yıllar ne kadar değiştirmiş onu, adam olmuş resmen… iki yaşında bir kızı varmış, şehir dışında oturuyor biliyordum “tez için araştırma yapmaya bir haftalığına izin aldım” dedi. Sonra “e. ve h. de burada” dedi. Nasıl ya!? oldum en yakın arkadaşlarım olurlar fakülteden ve ben o gün kütüphanede olduklarından habersizim, çok uzun zamandır görüşmemiştik üstelik. Hemen h.ye mesaj attım. Yeni çıktım dedi. Biraz sonra baktım e. arkamda. O erkek arkadaş gitmiş bulmuş onu söylemiş benim de orda olduğumu :) valla o olmasa birbirimizden haberimiz olmadan çıkıp gidecekmişiz Allah razı olsun :) neyse çok özlemişim arkadaşımı. Konuşacak o kadar çok şey birikmiş ki. Çıkışta Üsküdar’a kadar yürüdük. Yol boyu konuştuk. Eski günlere gittim birden. Yol bitti laf bitmedi. Formasyon almak için İstanbul’da. Derslerden bahsetti yeni sınıf arkadaşlarından. Tabi biz üstüne yıllar devirdiğimiz için yeni yetme geliyor sınıftakiler ona. Basit tavırlarını anlattı kimilerinin. “Beynim küçülecek diye korkuyorum” dedi bir ara. Saatlerce güldüm bu lafına :)

4 arkadaş çok yakındık biz fakültede. Hala da öyleyiz, araya mesafeler girince görüşemiyoruz o ayrı. İkimiz İstanbul’da ikamet ediyor. Diğer iki arkadaş da formasyon için buradalar. Yıllar sonra yeniden bir araya gelebilmenin heyecanındayız. Daha görüşemedik ama. Biz İstanbullu olanların iki bıdıkı olduğundan mütevellid uygun vakti ve hava koşullarını sabırsızlıkla bekliyoruz.

Geçen sene bu zamanlar heyecan içinde çileği bekliyordum. Gelmedi hala gelmedi, ne zaman gelecek, ay artık doğsa diye heyecanla beklemelerdeydim, vakit korkuturcasına hızla geçip gidiyor.

Hamile iken bir iki pantolona mahsur olmak ve spor ayakkabıdan başka bir şey giyememek, doğum sonrasında feminen tavırlara ani bir dönüş yapmama sebep olmuştu. Bir de nedense vücudumun hep öyle kalacağı bozulacağı yönünde endişelerim vardı her hamile gibi. Ama öyle olmadı 15 gün içinde şuandaki kiloma yani doğum öncesinin 5 kilo fazlasına iniverdim. Bir balon gibi söndüm adeta. Gözle görülür bir kayıptı tam 15 günde 15 kilo.

Herkes nasıl kilo verdiğimi sorup duruyor, ben bir şey yapmadım oysa. Metabolizmam ve belki yeni duruma alışma sürecim böyle gerektirdi.

Kütüphanede de arkadaşlar sürekli hiç çocuk doğurmuşa benzemediğimi tekrarlayıp durdular. Hoşuma gidiyor bu sanırım. Hatta e. “Hiç evli gibi durmuyorsun” dedi. Sanırım hayatımda bir şeylerin değişimi güzel olmasıyla birlikte ben eski özelliklerimi yitirmekten korkuyorum. Hiç doğru bir şey değil oysaki bu. Modern çağın insana kazandırdığı bir hastalık. Hasta bir düşünce itiraf ediyorum. Yaşıma göre daha genç duruyorum ve bundan da memnunum. Sanırım orta yaş bunalımını çok ağır geçireceğim :(

Ne diyecektim;

Yazın gelmesi benim için daha rahat giyinmek anlamına geliyor, spor ayakkabılarımın bir yıldan sonra açılışını yaptım. Canlarım benim çok özlemişim onları…

Not: foto gittiğim kütüphanenin bahçesinden, bir kaç sene önce çekmiştim.

2009-03-27T23:53:00.000+02:00

Biz geçen hafta parka gittik, salıncağa bindik deliler gibi çığlıklar attık sevinçten, salıncak her havalanıp geri geldiğinde çıldırdık, bayıldık, bayıldık; mest olduk...

Bu aralar fikren ve zihnen büyüdüğünü gün be gün daha iyi anlıyorum çileğin... gel gel yapıyoruz, evden çıkanın arkadasından her iki elimizi de çılgınlar gibi sallıyoruz, kapı çalınca "aaa" diyerek kapıya doğru süratle emekliyoruz.

Sıcağı biliyoruz, ufak bir değmede eli kızardı su topladı bebeğimin, cıs sıcak deyince hemen geri çekiliyor şimdi.

Mikrodalganın delisi, önüne geçip tuşlarına basıyor dakikalarca. alamıyorum başından bir türlü.

Eline ne geçirirse, perdenin ucu, örtü, tşört, bebek bezi, yüzüne kapatıp açıp bize "ceee" yapıyor :)

Bu hafta brüksel lahanası ve nohutun tadına baktık, tepkiler iyiydi elhamdulillah...

Yürümekten eser yok bu arada...

Küsmeyi de öğrendi benim bıdığım ve dahası kıskanmayı da...

Geçen sabah kahvaltı da zeytin tabağına defalarca uzanıp sonunda avuçlayınca babam "hett" diye bir kızıverdi, kızmaz olaydı, dudaklarını büküp bir ağladı bıdığım, ardından tam 15 dk babama hiç poz vermedi, babam sürekli seslendi kucaklamak istedi, "ııığğğ" diyerek kaçtı hep. sen misin bana kızan hesabı :)

Sonra inanılır gibi değil, görmeye gittiğimiz bebeciği kucağımda istemedi, ben de akıl, almışım bebeği kollarıma, aynı çileğe seslenir gibi aynı sözlerle seslenip seviyorum, yavrucuğum da yerde oyun kartlarıyla oynuyordu, benim her sesimi duyduğunda ona seslendiğimi zannedip kafasını kaldırıp bakıyordu, baktı ki sözler ona sarfedilmiyor, ağlaya ağlaya geldi, kucağıma çıktı ve tıpkı bebeği yatırdığım gibi koluma yattı tam 5 dakika...

Söyleseler inanmam, şok oldum kaldım, sen ne kadarlık insan oldun da, annenin başka bir bebekle ilgilendiğini farkedip kıskandın benim canım kızım!!

11 aylık çilek

2009-03-19T22:42:00.000+02:00

Ayına bir ay kaldı
Heyecan dorukta…

Çilek her gün biraz daha büyüyor. Haftadan haftaya görenler, bir haftada ne kadar değiştiğinin farkına varıp hayretle dile getiriyorlar, maşaAllah barekaAllah, seviniyorum tabii, bir yandan da buruluyorum.

Çilek bu hafta, mantar ve bezelye yemeğinin tadına baktı ve beğendi maşaAllah, makarna çeşitlerinden de boncuk makarnayı denedik, onu da afiyetle yedi maşaAllah barekAllah…

biz yarın bebecik görmeye gidiyoruz, MP ikinci kez teyze oldu, hastanede gördük tatlı bebeği, ama sevip koklamaya fırsatımız olmadı, yarın mıncık mıncık severiz artık :) özledim yenidoğan görmeyi :)

çileğin anneannesinin evinde favori köşesi, bu çiçeğe bayılıyor. Bu çiçek üzerinden “elleme” sözcüğünün ihtisasını yapıyor kendisi.

Bir de bu aralar işaret parmağını uzatıp hayret nidaları ve çığlıkla “aaaaa” diyor, bayılıyorum :)

Tedarik mucize mucizesine kavuştu rabbimin izniyle, heyecanlı, güzel bir yol onu bekliyor şimdi! Ne mutlu sevgili arkadaşıma, inşaAllah en hayırlı şekilde, sağlıkla kavuşur mucizesine…

2009-03-09T20:53:00.000+02:00

Nete girip su sayfayı karalamaya fırsat bulamıyorum dersem inanır mısınız?
İnanırsınız inanırsınız…

Şubat bitti mart girdi, her ayın 3 ünü 18 ini beklerken, buçuklar tamlar derken bu ayın da üçünde on buçuk ayını da bitirmiş oldu tatlı çileğim…
Bahar gelsin havalar açsın gezelim tozalım sevdasından pırpır iken kalbimiz, yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz hesabı geçiveriyor günler…
Bir sabah oluyor kalktığımı biliyorum bir de akşam çileği yatırıp uzandığımı… Korkuturcasına, baş döndürürcesine hızlı geçiyor zaman, hayat, ömür…

Çilek’in karakteri artık oluşmaya başladı yavaş yavaş. “Bunu yapmak istemiyorum”, “şimdi uyumak istemiyorum”, “onu yemek istemiyorum”, “bu odaya doğru yürümek istiyorum”, “pencereden biraz daha bakmak istiyorum”, “eve girmek istemiyorum” diyebiliyor artık, nasıl mı “ıhh ıhhh” diye direnerek, elinden sıkıca tutup çekiştirirken yukarı aşağı sallanıp tepinerek ve elinden vermeyi istemediği şeyi delice sıkarak… o arada yüksek sesle mızıklamayı da ihmal etmiyor.

Ama dikkati çabuk dağılıyor şükür. Çok inatçı değil şimdilik. Çabuk vazgeçiyor önündekinden. Bazen bu durum o an için işime geliyor olsa da uzun vadede ben tuttuğunu koparan, istikrarlı, ne istediğini bilen, kararlı bir insan olmasını istiyorum. Eee bu zor çocukluk dönemini geçtikten sonra olsun tabi bunlar bir zahmet :P

Çilekte mühim gelişmeler var bu ara.
Çilek 1 haftadır her gün kaka yapıyor. Evet kabızlık ara ara devam ama eskisi gibi doğururcasına yapmıyor şükür.
Bunun sebebi gün boyu elimde muz arkasında gezmem diye düşünüyorum.
Aslında muz kabız yapar değil mi ama benim çocuğum bağırsakları boş olduğundan kaka yapmıyormuş onu anladım. Yemiyor ki velet, ne çıkarsın? Muza karşı sıcak Allahtan, sürekli tıkıştırdıkça günün sonunda e tabi tuvalet ihtiyacı doğuyor.
Bir de önceleri mamasına hiç yağ koymuyordum. (aman gereksiz kilo yapar istemez demekten, hani şişmanlama sınırında ya çocuğum!? inanılır gibi değil yaaa, kendim için de böyleyim, zayıflıktan ölsem kilo alcam aman diye yemem içmem bazen, bizim sülalede var bu korkaklık, babamda, babaannemde… bana da geçmiş işte ahhh genler! Çocuğum böyle olmasa bari!??) Ta ki doktor tereyağ koy, boyunu uzatır diyinceye kadar. Ayrıca mamaya bir süre pekmez yerine şeker koyma kararı aldım lezzette böylesine mühim değişiklikler olunca birkaç gün hatırımız için biraz yedi küçük hanım.
Sonra mı
cıks…

bunun üzerine canım annem güzel annem yeni bir yol bulmuş, çileği öyle uykusuna yatırırken kahvaltı muhallebisini sütlen açıp ucu iyice oyulmuş biberona dolduruyor, çileği emzik eşliğinde sallarken ve küçük hanım yakaza anına yaklaşırken emziği çekip biberonu dayıyor bir iki mırın kırın etse de açlık durumuna göre ve çilek alışkanlıkları bünyesinde dış alem için ufak ama kendisi için büyük adım sayılacak boyutta içiyor ve uyuyor
ben de alıştım bu usule daha çok işime geliyor tabii. Kahvaltı ve gece muhallebileri için saçlarımı yolmama, kavga kıyamet içerisinde mutfak halısı, oturma odası koltuğu batmak zorunda kalmıyor böylelikle. Sen sağ ben selamet çilek kızım ohhhh!

Çilek’i bu ara araba tutmaya başladı birkaç seferdir arabada kusuyor ne oldu anlamadım değişen bir şey de yok hala koltuğunda oturuyor. Bir an önce son bulmasını istiyorum bu durumun. Zira son sefer gerçekten dehşetti. Bir arkadaşımın nişanına davetliydik restauranta bir dönemeç kala bir kustu evlere şenlik! Üç kere arka arkaya, içinde ne varsa çıktı çocuğum, ona mı üzüleyim, benim de üzerimi batırmış olmasına mı, sonuçta akşamın karanlığında bir sokak arasında arabanın tavan lambasının altında soydum taa iç badisine kadar ıpıslak olmuştu. Önce hoşuna gitti soyunmak, sonra korktu sarıldı üstüme uzun zaman giydiremedim bana sarılmasından. Çıplak iken kendisini savunmasız hissetti yavrucum. Allahtan tedarikliydik, çilek öyle düzenli kaka yapmadığından mütevellid, dışarı çıkarken pek çanta almayız yanımıza, yani almazdık. Böyle şeyler de hiç gelmezdi aklıma. Cahil cesareti.
Neyse
Sonuçta yanımızda o sırada kot ceket ve kot bir pantolon olduğundan kızım bütün nişan ekibi tarafından erkek zannedilmeye devam etti, neye niyet neye kısmet, o kadar da özene bezene elbise giydirmiş süslemiştim kızımı…

Minimini bir kuş şarkısı pek favori çilek için, yemek yerken bilmem kaç kez bu şarkıyı söylüyoruz. Artık dilim rutine bağladı, habire kırık plak misali çalıyor. Gece yatıyorum zihnimde minimini bir kuş, sabah gözümü açıyorum dilimde kuş, öyle geçiyor vakit.

Her çocuk birbirinden çok çok farklı bu bir gerçek. Çilek yemek yeme konusunda beni çileden çıkarırken katı yeme konusunda da bir o kadar maşaAllahı var. Az önce bir boru makarnadan fazlasını yedi mesela. Kaşığımla böle böle verdim ağzına kah ısırdı kah emdi kah damağı ile ezdi öyle böyle yuttu. Tabii ki bunda 5 dişe sahip olmasının etkisi büyük ama, şu da bir gerçek çileğe bugüne kadar hiçbir şeyi robotlayarak vermedim. Önceleri vitamin kaygısıyla bundan kaçınsam da, daha sonraları katı yeme alışkanlığı kazanmasını istediğimden devam ettim. Kimi zaman kustu, çoğunlukla ağzında büyük bulduğu şeyi tükürdü ama, öyle böyle bir mesafe kat etti. Hala tükürdüğü ve kustuğu olsa da ara sıra örneğin meyvelerini çoğunlukla ısıra ısıra yiyor, zaten kaşığa oldum olası ısınamadı.

Bir önceki postta Zülâl’in Dünyası kilomuzu merak etmiş. Çilek 7.700 civarlarında boyu da 71 cm.

Bu arada davet konulu postuma gelen yorumlardan sonra hazırladığım masa hakkında geç de olsa şu açıklamayı yapmak isterim, masadaki 3 çeşidi ben yapmadım, 3 çeşit salata da çok kolaydı, dolayısıyla kendisini maharetli hanım gibi gösteriyor olmaktan utandım. Yok öyle bir şey bayanlar, tamam mutfakta zaman geçirmeyi pasta böreğe kendimi vermeyi severim ama zannedildiği gibi değil, herkesin ayarınca…

Bu post 3 seferde yazıldı, pek daldan dala oldu okurken yorucu oluyor affola…

2009-03-01T16:46:00.000+02:00

Birkaç gündür her şey çok farklı…

Çileğin varlığı daha güzel daha bir anlamlı…

Çilek bir iki gündür içimi ürperten, kulaklarımdan kalbime ılık ılık bir şeylerin akmasına sebep olan bir şey söylüyor…

Duyduğumda ağlamak, onu kucağıma alıp, göğsüme sıkı sıkı bastırıp öpüp koklayıp “canımın içi!” diye haykırmak istediğim bir söz bu…

Çilek üzerine basa basa uzata uzata “annn-neee” diyor…

Allahım bu ne kadar güzel bir kelimeymiş böyle!!

Her söyleyişinde ağzını yüzünü öpüp öpüp koklamak, bir kez daha söylesin diye gözünün içine bakmak beklemek…

Bilmiyorum ne kadar bilinçli söylüyor ama benim için onun ağzından bunu duymuş olmak bile yetiyor.

Canımın içi, güzel kızım benim!

Bu günü nasip eden rabbime şükürler olsun…

on aylık çilek

2009-02-18T11:51:00.000+02:00

Çilek bugün tam on aylık…
On aylık koca bir bebek!
…
Diyemeyeceğim tabii ki çünkü minyon ufak bir bebek… Ayının çok gerisinde kilosu. Dolayısıyla dışarıda bir yerlerde kimse onun on aylık olduğunu tahmin etmediğinden, tavırları hareketleri çok dikkat çekiyor, böyle ufak bir bebek bu kadar net tavır sergiler mi hesabı… ayrıca kızımı erkek zannediyor her gören çok bozuluyorum :( pembeler içinde, montu, beresi, emziği bile pembe, ama inatla erkek mi diye soruyorlar yaaa! (Evet oğlum o benim, çok kız olsun istemiştim de pembelere boğuyorum böyle töööbe )

Çilek başından beri ağzının yolunu bilmeyen bir çocuk (çocuk oldu mu yaa yoksa hala mı bebek? Sahi bebekler ne zaman çocuk olur bu da ayrı bir tartışma mevzusu) bugüne kadar eline aldığını ağzına götürdüğü o kadar az vakidir ki bir elin parmakları sayısını geçmez, bu sebeplen eline elma armut havuç tutuşturmuşluğumuz ağzına soksun oyalansın fark etmeden iki lokma bir şey yesin demişliğimiz yoktur maalesef :( bu durum yeme alışkanlığı kazanmasını da olumsuz etkiliyor haliylen. Son bir ayımızı elinde bir şey tutmayı ve ağzına götürmeyi öğretmekle geçti ki eh işte bir arpa boyu yol gitmişliğimiz var. Unutmadan biberonunu da hala kendisi tutamıyor :(

Çok kucakçı oldu bu aralar. Ama sürekli benim kucağımda. Korkuyorum böyle devam eder diye. Yerde ya da başkasında durmuyor ıh ıh yapıp atlıyor bana. Bir kaç blogda 2-3 yaşına kadar böyle olduklarını okuduklarım var umarım geçici bir huydur.

Yürümeye hiç yanaşmıyor çilek. Daha doğrusu korkuyor. Tay bile durmadı daha hiç. Bazen elindekinin aşkına kendini unutup birkaç saniye dursa bile fark edince korkudan ya yere bırakıyor kendini, ya da en yakınında kim varsa üstüne atlıyor.

“El şiminik!” dediğimiz anda el çırpmaya başladı. Çok tatlı oluyor böyleyken :) bir de kapıdan çıkana kendi usulünce bir el sallayışı var harika :)

Sokak, gezme delisi bir çocuk, memnunuz tabi bu durumdan :) yoksa gezme delisi annesinin işi çok zordu. Dışarı çıkmak için hazırlandığımı çok iyi anlıyor artık. Üzerimi giyinmeye başladığım anda, ne yerde ne başkasının kucağında durmuyor. Yerdeyse bacaklarıma tutunup ayağa kalkıp, parmak ucunda yükselip kollarıyla bacaklarımdan yukarı sarılıp zıp zıp zıplıyor beni de al diye :)

“Hayır, cıs, yapma, elleme” kelimelerinden anlıyor.

Geçen gün bilgisayar başındayım benimle ilgilen diye huysuzlanırken kolumu ısırdı. Canım yandı çığlık attım ve kızdım. Kahkahayla güldü sonra tekrar aynı hızda ısırdı. Yine bağırdım yine kahkaha attı. Bunu peş peşe üç kez yaptı ve kahkahalara gömüldü. Oyun sandı bosduruk. Umarım ısırma huyu olan bir çocuk olmaz

Hala kabızız :( granül içiyor düzenli. Kaka günlerimiz 1 haftadan 3-4 güne inse de hala kabız olarak yapıyor.

Aşımız artık 13. aya kadar yok. O zamana kadar doktor yüzü görmek istemiyoruz. Umarım sağlıklı olur da gerek kalmaz. Kilosu zaten artmıyor fark ediyorum. Olmadı arada çok merak edersek sağlık ocağına uğrarız.

Ev gezmelerini bekliyoruz hasretle. Havalar bir ısınsın. Annesi tezini azıttı zaten hiç bahsetmesin burada. Dersler dese eh işte kör topal gidiyor. Aklımız fikrimiz gezmede. Geçen yaz tatil yapamadığımızdan bu sene acısını çıkarmayı umuyoruz bakalım. Onun dışında fakülte arkadaşlarımla ayda bir toplanmaya karar verdik. Geçen hafta sonu da bendeydiler. Çok güzel bir gündü. Ama pek çoğu ilk kez geleceği için heyecan ve stres artı çok iş yapmaktan yorgun düştüm. Her yorgunluğum bana grip olarak geri döndüğünden boğazlarım şiş derse gidememiş halde oturuyorum şu an evde.

Bir önceki hafta da annemin bir komşusu çileği görmeye geldi arkadaş toplantısında çekemediğim fotonun bir ikizi bu. Menü hemen hemen aynıydı da :)

2009-02-13T21:49:00.000+02:00

55%

%55 blog bağımlısı çıktım.

acaba hangi soruya verdiğim hangi cevap bu sonucu doğurdu ki?

gayet normal cevaplar verdiğimi düşünüyordum

hımmm...

İş başında Çilek

2009-02-13T19:58:00.000+02:00

İlk kırığımız,

hayırlı olsun...

Gezgin Çilek

2009-02-08T17:06:00.000+02:00

Çilek bugün ilk kez bir müzeye gitti. Birlikte Panorama 1453 müzesini ziyaret ettik. Her şey muhteşemdi. İstanbul’da yaşayan-yaşamayan, Türk olan-olmayan her vatan evladının görmesini şiddetle tavsiye ederim. Orada da çoluk-çocuk, yaşlı-genç her kesimden insanı görmek beni çok mutlu etti.

Müzeden bir kare...

gökyüzünde Fatih Sultan Mehmed

Çilek sokakta ilk adımlarını hafta içi atmıştı. Bugün de ellerinden tuta tuta küçük hanıma müze içi turu attırdık.

Dışarıda adımladı ya biraz hani,

ee artık küçükhanımın pabuçları da ayakkabılıktaki yerini almalı (!)

Bu da bu sabahtan bir görüntü...

Evin içinde yalnız başına bırakamaz oldum,

o nerde, ben peşinde, birlikte evi turluyoruz.

emeklemesi değil zor olan; bir yere tutunup ayağa kalkması asıl...

sonra "küüttt" diye bir ses geliyor, bir koşuyorum ki küçük hanım kafasını, parke, taş, fayans, halı ne bulursa oraya çarpmış :(

--------

Çamaşırlarının iyi yıkanıp yıkanmadığını kontrol eden çilek :P

Çılgın çilek

2009-02-07T12:03:00.000+02:00

Gece uykularımız perişan durumda…
Saat başı uyanıp çılgınlar gibi eti koparılmışçasına ağlar mı nerdeyse 10 aylık bir bebek???
3 gecedir hali pür melalimiz bu… Yeni bir dişin yola çıktığını düşünüyorum of ne zaman kurtulucaz bu diş sendromlarından???

Kız çocuğu sahibi olmak çok zevkli, alış veriş yaparken yani.

Genelde reyonların 3 de 2 si kızlara ayrılmış oluyor ve rengarenkler.

Her kız anası gibi ben de çileği süslü püslü giydirmeyi seviyorum. Tokası, ayakkabısı, fırfırlı elbisesi vs. ama bir yandan çocuğuma eziyet ettiğimi düşünüyorum. Zira ben ev içerisinde sürekli rahat giysilerle dolanmayı seviyorum, tık tık giyinip bir yere gittiğimde “aman bir an önce eve dönüp mis gibi eşofmanımı giysem” diye geçiriyorum içimden, hele topuklu ayakkabılar kabusum, genelde dışarı çıkarken kot pantolon ve spor ayakkabı bana yetip de artıyor bile. Aynı şeyleri çileğin de hissettiğine eminim. Üstelik onun altında kocaaa bir bez torbası da cabası. Onu süsleyip giydirdiğim zaman sadece kendi göz zevkime hitap etmesi için bunu yaptığımı ve onu sırf bana hoş gözüksün diye daralttığımı düşünüyorum. O ne anlayacak ki ne giydiğinden. (ilerde bal gibi anlayacağından eminim tabii de yine de o zaman bile giydikten bir süre sonra çıkartmaya yelteneceği de kesin.) En güzeli tulum giydirmek. Çocuğu tutması kavraması da kolay oluyor. Özellikle daha ufak zamanlarda “aman beli bıkını açıldı” gibi bir dert olmuyor. Ama yine de aklım süslü kıyafetlerde kalmıyor değil. “Kızımı giydirmedim böyle” diye aklımda kalacak diye de hayıflanıyorum. Yukarı aşağı sakal bıyık meselesi…

Çilek iyice zayıfladı. Kilo almıyor ama boyu uzuyor. Solucan gibi bir şey oldu. Eski resimlerine bakıyorum da suratı tombul tombulmuş kuzumun :( şimdi çırpı gibi kolları bacakları…

Kendimi teselli etmenin yollarını bulmaya çalışıyorum. Mesela aydan aya çok büyümeyen bir bebek için giysiler küçülmediğinden sık sık üst baş almanıza gerek kalmıyor. Ayrıca kucakta taşıması da çok kolay oluyor. Hiç “kolum ağrıdı, aman” demiyorsunuz. -kendini düşünen bencil anne modeli :(-

Bir önceki postta ki resimler de evet Pembeli’nin tahmin ettiği üzere yemek esnasında oyalama objelerimiz. (Gülmira’nın bildiği üzere de soldaki çilek hanım)

Çilek ne kadar aç da olsa farkında olduğu zamanlar ağzını kaşığa asla açmaz. İlgisini dağıtmak gereklidir böyle durumlarda. (tv de reklam izletilen çocuklar örneğin. Ama biz tv mizi çilek doğduğunda evden gönderdiğimiz için istesek de böyle bir şansımız yok) yedirirken oyalama taktikleri arasında eline meşgul edici bir obje tutuşturmanın işe yaradığını gördüm. Önceleri bu çıngırak oyuncaklarıydı ki kendilerine göz aşinalığı kazandığından artık ilgilenmiyor küçük hanım. Onun yerine daha önce görmediği ses çıkaran görüntü değiştiren renkli başka unsurlar bulma keşfine çıktık. Bunun için yemekten bir süre önce mutfağın bilumum çekmecelerinden farklı renk ve özellikte cisimler topluyoruz. İlk olarak tatlı ya da çay kaşığı veriyordum eline ki bu hala işe yarıyor. Sonra resimdeki diğer objeler ki favorimiz bonbon şekerleri. Hışırtılı ve renkli haline üstelik elinde rahatça kavrayabilmesine tav oluyor kızım. Ama dikkat edin objeleri tek tek ve sırayla verin eline. Biriyle ilgilenmeyi kestiğinde diğerini verirken bir öncekini mutlaka ortadan yok edin. Böyle böyle yemek süresince biz tüm objelere birkaç tur attırabiliyoruz :P

Yalnız sanıyorum bu objelere de göz aşinalığı kazanmak üzere. Elinde tuttuğu zaman dilimi iyice küçülmeye başladı. Evin farklı mekanlarından yeni objeler derlemek lazım… :S
İşin güzel yanı şu ki kızıma evi tanıtıyorum böylelikle. O da meraklanıp sağı solu kurcalamayacaktır çekmecede daha önce tanıyıp bildiği eşyaları görünce. (sen öyle san denildiğini duyar gibiyim)

Bir diğer taktik de birlikte yemek yemek ki bu daha çok işe yarıyor. Zaten uzman tavsiyesi: çocuğunuzu sofraya oturtun ve birlikte yiyin. Hakikaten ağzını daha kolay açtığını göreceksiniz (tabi yemek istiyorsa. Ki biz bahsettiğim üzere karnı aç olsa da yemeyenler grubuna dâhiliz) sizin ağzınızda iştahla kaybolan kaşığı gördükçe hipnoz olmuşçasına o da ağzını açacaktır. Mesela bir tabak yoğurt alıyoruz elimize. Bir kaşığı yağlana ballana ımmm ede ede ben ağzıma atıyorum ardından bir kaşığı çileğin ağzına tıkıyorum

Böyle böyle oyun kandırmaca geçiyor işte günler…

2009-02-02T15:02:00.000+02:00

Mail olarak gelen bir video.

Tam anlamıyla korkunç,

Çocuklarımızı neye yönlendirirsek onun meyvesini alacağımızın en büyük kanıtı...

2009-02-02T13:32:00.000+02:00

Öncelikle geçmiş olsun mesajları için çok teşekkür ederiz. Şimdi çok iyiyiz. Hamdolsun. Bizim için bir ilk olduğundan çilek de ben de çok zorlandık. O da ne olduğunu anlamadı. İnleyerek serildi kucağımda kuzum. Ama geride bıraktık çok şükür, merak eden, dua eden herkese çok teşekkürler.

Esracım sana da malum olmuş herhalde :) teşekkür ederiz tekrardan.

arkadaş toplantısı :)

---------

Bugün paşanın doğum günü, yine çalışarak kutlayacak :(

---------

Her sene başında olduğu üzere tarih atma konusunda sorun yaşıyorum. Fotoğraflara 2008li tarih atarken buldum kendimi…

Çileke ait bütün resim ve video görüntülerini mutlaka tarihliyor ve en az haftada bir resim ve video görüntüsü almaya gayret ediyorum. Bu daha da sık olabiliyor bazen. Bazen aynı gün çekilmiş video ve fotolar birikiyor. Tarih atarken kafayı yiyorum 01.01.2009, 01..01..2009, 01..01.2009. 1.ocak.2009, 1..0CAK..2009… vs. böyle uzuyor saçmalıklar listesi…

Çilek uyuyor şu anda. Ben de kendime ait zaman diliminde ne yapacağını şaşırmış danalar gibi evin orasına burasına saldırıyorum. Bu “kıymetli” vakitlerimi ev işi gibi gereksiz unsurlarla öldürmemeye karar verdim. Ya net başında blog gezip dizi izliyorum, ya ders çalışıyor ve ya kitap okuyorum aa unutmadan bazen de banyo yapıyorum tabii :))

Uyku demişken 9. ayımıza girmemizle birlikte bir gazete haberinde okumamla “tamam yeter artık vaktidir” diyerek çileğin gece uykusuna kendi başına yatma çalışmalarına başladım ve hayatımızda çok olumlu gelişmeler oldu.

Nasıl mı?

Öncelikle beni tanıyanlar çileği uykuya yatırma konusunda ne kadar zorlandığımı bilirler 9 ay boyunca ne yöntem denediysek başarılı olamadık. Her seferinde çilek ağlamaktan yıkılır sonunda bayrağı düşürür ve uyurdu. Buna kendi başına yatmak da dâhil, ama o zaman bizim yatağın üzerinde, ben yanına uzanmış olarak ve gündüz uykuları için yatıyorduk. Velhasıl ayakta sallamak, battaniyede sallamak, pışpışlamak hiçbir işe yaramaz, uykudan öldüğü halde sanki zorla uyutuyormuşum gibi direnir, tepinir, gerinir, bir yandan bir elimle onu mu zapt edeyim; diğer yandan hızlı hızlı ayaklarımı mı sallayayım bilemez, sonunda o uyuduğunda ben de dayak yemişe döner, her tarafım ağrırdı.

Artık öyle değil…

İşe çileğe bir uyku tulumu almakla başladım. Evet biz uyku tulumunu yaklaşık 2 aydır falan kullanıyoruz. Öncesinde böyle bir şey aklıma bile gelmemişti (ne biçim anneyim yaa) uyku tulumu gece uykularımıza da yaradı. Üstünü açarak uyuyan çilek sanırım bir de üşüyünce, ya da üzerindeki battaniye yüzünden sağa sola dönemeyince uyanıyordu. Şimdi üstünü açsa bile (ki örtmeme gerek kalmıyor zaten) sağa sola çok rahat dönebildiğinden ve üşümediğinden (sanırım) daha uzun aralıklı uyuyor. Bu bana gece de 3 kere kalkma lüksünü verdi (öncesinde 6-7 kere kalktığını söylememiştim sanırım)

Sallanmadan gece uykusuna yatmaya gelince, bu kısım hiç de korktuğum gibi kavga, kıyamet, ağlama, zırlama eşliğinde olmadı. Ağladı tabii ama daha çok sitemkâr ve uykulu bir tonda. Rutine bağlandıktan sonra ilerleyen günlerde düzenimiz oturmaya başladı. Arada yine eski huysuzluğu tutsa da %80 başarılı buluyorum bu durumu.

Önce gece yatışı için altını temizliyorum. Tulumunu giydirip, karanlıkta emziriyorum. Zaten uyku moduna girmeye başlıyor. Bazen de girmiyor. Oynuyoruz biraz karanlıkta sessizce. Sonra onu yatağına bırakıp hiçbir şey olmamış gibi odadan çıkıyorum. Lavaboya gidiyorum. Tabii şiddetli bir ağlama başlıyor. Bu süreyi bilerek lavaboda geçirdiğim için duymamış oluyorum (vicdansız anne) çilek çoktan ayağa kalkmış, antreyi rahatça görebildiği yatak başlığı kısmına tutunmuş ağlıyor oluyor. Yanına gelip okşayıp öpüp emziğini verip tekrar yatırıyorum. O yine ağlayarak ayaklanana kadar ben yatma hazırlıklarımı yapıyorum. Üzerini değiş, dişini fırçala, saçını tara. Bu sırada antrede gezindiğimi, odaya girip çıktığımı görüyor. Konuşmak yok. Her ayaklandığında tekrar yatırıyorum. Emziğini veriyorum. Bir süre pışpışlıyorum yattığı yerde.

İlk gece çok aşırı ağlamadı, ama uykuya dalması 30 dakikayı buldu.

Haa bu arada ilk gece yatışında ve gece emmek için uyandığı saatlerde onunla birlikte yatağına girdiğimi de ekleyeyim :)))

Bu rutini bir haftaya kalmadan yerleştirdik hamdolsun. Tekrar bozulmamasını umuyorum.

Hafta içi annemde kaldığımda zorlanacağımızı sanmıştım ama öyle olmadı. Onun için hazırlanmış yatakta yine aynı şekilde uyudu. Bazen çok uykusu olduğundan krize bağlıyor ağlamayı. Tekrar emziriyorum susuyor.

Bu durum gündüz uykularımıza da olumlu yansıdı. Sallarken daha kısa sürede uykuya dalıyor, hem de direnmeden. (Gündüz ayağımda sallıyorum evet, bu durum gece uykusunun farklı bir şey olduğu bilgisini pekiştiriyor)

Umarım bu düzen böyle devam eder.

Uygulamayı ta doğumdan öncesinden düşündüğüm halde, gazıdır koliğidir, aman 3 ayı geçsin yok bi 6 aylık olsun daha iyi olur diyerek ertelemiştim. Hata etmişim. Tavsiyem bu yöntemi kullanmak isteyenler için mümkün olduğunca erken başlasınlar işe, özellikle dönmeye hatta ayağa kalkmaya başladıkları zaman daha da zor oluyor çünkü.

Son olarak en önemli şey ağlamaya dayanıklı olmak. Biz çok zorlanmadık şükür. Ama sizin bebeğiniz daha çok ağlayabilir. Bu sizi yıldırmamalı ve denemeye devam etmelisiniz. (ciğerleri açılıyor diyerek kendinizi avutun) Çünkü bu durumda bebeğinize “yeterince ağlarsam beni alıyor” mesajını verecek ve tekrar en başına dönmenize ve bir dahaki denemede daha çok zorlanmanıza sebep olacak.

Bir tavsiye daha;

Uygulamaya geçmeden önce eşinizi de bilgilendirin ve kararlı olmasını isteyin. Çünkü “çocuğumu üzüyorsun” diyip müdahale ederek programınızı mahvedebilirler.

Bu fotoğrafın ne ifade ettiğini bir sonraki postta yazacağım, tabi tahminlere açığız :)

hasta çilek

2009-02-01T10:42:00.000+02:00

Yazmayalı biz 9.5 aylık olduk yani iki gün sonra olacağız inş. (Erken erken söylüyoruz, büyümesine pek meraklıyız, sonralarda küçüklüğünü özleyeceğimi hissediyorum)

Çilek 9.5 aylık oldu, bu hafta iştahsız, huysuz ve hasta :(

Evet burada yazmayı hiç istemediğim şeydir hastalık. Çocuğum hiç hasta olmasın isterdim. Hiç bir çocuk olmasın anneler üzülmesin. Hakikaten ne kadar zor bir şeymiş. Kucağımda ateşler içinde sere serpe yatışı o kadar zoruma gitti ki ağladım. Zar zor nefes almalar… ateş ateş… Gerçi 38 in üzerine çıkmadı sanıyorum çok şükür. ama o kadarına bile dayanamadı bebeğim serildi kaldı. İstedim ki kalksın yaramazlık yapsın dolandırsın beni peşinde. Razıydım

Annemdeydim o gün. Aksilik o ya çilekle dışarı çıkasım geldi. Hava soğuk değil ama rüzgârlıydı. Hem de çok rüzgarlı. Dışarıda teyzemize rastladık. Birlikte yemek yedik. Her şey iyiydi. Çilek gündüz uykusunu uyuyamadı pusetinde. Huysuzlanınca eve döndük. Zar zor bir şeyler yedi ve uyudu. Bir saat sonra uyandığında ateşi vardı. Çok panikledim haliyle. İlk defa ateşi çıkıyordu çünkü. Ölçtük 37.5 sonra halsizleşmeye başladı iyice mayıştı kuzum. İnlemelere başladı. Ardından dedemiz geldi 38 i görünce hadi dedik doktora. Doktor amcamız çileğin boğazında kızarıklık görünce “yeni başlıyor” dedi. Oraceftin verdi. Antibiyotikleri hiç sevmiyorum. Pek razı gelmedim. Ama doktor “bu hafta çok vaka geldi. Salgın var nelerle uğraştık bir bilseniz” deyince sustum. Velhasıl kelam ibufen ve peditus ağrı kesicilerle birlikte ertesi gün ara ara artmak geri gelmek suretiyle ateşi iyice düştü. Hamdolsun şimdi gayet iyi. Antibiyotiğe devam ediyoruz.

İlaç içme seanslarımız dehşet. Ortalığı yıkıyoruz. Bir kişi kollarını bacaklarını tutup bir diğeri ağzını açıp ilaç veriyor kriz geçirdiğini söylememe gerek bile yok sanırım.

İyice iştahsızlaştı. İlaç düşmanlığından ağzını hiçbir şeye açmaz oldu. Şikâyetçi olduğum hallerini özler oldum meğer öncesinde ne iştahlıymış benim bebeğim :(

Huysuzluğuna bir sebep de 10 gündür ağzından salyalar saçmasından belliydi ki ve evet dün akşam 5. dişimizi de görmüş olduk. Çok huysuzlandı akşam kafamı oydu sesiyle. Kucağıma aldım yere koydum, yürüttüm olmadı. Ağla ağlaya mahvoldu. Kaka yapacak sandım (kaka yapmayışının 3. günüydü dün) fitil verdim. İnanır mısınız kaka yapmadı. Sup gliserin lavman etkisi yapmıyor muydu? şaştım da kaldım meğer bomboşmuş bebeğimin bağırsakları!! Hem de 3. gününde!

olabilir de olmayabilir de... garantisi yok!!

2009-01-17T00:00:00.000+02:00

Bence atasözü değerinde bir cümle...

birşeyler yazıyorum çiziyorum burda, çilek şöyle yaptı, böyle etti. sanıyorum ki hep öyle devam edecek, çocuk bir gün, hatta yarım saat sonra sanki beni yalancı çıkarıyor. her anı her hali farklı, tam herşey düzene girdi, aman bu sefer iyi diyerek sevindirik olurken, biraz sonra bakıyorum herşey sil baştan. moral sıfır oluyor haliyle...

bir önceki postta bahsettiğim leziz muhallebi bu lafları bana ettiren...

hani demiştim çilek bayılıyor...

iki gündür yemiyor kardeşim, en sevdiği muhallebiyi yemiyor, tatlı kaşığı hesabı çorba içiyor, parmak ucu kadar meyve yiyor, babaannesinin sıktığı havuç- elma- portakal suyuna dadandı 1-2 gün, sonra ı ıh ona da burun kıvırıyor. her kaşığı ağzına sokuşumda "Allahım nolur bunu da alsın" diye düşünmekten, her akşam muhallebisini yapmak için mutfağa girdiğimde "Allahım nolursun muhallebiden bir kaç kaşık alsın sadece, razıyım" diye iç geçirmekten bıktım. ben böyle değildim yaa imdat!!! ne oluyor bize, sana ne oluyor çilek kızım !!

az önce oyun eğlence arası yediği muhalebideki peynir parçası iyi ezilmediği için, yarıya geldiği muhallebiyi kustu, üzerine, ellerine ayaklarına ve yere! hiç istifimizi bozmadık, kalan yarımın yarısını usul usul yemeğe devam edip, en sonunda donumuza kadar değişip el yüz sabunlayıp su içip uyuduk :(

--------

balık yedirmeye başlamak istiyordum, kendimce geç bile kaldım, tavuk tattık bugün, fena değildi tepkimiz, meyve suyu ile aramız iyiydi ama ona da annesi kabızlığı için doktorun verdiği pankreoflat granül kattığı için içmedi bugün, umarım tiksinti gelmemiştir kızıma :(

meyve suyunun şeker oranının yüksek olduğunu biliyorum, ama bu kızımın midesine inen nadir besin. ayrıca gün içerisinde o şekeri yaktığına yüzde yüz eminim zira o kadar hareketli ki! sürekli bir gayret, çaba, ıkınma, sürünme tepinme hali var ki izlerken benim nefesim kesiliyor, "yandı bitti az öne yediği iki kaşık besin" diye canım sıkılıyor oturduğum yerden. bu şeker eriyip gidiyor kesinlikle bünyesinden.

ek besinlere başladığımızdan bu yana emme sürelerimiz azaldı, buna bağlı olarak süt de azaldı. artık emerek beslendiğine inanmıyorum. o kadar kısa süre birlikteyiz yani...

2009-01-12T21:20:00.000+02:00

Yere oturdum. Koltuğun üzerindeki laptoptan bildiriyorum.
Çilek uzanmaya uğraşıyor yanımda dikilirken. Ayağını kaldırıp dizimin üzerine basıyor, yükseliyor, diğer ayağını da dizimin üzerine çıkarıyor ve laptopa uzanıyor. Var gücüyle tuşlara vuruyor.
Şimdi ikimiz birden bildiriyoruz…

Salı günü çilek için doktordaydık. Rutin kontrol. Artık eski doktorumuza devam etmeme kararı aldım, Günahı boynuna ama ahlakî olmayan bir tavır sergilediğini düşünüyorum. Belki hastanenin politikasını uygulamak zorundaydı bilmiyorum. Ama artık oraya devam etmeyeceğiz. Bir başka doktora gittik. Babamın çok yakın bir arkadaşı. Çileği biraz ufak buldu ama çok da önemsemedi. Boy 70 cm kilo 7.400. bu ay tam 400 gram almış. Çileğin son birkaç ay içerisindeki rekor artışı. Geçen ay sağlık ocağında tartılmıştı ve 300 gram aldığını öğrenmiştim. Bu ay free yöntem olarak adlandırdığım beslenme şekline geçmiştim. Yani her bulduğunu tattır yedir politikası. Çilek bu sürede ilk kestanesini, ilk aşuresini, ilk kek, cezerye tatlısı, fındık-fıstık-ceviz üçlüsünü, çayı, sirke ve turşu suyunu (ki kendisine bayıldı) tatmış oldu. Daha sayamadıklarım da bolca. Ayrıca düzenli olarak muhallebi yedirmeye başladım.
Favori muhallebi tarifimiz:
Bir tatlı kaşığı nişasta (ev yapımı)
İki tatlı kaşığı arı mama ya da evdeki hazır muhallebi tozlarından
Yarım su bardağı süt
Ocakta pişiriliyor, katılaştığında ocaktan alınıyor ve içine bir dolu dolu tatlı kaşığı labne peyniri ile yine dolu dolu bir tatlı kaşığı pekmez konup karıştırılıyor
Sonuç kelebek’in bile ağzını sulandıran bir tat.
Çilek kaşığa elimdeyken sarılıp ağzına götürüyor. Sabah ve akşam bu muhallebiden yapıyorum. Bir tam gün (yani bir akşam ve ertesi sabah) bu ölçüyü bitiriyor. Bazen sabahki bölüme yumurta da katıyorum sofrada.
Ayrıca kuşburnunu da çok sevdik. Onu da parmak hesabı yiyoruz ara ara.

Doktor kontrolümüze dönecek olursak:
Bu yeni doktordan çok değişik şeyler öğrendim. Her doktor ne kadar da farklı oluyor. ilk olarak prevaner aşısı hakkında bilgi almak istedim ki “bize de yeni geldi. İsterseniz yapalım” dedi. İlk dozunu ücretsiz olarak hem de özel bir hastanede vurulmuş olduk. Diğer iki dozunu da iki yaşına kadar olacak. İşin ilginç olanı doktorun bu noktada yaptığı açıklamalardı: Prevaner Avrupa’da yalnızca İsviçre’de yapılıyormuş. (ya da ilk orda çıkmış bu kısmı tam hatırlamıyorum, yalan olmasın) Sadece böbrek yetmezliği yaşayan veya lösemi olan çocuklarda uygulanıyormuş ki bu çocukların bünyesi pnömokok mikrobunu yenemiyormuş. “Zaten bu çocuklar için üretildi bu aşı” dedi. “Siz sormasaydınız ben hatırlatıp da vurma gereği duymayacaktım, bizim zorunlu aşı takvimimizde yok. Rotavirüs de aynı şekilde. Türkiye’de neden bu kadar yaygarası yapılıyor anlamıyorum, şimdi de ücretsiz yaptırılabiliyor, herhalde seçim propagandası” diye de eklemeyi de unutmadı. O an bu aşıyı yaptırmamız için aylarca baskı uygulayan eski doktorumuz geldi aklıma. Ücretsiz olacağını bilip de hastane elindeki aşıları bitirtmeye mi çalışıyordu acaba diye düşünmeden edemedim. (Doktor bu ısrarlı haller içerisindeyken ben bu aşının devlet tarafından ücretsiz vurdurulacağı duyumunu aldığım için önemsemiyor, her defasında sallıyordum)
Bu aşıyı yıllardır hatta geçtiğimiz günlere kadar ücretle hem de fahiş bir ücrete yaptırmış olan arkadaşlar geldi aklıma. İnsan evladı söz konusu olunca şartları ne olursa olsun imkânlarını zorlayıp parayı feda ediyor gözünü bile kırpmadan. Çünkü önemli olduğu söylenip duruyor. Doktorun ise bu aşının çok da gerekli olmadığını söylemesi içimi çok acıttı gerçekten.

Bir diğer önemli mesele ise inek sütü ve baldı. Doktor bal yedirmemde hiçbir mahsur olmadığını söyledi ve pekmez ile aynı sırada saydı. Süt için söyledikleri ise oldukça ilginçti. “1 yaşına kadar sütün yasak olması tamamen mama firmalarının politikası. Biz böyle bir şey savunmuyoruz. Biz sadece sırf inek sütüyle beslenme taraftarı değiliz. Yoksa bebeğin süt içmesinde hiçbir sakınca yok. Zaten mamaların da özü inek sütü. Sadece başka vitamin ve minerallerle desteklendikleri için inek sütünden daha iyi sayıyorlar kendilerini.” Dedi.

---------

Grip oldum
Aynı doktor gripin içmemde hiçbir sakınca olmadığını da söyledi
İçtim bir şey de olmadı gerçekten…

Hımmm bu doktor düşünce dünyamda bir ufuk açtı…

2009-01-08T21:34:00.000+02:00

Günlerdir yazmak istediğim bir şeyler var, ama yazamıyorum
Anlatmak istediğim, kaydetmek istediğim çok şey var
Ama yapamıyorum

Bilgisayarın başına oturup, günlük hallerimizi, güzel geçen vakitlerimizi, karnımızı sıcak yemeklerle doldurup, sıcak evlerde eğlendiğimizi, geceleri sıcacık yatağımıza uzanıp, gerinip, uykuyu beklediğimizi anlatmaktan hayâ ediyorum.

Huzur içinde sokağa çıkıp, istediğimiz yerlerde gezip dolaşıp, canımızın çektiklerine erişip, istemediklerimizi burun kıvırıp elimizin tersiyle ittiğimizde, huzur içinde vakit geçirip, yorgun bir halde evimize geldiğimizde, yavrumuzu kucağımıza alıp ne olmadık hallerden şikâyet etmemizden utanıyorum.

Kızımı rahatça kucaklayabiliyor, onun için iyi şeyler hayal edip, güzelliklerden başkasını yakıştıramıyorum. Buna hakkım olduğunu düşünüyor, bunu engelleme girişiminde bulunacak her güçlüğe ve fâiline karşı kaplan kesilebiliyorum.

Filistin’deki bebekler
Gazze’dekiler
Onların da annelerinin kokusunu duymaya, şefkat dolu bir kucakta, sıcak bir ortamda karnını doyurmaya, sevgiye, ilgiye ihtiyacı yok mu, bir insan olarak buna hakkı yok mu?

Ya annesinin?
Oradaki bir annenin evladını korumaya, kollamaya, onu kucağına alıp öpüp koklamaya hakkı yok mu?
Bu hakkı onların elinden gasp eden zorbalar, zalimler, onlarında sıcak olmasını arzu ettikleri evleri, koruyup kolladıkları çocukları yok mu?
Allahım bu ne vahşet?? bu ne katliam?? bu ne vicdansızlık?? nasıl insanlık bu!???

Son insanı da katledene kadar durmayacak mı bu vahşiler, dahası onlar işlerini bitirene kadar sessiz kalmaya devam mı edecek bu dünya?

Ya sonrasında
Filistin diye bir halk, millet kalmadığında, bir gün biz evlatlarımıza “orada Filistin denilen bir millet vardı, artık yok” mu diyeceğiz utanmadan…

Geceleri çilek için uyandığımda pencereden dışarıya bakıyorum, sokakların sessiz, huzurlu, sakin haline… herkesin uykusunda olduğu saatlerde…
Şimdi diyorum Gazze ne halde acaba, sokaklarında işgalciler gürültüyle dolanıyor, insanları korku içinde, aç susuz, soğukta, elektriksiz… Ev bile denilemeyecek yıkıntılarda, korkuyla birbirlerine sarılmış titriyor, dua ediyor olmalılar. Çocuklar uyuyamıyordur, anneleri onları susturamıyordur, ağlıyorlardır, yiyecek bir şeyleri yok üşüyorlardır, her an bir bomba hayatımıza son verecek diye korkuyla bekleşiyorlardır…
Sonra gazetede gördüğüm o üç kardeş bebeciklerin resimleri geliyor aklıma, önlerinde feryat figan babaları…

Allahım orda yatan ya benim bebeğim olsa, o çığlıkları yüreğini yırtarcasına atan ya ben olsam… Düşündükçe kafayı yiyecek gibi oluyorum, ağlıyorum, hiçbir şey yapmadan oturuyor olduğum için kahrediyor, insanlığımdan iğreniyorum.

Günler böyle geçiyor işte, akşam ve sabah oluyor habire, sinirlerimin iyice bozulduğunu hissediyorum, dünyaya karşı bir nefret, tiksinti birikiyor boğazıma, yutkunmak bile bulandırıyor beni… hergün yeni ölenlerin, hergün yeni solmuş bedenlerin resimleri her yerde…
Allahım bu zalimleri durdur, bu zalimleri susadıkları bu vahşet denizinde boğ, elimiz bağlı oturduğumuz, göz yumduğumuz, koltuklarımızda rahatça yaslanıp yaşadığımız için bizi affet!!

2008-12-27T12:46:00.000+02:00

Çilek 8.5 aylık olmak üzere… artık benim için zaman çileğin doğum gününe doğru bir geri sayım haline geldi. Yani 1 yaşına gireceği zamana… içimden bir ses nedense bir yaşına bastığı zaman laf anlayan öğrenen ve eğitilmeye açık olan bir insan yavrusu anlamına geldiği için önem arz ediyor takip ettiğim bloglarda her ne kadar işin realitesi farklı olsa da umutluyum :)

Havalar iyiden soğuduğu için eve hapis durumdayız. Aslında tam hapis sayılmaz haftanın 2 veya 3 gününü anneannede geçiriyoruz derslerim dolayısıyla. Anneannesi çilekle ilgilenirken ben biraz free takılabiliyorum ama aklım hep evde oluyor. Ne zaman işim biter? eve ne zaman geçerim? bensiz ne yaptılar bir arasam mı acaba? gibi sorular sürekli aklımda oluyor. (haksızlık buuuu :P) kısacası her ne kadar çocuğunuzu bırakıp dışarı çıktığınızda özgürümmmmm gibi hissetseniz de aklınız sürekli geride bıraktıklarınızla meşgul olduğundan özgürlük fiilen olsa da zihnen pek mümkün olmuyor asla eskisi gibi olmayan günler başladı derken ne kadar doğru bir tespit yapmışım meğer :)

bayram şekeri çilek

Evde oturma odasında çilek için kalorifer peteğinin önüne bir yer yaptım halının üzerine oyuncaklarını diziyoruz ve orada oynama alıştırmaları yapıyoruz. Çilek hala tek başına oturmayı beceremiyor. Ne tuhaf. Ayaklandı, sıralıyor, yürüdü yürüyecek diyoruz ama oturmayı hala öğrenemedi.

-----------
Bir son dakika…
Laptop koltuğun üzerinde ben yerden uzanarak yazıyorum. (çilekten korunma yöntemleri) çilek de yanımda dikelmiş seyrediyordu. Bir ilk yaşandı ve koltuğun ucuna doğru ilerledikten sonra yere uzanıp emekleyerek oyuncaklarına doğru gitti! Daha önce ayakta dikelirken tutunarak eğilip yerden bir oyuncağını aldığını görmüştüm ama bunu ilk kez yapıyor!
------------

Dün kaloriferin yanında oturma eğitimi vermeye çalışıyorum oyuncaklarla oyalayarak. Ben de yanında kitap okuyorum. Kısa bir süre oyalandıktan sonra kitabıma sarılıyor. (zaten sürekli kendisine meşgul olması için verdiğim şeyleri bırakıp benim elimde ne varsa ona atılıyor) sonra tutunup ayağa kalkıyor. Arkasında kalorifer peteğini görünce dönüp ona tutunuyor. Petek sıcak tabii. Bir süre sonra eli ısınınca hızla çekiyor. “Sıcak annecim” diyorum. Yüzüme bakıyor. Tekrar elini uzatıyor bu sefer daha uzun süre peteği tutuyor. Eli yanmış olmalı ki titreyerek çekiyor elini ve kucağıma atlıyor. :) bunu peşpeşe 2-3 sefer yaptı. Peteği tuttu. Titreyerek çekti ve kucağıma atladı. :)
---------
Çilek emekleyerek gittiği yerden bir oyuncak alarak geri döndü ve koltuğa tutunarak yeniden ayağa kalktı şu anda yanımda dikeliyor uykusu var ve mızmızlanıyor.
---------

Yarın fakülteden bir arkadaşıma davetliyim onun da çilekden 4 ay 10 gün büyük bir kızı var. Çileğin ilk kız arkadaşı. Fakülteden bir kaç arkadaşımı göreceğim inş. Güzel bir gün olmasını diliyorum.

2008-12-12T15:42:00.000+02:00

Bayram bitmiş derken buldum kendimi…

Bugünlerde evde hareket ve sessizlik bir arada, paşa uzun tatili fırsat bilerek arkadaşlarıyla şehir dışında. Balığa gittiler. Öne bana teklif etti gidelim diye. Şu soğukta ufacık çilekle deli misin teklif bile etme dedim. Sandım ki o da vazgeçer. Ama geçmedi. Arkadaşlarını da topladı gitti. Kırıldım. Ben neden tatil yapamıyorum gittiğim yerde bebeğim üşür hasta olur diye. Ama onun neden bunları düşünmesi gerekmiyor ve rahatça gidebiliyor ki. Bazen kendimi çileğin bakımı konusunda çok yalnız hissediyorum. Bunun konusu açılıp konuştuğumuzda yardım ediyorum ya diyor. Evet 2-3 ayda bir sıkıntılı hallerimde veryansın ettiğimde bir iki bir şey yapıyor. Yani benim zorumla. Bana da onları hatırlatıyor.

Kardeşlerimizden biri şehir dışından geldi. Bir kardeşimizi de askere gönderiyoruz. Rabbim sağ selamet gidip gelebilmelerini nasip etsin tüm askerlerimizin. Onlar sınır boylarında, tehlikede, soğukta uyumadıkları için biz sıcak yataklarımızda uyuyabiliyoruz.

Çilek üst dişlerini de patlattı. Çok şirin görünüyorlar :) alt dişlere göre daha iri ve araları daha açık :) tabi siz aralara gülücük koyduklarıma bakmayın. Günlerdir uyku nedir bilmiyoruz. Alt dişlerde hiç anlamamıştım. Gündüz yapıyordu yapacağını. Ama bu sefer gece uykularımız delik deşik. 6-7 kez emmeye uyanıyor ve geri uyuyamıyor ayağımda sallıyorum saatlerce. Sallamayı kestiğim anda uyanıyor ağlıyor ağlıyor. O ayaklarımda yatarken uyumaya çalışıyorum. Ben uyuklarken ayağımdan atmayayım diye kenarlarına yastık yığıyorum düşmesin diye. (düşünün görüntüyü) paşaya yer kalmıyor haliyle. Sıkılıp oturma odasına geçiyor gece vakti.

Çilek iyice hareketlendi. Güzelce emeklemeyi beceriyor artık. Daha uzun süre ayakta kalmak istiyor. Daha iyi adımlıyor. Her geçen gün konuşması arttı. Anne gibi bir ses ve özellikle mama sesini tekrarlayıp duruyor. Çığlıklar atarak konuşuyor, bir elini havaya kaldırıp nutuk atıyor, ellerini çırpıyor.

Laptopun başında görmesin beni gelip tuşlara var gücüyle vuruyor. Alamıyorum başından. Çığlık çığlığa ağlıyor.

Anne olmanın tadını daha iyi hissediyorum bana özel muamele yaptığı zaman. Kimselerin kucağına sığamıyor bazen huysuzlandığında. Kollarını bana doğru uzatıp, her kimin kucağındaysa benim kucağıma atıyor kendisini. Kafasını omzuma dayayıp kıpırtısız uzun uzun yatıyor. Kucağımda oturup kolyelerimle oynuyor. Sesleniyorum usul usul. Minik mink dürtüyorum. İlgilendiği şeyden gözünü elini ayırmadan sanki duymuyormuş gibi yapıp sırıtıyor. Yüzümü dudağımı yalıor da yalıyor. Acaip sevişir olduk kuzumla :)

Bu ayki kontrolüne gitmedik. Bundan sonra da götürmek istemiyorum aşılar haricinde. Kan testi yapılmadı onun için uğrayabiliriz bir.

2008-12-01T12:35:00.000+02:00

Günler gelip geçiyor çilek baş döndürücü bir hızla büyüyor her gün yapabildikleri artıyor, iki dişini birer hafta arayla patlatan çilek güldükçe, yüzünde güller açtıkça, alttan beyaz beyaz iki inci tanesiyle tavşansı pozlar veriyor annesine, dayanamıyorum onu böyle görünce üstüne atlayıp şap şap öpüyorum sıkıyorum, sıkıyorum taa ki o bağırıp ağlayıncaya kadar :)

Çilek emeklemeye başladı
Ama kendisine has bir stilde
Karnını yerden kaldırıp elleri ve dizlerinin üzerinde duruyordu ne zamandır. Sonra öne arkaya yaylanmaya başlıyor ve bunu hızlıca yapıyordu. Bu hareket esnasında hızla kendini öne attığında yüz üstü düştü bir iki kez. Ağladı. Artık bu hareketin can yakıcı olduğunu anladı ve farklı bir yöntem geliştirdi. (onun bile ufacık bedeni, canını yakan durumlara karşı bir savunma mekanizması geliştiriyor ne muazzam bir durum!)

Ellerinin ve dizlerinin üzerinde yükseliyor. Ellerini koyduğu yerden kaldırmaksızın, bir zıplama ile dizleri bir karış öne ilerletiyor, ardından karnını yere koyuyor, son olarak karnı yerde iken ellerini öne atıyor, ardından tekrar kolları ve dizlerinin üzerinde yükseliyor, bir zıp daha, dizler bir karış daha öne gidiyor, derken metrelerce ilerleyebiliyor, çabuk sıkılıyor ama bundan. Ya önünde ulaşmak istediği cezbedici bir şey olmalı ya da bir odada yalnız olup ağlamakta olmalı ve ben de bir başka odadan ona sesleniyor olmalıyım böylece beni bulmak amacıyla sesime doğru ilerliyor.
Yerde bırakılmak çileğe verilecek en büyük ceza. Yürütülmek ayakta tutulmak istiyor. Bütün evi ellerinden tutarak gezdirirsem benden iyisi yok. Sevinç naraları arasında evi geziyoruz. Çok muntazam yürüyor maşaAllah. Yere yatırmak istediğimde hızlanıyorum uzansın yüzüstü diye, ben ne kadar hızlanırsam o da benim hızıma yetişiyor koşuyor, yatırmayayım diye maşaAllah barekAllah
Koltuğun kenarında dakikalarca ayakta duruyor tutunuyor düşmeden. Bir iki düştü artık kendisini emniyete almayı biliyor, düşecek gibi olduğunda hırsla elleriyle koltuğun kumaşına asılıyor. Toparlıyor bacaklarını, denge konusunda süper maşaAllah
Üçlü koltuğun bir kenarından orta kısmına kadar sıralamayı öğrendi bu ara. Hoşuna giden ilgisini çeken bir şey varsa eğer ilerisinde, yarım metre kadar sıralıyor maşaAllah
Kısacası gelişim hızı çok iyi elhamdülillah, ama kilo alımı yine çok düşük. Bu ay doktora gitmeye korkuyorum vallahi. Yine azar işiteceğim diye. (Hale bak rezillik) bugün sağlık ocağına gittik kilo ve boy durumunu öğrenmek için. 1 santim uzamış ve elbiseleri ile tartı kilosu 570 gram fazla geldi. (akşam banyo yaptırdıktan sonra kıyafetlerini de bir tartayım farka bakayım) 300 gram falan almış olmalı yine. Oysaki çok iyi yedirdiğimi sanıyorum önceki aya göre. Bir kere sabah akşam muhallebisi yiyor. Yarım çay bardağı da olsa. Gün içinde de Allah ne verdiyse tıkıyorum ağzına. Tadacak kadar yiyor her şeyi, bir ya da iki tatlı kaşığı. Artık sıkıldım ne yedirsem diye düşünmekten. Her kafadan da bir ses çıkınca bu aydan itibaren free yönteme geçiyorum. Çikolata bile yedirdim zahir.
Doktora kalsa her güne özel sebze çorbası hazırlayacağım. (denedim de. Ama bizim bıdık ona özel hazırladığımı anlıyor vallahi. Yemiyor onun için yaptıklarımdan. Salçalı tuzlu yağlı kendi yemek sularımızı tattırıyorum şapırdana şapırdana yiyor) içine pazı yer elması koymalıymışım. Yahu insaf! Ben kendim ömrü hayatımda pazı yer elması pişirip yememişim. (Üstelik böyle antin kuntin sebzelerle de aram hiç iyi değildir. Ayıptır söylemesi ıspanak bile yemem ben. Çok seçiciyimdir. Çook kızım bana çekmez inşaAllah) çileğin yiyeceğini de hiççç sanmıyorum. Kısacası Allah sofrada bize ne verdiyse, anası da danasına onu yedirecek bundan sonra.
Bu cesareti nerden aldığıma gelince;
Geçenlerde sağlık ocağı görevlileri ziyarete geldi. Evleri geziyorlarmış. Sağolsunlar ilgilendiler epey. O bayan “7 aylık olmuş bir bebek sizinle aynı sofraya oturup sizin yediğiniz her şeyi yiyebilmelidir” dedi. (haa şöyle yaaaa) Doktorumuz ise çok seçici davranıyor. İzin vermiyor her şeye. Yok artık savaş açtım tıp dünyasına. Dinlemiyorum kimseyi. Biz büyürken hiç böyle değildi. Annelerimiz ne varsa onu yedirirdi, pirinç unlu mısır nişastalı şekerli ballı muhallebilerle büyüdük hepimiz. Hangimize bir şey oldu. Çok şükür herkes gayet sağlıklı. Çileğe yedirdiğim mamalara bakıyorum da ne kadar tatlandırıcı var içinde öyle. Yalana yalana yiyor çocuğum. Onun bir zararı yok mu yani.
Kısacası kendi yöntemimi uygulayacağım bundan sonra. Zaten kanımca çocuklarımız yeme konusunda bu yüzden isteksiz ve iştahsızlar. Onların seveceği şeyleri yedirmeyi değil, yemelerinin gerekli olduğunu düşündüğümüz şeyleri hazırlıyoruz mama diye. Çileğe yaptığım çorbalar misal. Tadıyorum da, Allah korusun acımdan ölsem anca yiyeceğim şeyler. O kadar zevksiz şeyler. Çocuğumun ne suçu var da onu yedirmeye çalışıyor ağlata ağlata kaşığı sokuyorum ki ağzına…
Geçen gün fırında sütlaç yapmıştım, misal onu bayıla bayıla yedi. İçinde şeker vardı tabi. Titreye titreye ağzını bir açıyordu ki görülmeye değerdi. Ne kadar mutlu oluyor insan o manzara karşısında. İçindeki pirinçlerden bir süre rahatsız olsa da, ağzından atmaya çalışsa ve bir iki öğürse de, sonra onları da damağında ezmeye ardından yutmaya başladı. Tatlının tadı hatırına pirinç yutmayı da öğrendi kuzum.

Sağlık ocaklarına prevaner aşılarının geleceğini duymuştum önceden. Onu da sorayım dedim bugün. Onlar da böyle bir söylenti olduğunu ama kendilerine bir uygulama gelmediğini söylediler. Bu konuda bilgi sahibi olanlarınız var mı?

Güzel bir hafta geçirmeniz dileğiyle.

2008-11-21T18:49:00.001+02:00

Rüya gibi bir haftanın ardından her şey eski haline geri geldi.
Süslü at arabası yeniden bir balkabağı, uşaklar fare oluverdi…

Ne de hızlı geçti her şey,
hayat…
Daha dün gibi aynı evde birlikte güldüğümüz, ağladığımız çoğunda da kavga ettiğimiz zamanlar…
Bir gerçek ki biz hep kavga ederek büyüdük ablamla… Küçükken anlaşamazdık çoğunlukla. Dalaşır dururduk birbirimize…
Annem her seferinde “yapmayın etmeyin, gün gelecek birbirinize hasret kalacak özleyeceksiniz” derdi.
“Amannn ne özlemesi!” derdik kavganın kırgınlığıyla.

Aynı sınıflarda okusak da hep farklı olduk biz. Hep farklı arkadaş gruplarımız oldu.
Öğretmenlerimiz nokta ile virgül derdi bize.
O derece farklıydık birbirimizden…
Yakın yaşlarda olmanın güzelliğini de yaşasak da ara sıra. Çoğu zaman anlaşamamazlıklar olurdu aramızda.

Taki büyüyene, aramızda ki yaş farkı önemsenmeyinceye, abla kardeşten çok iki arkadaş, sırdaş oluncaya kadar..
O uzaklara gidinceye kadar…
Anladım ki çok özler oldum ben ablamı. Gelmesini dönmesini beklerken, bir yanım artık hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağını söylerdi bana.

Öyle de oldu.
O uzaklardayken ben evlendim
O döndüğünde baba ocağında olamadım.
Şimdi ise o çok uzaklara evlendi…

Ne olurdu buralarda olsaydı diyorum içimden. Yakınımda bir evi, ailesi olsaydı. Yeğenlerim istedikçe kapımı çalsaydı. Kafam bulandıkça koşup kapısını tıklatacağım bir yuvası, uzun çay sohbetlerimiz olsaydı, birlikte ağlasak sıkıldıkça birlikte gülseydik…

Daha gitmeden onu çok özlüyorum.

Zaman akıp giderken bir önceki saniye ile bir sonraki bile farklı…
Hiç bir şey aynı, hiçbir şey yerli yerinde değil…
Akıyor her şey konulduğu çizgide…

Gittiğin diyarlarda çok mutlu ol ablam, sıcak bir yuvan, huzurlu bir hayatın, güzel evlatların, sevdiğin bir insan olsun hep. Sevdiceğin yanında, yanı başında olsun. Bizi unutma…

Hisli KeLeBeK

2008-11-10T08:53:00.001+02:00

Merhaba
Bir süre yazamayacağım galiba…
Düğünümüz var haftaya
Ablamı evlendiriyoruz
Çooook uzaklara…
Buruk, hüzünlü ve ağlamaklıyım bu sabah
Düşündükçe daha da artıyor hüznüm
Neden ki??
Daha önceden de çook uzaklara gönderdik onu
Hem de her sene başında
Ama bu sefer farklı
Sanki bir daha gelmez, göndermezlermiş gibi
Artık başka bir ailesi daha olacak şimdi
Annesi babası kardeşleri…

Paylaşmak zoruma gidiyor belkide
Hayır kesinlikle değil bencilce…

Seni özleyeceğim ablam
Daha önceki seferlerde hiç birinde ağlamadım ama
Sanırım bu sefer ağlayacağım…

Ablam döndüğünden beri annemde olabildiğince vakit geçirmeye, kalmaya çalıştım, istedim ki çilek ve teyzesi birbirlerini çokça görsün; vakit geçirsin, ben ablamı çokça görmüş olayım...

Bu hafta da annemde olacağım sıksık, gelen misafirler, hazırlıklar…vs. düğün sonuna kadar yazamayabilirim

Hoşçakalın

2008-11-02T22:49:00.000+02:00

Sadece yarım dakikalığına arkamı dönmüştüm ki...

6.5 aylık bir bebenin bunu yapamıyor olması gerekmiyor mu???

2008-10-29T21:43:00.001+02:00

Bugün 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı
Dışarıda havai fişekler atılıyor
Bayılırım seyretmeye,
Yine burnumu cama dayadım ve gözümü kırpmadan izledim bu görsel şöleni…
-------
Çilek ilk dişini patlattı, hiç beklemiyordum, inanamadım, görünce gözlerim doldu, içim bir tuhaf oldu o kadar etkiledi ki bu durum beni anlatamam, ağlamak istedim. Tamam çıkması için olağan bir zaman dilimi. Ama çilek doğmak, dönme hareketlerini tamamlamak için hiç acele etmediği için daha geç bekliyorduk incimizi, birden bire geliverdi işte. Umarım sorunsuz bir şekilde geçiverir bu dönem, gözümün önüne böyle altta iki küçük incisi ile bana gülümseyen çilek pozları geliyor tavşansı tavşansı :)

Çileğim büyümek için hiç acele etmiyor.
Bu ay aldığı gramaj o kadar düşük ki, doktorumuz ufaktan bir azarladı beni. Kendisi bu persantil eğrilerini fazlaca önemseyenlerden çıktı. Çileğe bir sürü kaşık maması yazdı. Bir koşu gidip aldık tabii. Aman ne pahalı şeylermiş bu biberon mamaları! Allahım emmeyen bebeklerin ailelerine güç kuvvet versin, hiç ilgimiz olmadığından, bilgim de yoktu fiyatlara dair, bir kez daha şükrettik halimize.
Ama çilek mamaları pek sevmedi. bir heves koca mama kasesi hazırladım, iki kaşık (çay kaşığı) yemedi. ziyan oldu mama, sonra biraz daha azalttım yine ziyan oldu, şimdi yarım çay bardağından daha az hazırlıyorum, iki çay kaşığından. onu da kırk kıyamet, bir naz pir naz, oyun kandırmaca arasında yedirmeye çalışıyorum, ama ı ıh,
o kadar tepkili ki ağzına yaklaşan kaşığa… ağzını her açtığında içeri dalan kaşık yüzünden dudaklarını sıkı sıkı kapatarak ağlamayı bile öğrendi çocuğum benim
onun için hazırladığım yoğurtları yemiyor ama geçen gün annemlerde bilmem kaç günlük ekşimiş hazır yoğurdu sürdüm dudaklarına ardından 4-5 kere koca koca yoğurt kümelerini lüp lüp yuttu. Patates, kabak, havuç, fasulye ve mis gibi tavuk suyundan onun için hazırlayıp süzgeçten geçirdiğim çorbaları yemeyip kendimize hazırladığım yeşil mercimek çorbasını, tuzlu salçalı şehriye çorbasını yiyor. Anlamıyorum ben bu çocuğu.
ölçümüz çeyrek çay bardağı. kaşığımız da çay kaşığı. Böyle iğneyle kuyu kazar gibi ilerliyoruz. Bir de tükürmeyi öğrendi küçük hanım, oyun mu sanıyor nedir, ağzına verdiğimi püskürtüyor, henüz profesyonelleşememiş olsa da.

--------
Bana bakışları her geçen gün o kadar bilinçli oluveriyor ki gurulanıyorum. altı ayın külfetlerinin ardından nimetlenmeye başladığımı hissediyorum. sanki bazen laftan anlıyormuş gibi davranıyor, farklı bir evde farklı bir yatakta uyanınca korkudan ağlıyor, o anda konuşarak yanına yaklaştığımda beni gördüğü andaki gülümsemesi herşeye değiyor.
onu yatakta bırakıp bir başka odaya gittiğimde, geri döndüğümde, beni gördüğünde kollarını uzatıyor al beni diye.
Almadan uzaklaşırsam içini çeke çeke ağlıyor, tekrar yanına döndüğümde kollarını tekrar uzatarak gülme ağlama arası kesik kesik bir sesle bana doğru hamle yapıyor, çırpınıyor.
Kucağıma her yatırdığımda o aranması yok mu bütün kalbimin bebeğim için çıldırdığını hissediyorum,
Kucağıma aldığımda boynuma sarılıyor, kafasını omzuma yaslıyor, ya da eliyle bir yandan omzumdan tutunarak etrafını seyrediyor.
Yanına yattığım da, bana doğru dönüp, ellerini koynuma doğru uzatıp, sokuluyor. O zaman defalarca defalarca sıka sıka öpüyorum onu, şap şap sesleri kulaklarımı çınlatıyor, ama o hiç rahatsız olmuyor, sessizce kıpırtısızca duruyor. Sevildiğini anlıyor benim sevgi arsızı çileğim.

---------
çilek, anne ve babasının yatağından düştü :( berbat bir deneyimdi, o kadar sinirlendi ki, neden düştüm diye, içini çeke çeke, sıkına sıkına ağladı uzun zaman, canım bebeğim, o an kendimden nefret ettim ben biçim bir anneyim diye.
---------
Nihayet bir baston pusetimiz oldu, çilekle uzun zaman sonra ilk kez bugün baş başa dışarı çıktık, anakucağı ile birleşen diğer kazulet puseti meğer ne büyük işkence imiş de bu baston meğer ne rahatmış, içerisinde çilek varken kucaklayıp merdivenleri bile çıktım, sokaklarda kaldırımlarda seke seke uça uça gezdik
Şimdilik yakın bölgelerde gezinsem bile,
bekle bizi İstanbul kelebek geliyor çilekle! :)

2008-10-28T14:40:00.000+02:00

28 ekim 2008 salı

tam 6 ay 10 günlüksün

bu sabah büyük teyzen ilk dişini gördü

Allahım büyüyorsun

inanamıyorum..

Zıp-zıp çilek

2008-10-16T15:13:00.000+03:00

Bayram bitti, biz de normal hayatımıza döndük…

Bayram bitince sanki bir rüya bitmiş de uyanmış gibi oluyorum. Kendimi fazla kaptırıyorum. Hayatla ilgili yaşayacağım güzel şeylere kilitleniyorum en baştan, sabırla o vaktin gelmesini bekliyorum, hayal kuruyorum, heyecanlanıyorum. Sonra o güzel şey geliyor, yaşayıp tüketiyorum, ardından bir sonra gelecek olan güzelliğe kilitlenip beklemeye ve yeniden hazırlanmaya, yeniden heyecanlanmaya başlıyorum. Tabii bu arada yapılması gereken şeyler aksıyor. Bayramı bekledik geçti gitti. Şimdi önümüzde güzel bir düğün var inşaAllah. Şimdi onu sabırsızlıkla bekliyoruz.

Sadece güzel şeylere değil, zor ve çetrefilli, olumsuz sonuçlanmasından endişe ettiğim şeylere de kilitleniyor ve gün içinde, ya da o zorluk yaşanıp aşılıp bitene kadar önümdeki hoş şeylere konsantre olamıyor, stres yapıyor, kendimi harap ediyorum. Bunun en iyi örnekleri girdiğim sınavlar… o sınavları aşıp başarılı olana kadar sanki eğlenmek bana haram. Ne saçma bir psikolojim var ama ne yapayım böyle işte. Bu bahsettiğim (olumsuz olan örnekteki) süreç dolana kadar ne kendime rahat veriyorum ne de etrafımdakilere. Stresimden fazlasıyla etkileniyorlar. Başta paşa, ve eminim çilek de öyle… Yapmamalıyım. Diyorum kendi kendime ama olmuyor.
Yeni ders dönemim başladı. Ama ben çalışıyor muyum? Koca bir hayır!! Hamilelikten 9, doğumdan sonra da 6 aydır hiç bir şey çalışmıyorum.

6 ay…

Çilek doğalı iki gün sonra altı ay doluyor. Çileğim ilk seneyi yarıladı bile. Geriye dönüp baktığımda sanki çok hızlı geçti zaman. Ama ileriye bakarken sanki hiç geçmek bilmiyor.

--------

Her gün büyüyen değişen varlık bebekler…

Çilek de her gün bir şeyler öğreniyor, eskilerini unutuyor, sonra tekrar unuttuklarını hatırlıyor. Değişiyor gelişiyor… hem de büyük bir hızla. Bazen şaşırıyorum. Çok kısa süreli bir hafızaya sahip olduklarını düşünmeye başladım. Elinde oynadığı oyuncaktan sıkılıp kenara atıyor. İki saniye sonra sanki yeni bulmuş gibi zevkle oynamaya devam ediyor. Yüzüme bakıp gülüyor, kafasını çeviriyor iki saniye sonra tekrar bakıştığımızda ya da sesimi duyduğunda sanki saatlerdir beni görmemiş gibi davranıyor, seviniyor tepiniyor :)

evimizin cephanesi :)

Çilek doğduğundan beri yatma pozisyonuna geçirildiğinde acayip sinirlenen bir bebek. Sanırım daha öne bundan bahsetmemiştim. Bu sebepten ötürü emme vakitlerimiz hep kabus gibi idi. Yatma pozisyonuna geçirilmeden bir bebek nasıl emzirilir, tabii ki dik tutularak. Ve ben de bu süre içerisinde ayakta duruyordum. Azıcık yatırır gibi olduğumda çığlıklarla bağırıyordu, iki dakika emzirebilmek için yorgunluktan halsiz düşüyordum, bazen tepem atıyor emmeyi bıraksın istiyordum, benim yerimde bir başkası olsa uğraşmazdı eminim. Ve ben de uğraşmasaydım, üzerine düşmeseydim çilek emmeyi çok rahat bırakacak bir bebekti.

Hasılı, yatma pozisyonunu hala sevmese de emme vakitlerinde razı oluyor. Şimdilerde bu işi oturma pozisyonu içinde yapıyor, kucağımda iki saniye oturtamıyorum, sürekli direniyor ve ayakta durmak istiyor, sonuç her daim koltuk altından tutularak ayakta dikeltilen bir çilek.
Emeklemesini istemiyorum, iyi ki de istemedim yani kızım, böyle intikam alıyorsun sanırım benden…

Ayakta durma isteği kızımı 6. ayı bitmeden hoppalasına kavuşturdu.

Geçtiğimiz akşam dedesi ona çok güzel bir hoppala almış. Bir diğer adıyla zıpzıp, daha oturalı 5 dakika olmadan ne işe yaradığını çözdü benim bıdığım, zıp zıp zıplamaya başladı. Şimdilerde favori oyuncağımız olsa da ona da tahammülü sınırlı. Daha doğrusu yalnız bırakılmak istemiyor, kapının eşiğine takıyorum ben de odanın içinde olmama rağmen uzaktan laf atmama razı olmuyor, yanında durup onunla konuşmamı istiyor prenses :))

Bu ay kaç kilo aldığını merak ediyorum, daha doğrusu kaç yüz gram aldığını. Umarım yeterli bir miktar olmuştur. Ek gıdalarla aramız çok iyi değil. Uzun süreli yemeğe dayanamıyor, en fazla 2- ya da 3 çay kaşığı, bazen de sadece parmağımı yalamayı yeterli buluyor, zaten kaşığa karşı antipatisini parmağım sayesinde aştık çok şükür, parmağımı yumurta, pekmez, meyve ne bulursam batırıyorum, dudaklarına sürüyorum, hoşlandıysa ardından uzattığım kaşığa eh işte razı oluyor, yani çay kaşığına… ve en fazla 3 defaya izin veriyor ve gönülsüzce açıyor ağzını. Israr etmiyorum. Ama her şeyi tattırıyorum, et suyu, her türlü sebze suyu, şekerli tuzlu yağlı salçalı pek çok çorba türü… damak tadı gelişsin de, ne kadar isterse o kadar yesin

Bu haftanın en büyük gelişmesi, salıncağımızı söküp kaldırmamız oldu. Çilek artık geceleri yatağında uyuyor, bazı geceler bu durum daha sık uyandırılmam anlamına gelse de mutluyuz. Gündüzleri uyumak ise problemli olmaya devam ediyor. Geçen hafta boyunca çilek yanına uzandığım zaman içerisinde 5 dakika da uyuya kalıyordu. Çok sevinmiştim havalara uçmuştum. Ama bu durum 1 hafta sürdü. Şimdi yanına uzansam da ağlamaktan uyuyamıyor, ayakta sallanmayı da kabul etmiyor. Salıncağı aradığını zannetmiyorum zira onda da ağlaya ağlaya uyurdu. Kısacası ne istediğini, nasıl uyumak istediğini çözemedim. Sanırım tek bildiğim ağlayarak uyumak istediği…

güzel güzel uyuduğumuz geçen haftadan bir anı :(

Bazen ağlama sesi beynimde çınlıyor, susmuyor, kucağıma alıyorum uykum var diye tepiniyor, kafama doğru turmanıyor!... iki tane tıkaç takıyorum kulağıma… o ise kucağımda veya yanına uzandığım halde ağlamaya devam ediyor.

Bazen emerek uyuyor, buna alışmasını isteyip istemediğimi bilemiyorum, iki yıl sonra emmeyi kestiğimiz de kötü olacağını düşünüyorum. Adam sen de daha 2 yıl var diyemiyorum. hep böyleyim ben işte. İleride olacakları düşünmekten anın keyfini çıkarmayı bilmem. Bırak işte çocuk öyle ya da böyle uyumadı mı uyudu, ama yok şimdiden plana programa bağlamak istiyorum her şeyi.

O büyüyor, bazen devam eden hayatta bir şeyler kaçırdığımı hissediyorum. Annelik böyle bir şey sanırım…

Paşa Çileği

2008-09-29T11:36:00.000+03:00

Herkese merhaba
Bir haftadır yağmur yağıyor, puslu havalarda hep bir yorgunluk bıkkınlık uykulu ve depresif hallere büründüğüm için sevmezdim böyle zamanları, ta ki son iki seneye kadar, o kadar susuz kaldık ki şu son iki yıldır, hava kapattığı anda yağmur yağacak diye bir sürûr kaplıyor içimi… boşuna denmemiş rahmet diye…

Efendimmm nerde kalmıştık son postumda güzel bir deneyim yaşadığımdan bahsetmiştim ya, hani şu tadı damağımda akide şekeri yalamış da yetmemiş hissini veren deneyim…
Aslından, öyle yazdığımda birilerine ilham verecek, bilgelik ve deneyim kazandıracak bir şey değil bu, şayet öyle bir beklentiye soktuysam sizleri özrü bir borç bilirim. Bu deneyim yalnızca paşa-kelebek-çilek üçlüsünün yaşadığı, insanlık için bir sinekten daha ufak, ama çekirdek ailem için müthiş bir adım olan bir deneyim… Bilin ki hiç abartmıyorum, şimdiye kadarki yakınmalarım göz önüne alındığında bana hak vereceğinize inanıyorum
Daha fazla sabırsızlanmadan tarihe düşülecek notlarım arasına girecek bu altın harfli deneyime geçiyorum…

Geçtiğimiz cumartesi akşamı paşaya, “Pazar günü ne yapalım Eminönü’ne mi gitsek çileğe bakmak istediğim şeyler var (malum bebek giysileri için en ideal mekanlardan bir kaçı orada) yoksa alışverişe mi gitsek??” (paşa ve benim alışveriş ve market delisi olduğumu söylediğimi anımsar gibiyim. Şehir dışına gezmeye çıktığımızda da İstanbul’da yokmuş gibi market gezmiştik) dediğimde “bana hiç iş çıkarma, yarın dışarıya adım atmak istemiyorum evde dinlencem” cevabını verdi.
İşte o anda bilemiyorum şeytanın mı yoksa yardımcı meleklerimin mi aklımın kenarında yaktığı bir lamba “cevabından memnun kalman mümkün olmaz biliyorsun ama soruver gitsin içinde kalmasın” kışkırtmasında bulununca bir anda boş bulunup hayatımın sorusunu sordum

Yaa gerçekten mi?? paşam çilekle bir yarım saat vakit geçirsen de o zaman ben biraz çıksam hava alsam nolurrr ??

Deyiverdim…
Paşa şaşkınlıkla “nereye gideceksin ki???”gibi bir çıkış yaptı.
Ben ise “nereye olursa… evin etrafında bile bir tur dolaşmaya razıyım nolur… çok bunaldımm” dedim ağlamaklı bir sesle -kihkihhh-
İstersen “Eminönü’ne git” deyiverdi paşa…
O an
Hayat dondu benim için, akan sular, cıvıldaşan kuşlar, hareket halindeki otolar, süzülen bulutlar…
:))))
İnanamadım kalbime bu kadar yük ağır gelecek diye korktum, bir daha sormaya, o iki saniye içinde fikir değiştirmesi ihtimalinin olmasına korktum. Olur deyiverdim hızlıca… Eminönü’nde ne yapacaktım Pazar Pazar… Olsundu. Paşa çileğe bakacaktı ya, olsundu. İster Eminönü, ister evin önü, fark etmezdi benim için…
Hızlıca hazırlandım apar topar, içimde tarifsiz bir heyecan, sanki ilk defa sokağa çıkacakmışım gibi bir hisle… Sanki tutukluluk hali sona ermiş bir mahkum gibi (çok mu abarttım nee) süt bırakıp eve, hızlıca çıktım.
Eminönü’nde istediğim yerler açık değildi, yine aradığım bir iki şeyi alabildim, paşa aradı ve “Hiç acele etme, çilek sütünü içti ve uyudu” dedi.
İnanamadım, daha gezmem için bana fırsat verdi “gelme gez dolaş” dedi, ben de gezmenin dolaşmanın dibine vurdum, Eminönü’nden ayrıldım, başka yerlere geçtim, hatta itiraf ediyorum bir ara çileğin varlığını dahi unuttum.
Tam 4.5 saat!!!
Eve geldiğimde dolaşmaktan yorgun düşmüştüm, kapıyı paşa ve çilek birlikte açtılar, yeni yeni mızıldanmaya başlamış, o kadar saat emmeden yine iyi dayanmış kuzum. Beni hiç aramamış babasıyla iken…
Yetmedi ertesi gün ikinci bir inanılmazlıkta çileksiz gittiğim iftar davetiydi, bu sefer uzağa değil aynı sokakta oturduğumuz arkadaşıma gittim, kütüphaneden arkadaşları toplamıştı, hepsi de çileği bekliyormuş umutla, onsuz geldiğim için bir güzel azarladılar beni. İki saat durdum geri geldim.
Şimdi söyleyin bakalım, tadının damağımda kalması boşa mıymış bu deneyimin? Tekrar ne zaman böyle bir hakkım olur bilemiyorum, iki gün üst üste olunca joker hakkımı da kullanmış oldum haliyle, ama neyse :P
Aslında amacım çileksiz zaman geçirmek değildi. (Tamam itiraf ediyorum biraz da o tabii) Asıl istediğim paşanın çilekle ben olmadan vakit geçirebilmesi, sadece mutlu ve ihtiyacı olmadığı zamanlarını değil, karnı aç, altı kirli ve uykusuz olduğu ve huzursuzlanıp ağladığı zamanlarda da ilgilenip sakinleştirebilmeyi becerebilmesiydi. Sanırım biraz da olsa bunu sağlamış oldum.
Paşa bunu nasıl kabul etti bilmiyorum ama biraz düşününce çileğin 5 ayda gelmiş olduğu durumun da büyük etkisi var sanırım. Artık eskisi kadar sebepsiz ağlamaları yok, huysuzlandığında oyalamak daha mümkün… Ve en önemlisi babasını ayırt edebiliyor ve dahası onu özlediğini düşünüyorum. Akşam eve geldiğinde sesini duyunca hemen susup dinliyor ve onunla oynarken benimle vakit geçirdiğinden daha çok mutlu oluyor, kahkahalar atıyor. -Alınıyorum biraz… ama yok yokk daha çok böylesi güzel deneyim yaşamak istiyorsan kelebek, hiç zoruna gitmesin bu durum :P-

İşte böyle… bu güzel anımı sizlerle paylaşmak istedim, ne dersiniz yarınlarımız için umut var dimi:P

----------

Bugün arefe…
Ramazan’ın son günü, nasıl da hızlıca geçiverdi.
Yarın bayram
Bu çileğin ilk bayramı…
Bizim evde (annemleri kastediyorum) uzun bir aradan sonra ilk defa bütün aile bir arada olacak. Ablam döndüğü için… Ama yine uzun bir süre böyle olamayacak sanırım. Çünkü tekrar uzaklara gidiyor. Umarım çilek, teyzesini daha sık görebilir, kuzenlerini, eniştesini… Buradan kendilerine sesleniyorum. (bu kısmı İngilizce ve Arapçaya translate etmem gerek :P)

--------

Bayramları çok sevdiğimden bahsederim hep. Çocukluğumuzda bayram benim ve ablam için yeni alınmış kıyafetler demekti. Annem yalnızca bayramda bizi baştan ayağa giydirirdi. Bayram gelmeden bayramda ne giyeceğimiz telaşına düşer, çantadan tokaya çoraptan ayakkabıya tüm kıyafetlerimiz gıcır gıcır olurdu. Annem dikerdi her şeyimizi.

Arefe günü banyo yapmak mühim işti.
Çocuklar bir yaş büyürdü çünkü.
Annem ikimizi de güzelce yıkardı.

Akşam yatmadan önce ertesi gün giyeceklerimizi askılarıyla birlikte yatağımızın başucuna asardık ablamla. Ayakkabılarım hep siyah rugan olurdu. Böyle üzeri kurdelalı, parlak…
Yattığım yerden onlara bakar uyuyamazdım heyecandan. Hemen sabah olsun isterdim.

Sabah olduğunda namaz vakti kaldırırdı annem bizi.
Bugün bayramdı,
Yatılmazdı.

Annem bayram için hep su böreği yapardı bir gün öncesinden.
Onu, böreği açarken pişirirken izlemek, bayramın geldiğinin en büyük müjdecisiydi benim için.
Herkes yalan söylese bile, börek söylemezdi.
Bayram gelmişti.
Çünkü börek bayram demekti.

Babam namazdan gelince kahvaltı sofrası kurulurdu.
Bütün aile kahvaltı yapardık.
Üstümü giyinmezdim hemen…
Kirlenmesin diye…

Kahvaltıdan sonra aile içinde bayramlaşırdık biz, özel bir usulle…
Babam başköşeye otururdu, annem onun elini öper bayramlaşır sonra yanına otururdu. Ardından ablam, babamın, annemin elini öper yanlarına otururdu. Ardından ben önce babamın, sonra annemin ardından ablamın elini öper otururdum.

Köyde geçen bayramlarımızda bu sıranın başına babaannem ve dedem eklenirdi.
Çocuklar ellerinde poşet kapı kapı dolaşıp bayram kutlar, şeker mendil, çok şanslılarsa zengin bir kapıdan harçlık alırlardı.

Yıllar geçti.
Bayramlar köyde değil, İstanbul’da evimizde yaşanmaya başladı. Halkamızın başında sadece babaannem kalırken, sonuna kardeşlerim eklendi. Herkes birbirinin elini sırayla öptü, en ufağımız şeker gezdirdi.

Bayramlaşma bitince babam güzel bir dua yapar her zaman. Güzel geçen Ramazanımıza şükreder, bir dahaki seneye erişmek için niyaz ederiz hepberaber.

Yarın bu halkanın en ufağı çilek olacak…
Henüz şeker tutmayı bilmiyor, Bayramın ne olduğunu anlamıyor ama, annesinin yatağının ucuna iliştirdiği bayramlığı, yarının olmasını bekliyor.
Bu sene çileğin yerine ben heyecanlanıyorum bayramlığı için…
Bundan sonraki yıllar (inşaAllah) çilek heyecanlanacak…

Herkese ailesi ile birlikte geçireceği mutlu bir bayram diliyorum

2008-09-23T11:31:00.000+03:00

Yazmayalı ne çok şey birikmiş akıl süzgecimde…

Çilek 5. ayını da tamamladı bu ay, beş aylık çilek, hımm olgun çilek…

Bu ayki kontrolümüzde çilek ro.tar.ix aşısının ikinci dozunu vuruldu.-yedi mi demeliydim- Hem de tadını o kadar beğendi ki bir gramını bile ziyan etmedi, dudaklarını şap şap yaladı :) doktor bile şaşırdı kaldı. Akıllı kızım benim, herhalde tadından pahalı olduğunu anladı da babamın parasını boşa harcamayayım dedi -hehe-

Kilo durumlarımız da pek bir gelişme yok, 15 günde 250 gram almış doktorumuz az buluyor ama geçen 15 günde 220 gram aldığı için “bu bile bir gelişmedir” dedi. Nedense ben hiç sorun etmiyorum kilosunu. Evet görenler “çilek zayıf bir bebek” diyorlar ama ben bunu hiç takmıyorum. Bilmiyorum tuhaf bir anneyim sanırım. Bence kilo sağlık demek değil kesinlikle. Kendim de zayıf olduğum için belki de. Gelişimi, hareketleri ve becerileri oldukça iyi elhamdülillah.

Geçtiğimiz kontrolden not düştüğüm üzere çilek ek gıdalara başladı. İçim burkuluyor bir yandan. Bebeklikten uzaklaşıyormuş gibime geliyor üzülüyorum sanırım…

Düzenli olarak yediremiyorum bir yerlerde aksama oluyor, ilgisiz bir anneyim sanırım, doktor 3 öğünü de yesin dedi. Ama çileğin uyku düzeni bir tuhaf ayarlayamıyorum. Uyanık olduğunda bir işle meşgul oluyorum tekrar uyku vakti geliyor öğün aksamış oluyor, doktor 3 öğün dedi diye bazen akşama doğru 3ünü de sıkıştırmaya çalışıyorum o da sıkılıyor istemiyor haliyle. Bir de bacak kadar boyuyla ağzını kilitlemeyi öğrenmedi mi şaşıp kalıyorum. Bir iki gündür emziğe de aynı şeyi yapıyor. -Kızım lütfen emziğe zor alıştık zaten daha em biraz daha annecim yaaa güzel uyuyorsun böyleee :(- merak ediyorum benim gibi ihmalkar anneler var mı diye, yoksa herkes bebeğinin öğünlerine çok iyi riayet ediyor mu?

Yeni yeni huylar huzursuzluklar öğreniyor. Anladım ki çilek sinirli bir bebek. Hele öyle ağlatarak terbiye edilecek cinsten kesinlikle değil. Nasıl sinir yapıp sıkına sıkına çığlıklar atıyor görseniz… böyle yanaklarıma yanaklarıma atlıyor sıkıyor saçlarımı yoluyor ben de onunla birlikte bağırmaya başlıyorum öyle canımı yakıyor. Yaptığım da ne mi. Ya lavaboya gitmek –ne kadarlık bir süre olacağını tahmin edersiniz- ya da evi süpürüyor olmak ve makinenin sesinden ne boyutta bir ağlama krizine yükseldiğini duyamamış olmak… geldiğimde ters dönmüş yüzünü gömmüş çılgınlar gibi ağlarken buluyorum hanımı. Kaldırdığımda da niye bu kadar geç kaldın??? meyanında darbelere maruz kalıyor yüzüm. Fena cimcikliyor hanım…

Seyrek kaka yapmalar devam ediyor doktora gitmeden önceki gece bir blog turu yaptım da pratik annenin bahsettiği üzere bu çok sık rastlanan bir mevzuymuş, sandığım kadar panik bir durum yokmuş bu husustan doktora bahsettim o da onayladı, zaten her şeyde “internetten baktım, okudum vs. ” dedikçe “aman ne araştırmacı anaçmış” diye düşünüyor olmalı :)

Çileğin 5. ayına basmasını sabırsızlıkla bekliyorduk, malum artık oturtulabiliyor, doktora da sorup onayladıktan sonra, her hevesli anne baba gibi soluğu kızımıza bir mama sandalyesi almak için IK.EA da bulduk, kısa süreli oturtuyorum şimdilik. İftarda yanımızda olsun sofrada iştaha gelsin istiyorum, gerçi bu aralar iştah konusunda berbatız, nazar ettik kızımıza. İlk zamanlar kuru fasulyenin şehriye çorbasının suyunu veriyordum kaşığı yiyecek gibi alıyordu –“durrr napıyosun onda et var salça kıyma domates bıdıbıdı…” dediğinizi duyar gibiyim, denedim domates, salça hiçbir alerjik durum göstermedi, doktor da bir sakınca görmedi- . Herkese yiyor aman dedik şimdi ağzını bile açmıyor, bir sıkıyor dudaklarını, kendini mama sandalyesinin öbür tarafına kollarıyla birlikte bir atıyor sanırsınız 3 yaşında bıdık. Sanırım ben de yemek konusunda ısrarcı anneler kategorisine girdim istemeden…

------------

Ramazan bitmek üzere… üzülüyorum ama bayram geliyor bu ise çok mutlu edici

Çocukluğumdan beri bayramlar benim için dilimin üzerine konmuş akide şekeri gibidir. Tadına doyamam bitince ağlamaklı olurum. Bayram gelmeden önce ona dair büyük hayaller kurarım sonra bir kısmı olur bir kısmı olmaz. Sevinç ve burukluk içinde geçer gider. Sonra ikinci bayramı beklerim heyecanla bu kadar yakın olmaları hem iyi hem kötüdür benim için… yıl boyu bayramsız kalmak zoruma gider. Keşke araları biraz daha açık olsa derim içimden…

Evet bayram geliyor haliyle kelebeği bayramlık telaşı sardı :) bu sefer giydirmem gereken iki bayan var aman ne hoş :)

Bayram temizliğine başladım ama her zaman bildiğim yaptığım gibi değil, parça parça… eskiden “bu da temizlik mi canım” dediğim biçimde… önceleri benim için temizlik bir günde yapılıp bitirilmezse temizlik sayılmazdı. Bugün burayı yarın orayı yaparsam yarın orayı temizlerken temiz olan burası pislenirdi benim için, tekrar edilmesi gerekirdi. Bir gün boyunca sabahtan akşama koştur kanır bütün evi siler süpürür, cam kapı eser, perde tül bırakmazdım. Akşam olunca bir temiz duş alır (e haliyle temiz eve temiz olmak gerek) paşanın azar seslerinin arasında sırtım belim bacaklarım ağrıdan koparken yüzümde tebessüm tarifsiz bir mutlulukla ağrılarımı dinleye dinleye uyumaya çalışırdım.

Ama çilek bu konuya da değişiklik getirdi.

Bir haftadır cam siliyorum, daha doğrusu bu işi ikiye böldüm, ilk parti hafta başında ikinci parti dün tamamlandı. Bugün perdeler ve tüller hallediliyor, yarın kapı, duvar öte gün son olarak yerler falan haledilecek. E peki bu sırada camlar tüller kapılar yine ve yeniden kirlenmeyecek mi ???

aaa ne münasebet öyle saçma şey mi olur :P
diyerek kendimi avutacağım :)

Not: Hafta sonu müthiş bir deneyim yaşadım, tadı damağımda kaldı, bir dahaki postta bundan bahsedeceğim inş.

2008-09-07T22:40:00.000+03:00

Kendime yeni giysiler almak çok mutlu eder beni, her kadın gibi… sinirli olsam, üzgün olsam, kırgın olsam hepsi alışverişte geçiverir. Güzel bir şeyler alıp elim kolum poşet dolu evimin yolunu tutuğumda, aldıklarımı kombine edecek evdeki giysileri tasarlarım kafamda, yakında giyebileceğim, düğün, bayram, toplantı varsa neyi nerde ne ile giyeceğimin planını yaparım, ağzım kulaklarımda mutlu mesut sevine sevine evime gider, hepsini tek tek gardırobuma asarım.

Bugün paşa evdeydi. Uzun zamandır çalışmadığı bir hafta sonu. Vakti evde geçirmeyi de severiz, dışarı çıkıp gezmeyi de. Biz karı koca en çok birlikte alışveriş yapmayı seven nadir çiftlerdeniz. Biz de atladık arabamıza outlet mağazaları gezdik tek tek. İndirimden hoş şeyler aldık, çilek hanım için bakındık ona da ciciler aldık. İftarımızı annemlerde yapıp eve dönerken yolda arabada, karanlık caddede otobanın ışıklarını seyredip düşünürken kendimi yine ağzı kulaklarıma varacak kadar mutlu, sevinçli ve hafiflemiş hissettim, evimizin önüne gelip arabayı park ederken birden aklıma geliverdi.

“bi dakka yaa ben bugün kendime bir şey almadım ki! niye ağzım kulaklarımda? kendim için alışveriş yapmadığım halde neden böyle mutlu ve huzurlu, kendine bayramlık almış çocuk edasıyla sevinçle elimdeki poşetlerin saplarını sıkıyorum ki!?”

diye düşünürken fark ettim.

Elimdekiler çileğe alınmış giysilerin poşetleriydi...

Evet, ben bugün kendime bir şey almamıştım. Ama kendime almışım gibi bir mutluluk vardı içimde…

Çünkü çileğe alışveriş yapmış ve onları alırken, çileğe hangi gün neyi giydireceğimin hesaplarını yapmıştım sevinçle.

Tıpkı kendime alışveriş yaptığım da, planladığım gibi…

Çilek için yaptığım alışveriş beni böyle mutlu etmişti.

Ve ben kendime bir şey almadığım halde aynı mutluluk ve yüreği kıpır kıpırlıkla, yine sevine sevine ve heyecanla, evime gelmiştim.

Aşçı çilek

2008-09-05T18:04:00.000+03:00

Aksama kayınvalidemler iftara davetli…

Aslında ilk gün almak istiyordum ama emzikli bir bayan olarak orucuma güvenemedim, çok şükür rahat geçiyor oruç, nazar değmesin inşaAllah

Yemeğe misafir almayı çok severim ben, önce yemek bloglarından hazırladığım bilgisayarımdaki “cooks” arşivini tektek gezer menü dizerim, sonra yemek bloglarındaki güncel tariflere bir göz atarım menüm en az 1 hafta önceden hazır olur. Ardından o hafta boyunca her yemek için gerekli malzemeyi çıkarırım. Soğana salçaya baharata kadar tek tek. hafta içi eksikler tamamlanır.

O gün gelip çattığında önce sabahtan akşama programını yaparım kafamda, şu saatte et hazır olacak, pirinç ıslanmış, malzemeler yıkanmış bekliyor olacak. Şu saatte çorba salata bitmiş, sofra kurulmuş olacak. Tezgah üstü dağınıklıktan da nefret eder sürekli yıkar süzdürür toparlarım bir yandan da. Mutfakta zaman geçirmeyi pek severim ben.

Evliliğimin ilk senesi Ramazan’a dair pek bir hevesliydim ama oruçlu bir halde tek başına iftar sofrası hazırlamaya cesaret edemiyordum bir türlü. İftar sofrası normal yemek davetlerinden farklı. Saatlerdir aç olan bir insan güzel bir sofra bekliyor. Ona göre hazırlanmak gerekiyor.

Velhasıl ben de gün boyu aç olacağımdan gücüme kuvvetime güvenemiyorum haliyle. (tabii o zamanlar çırpı gibi bacaklarım kollarım… ahh ahh :P ) oruç tutmadığım günlere program yapıp davet alıyorum özellikle eşimin tüm akrabalarını, onun ve benim arkadaşlarımı tek tek iftara almıştım ilk Ramazan’da. Çok da güzel sofralar kurmuştum keyifle.

Sonraki sene yine aynı şekilde geçti. Tek farkla. Artık 1 yılın verdiği beceri ve deneyimlerle hız kazanmış ve kendimi çok yormama gerek kalmadan da aynı güzellikte sofralar kurmaya başlamıştım. Oruçlu iken de misafir alabilmek gurur veriyordu bana.

Geçtiğimiz yıl ise hamile olduğum için ne oruç tutabildim ne de misafir alabildim. Kendimden geçmiş haldeydim zahir. “Artık bir de çocuğum olacak böylesi davetlere gücüm olmaz herhalde” diye düşünüyordum.

Bu yıl evliliğimde 4. ramazanım. İlk davetim de bugün. Hiç de azımsanmayacak bir sofra kurdum. Hem de 4,5 ayık bir bebeyle…

işte menüm:

Yayla çorbası
Kıymalı taze fasülye
Fırında kuzu
Karışık salata
Pilav
Ev yapımı vişne suyu
Ve kaymaklı elma tatlısı

Öğlen 12:30 dan beri hazırlıklara başladım ve saat 5:00 da her şey hazır. Ayrıca evi de sildim toz aldım.

Bütün bunları marifet mi de anlatıyorsun diyebilirsiniz. Hem öyle; hem değil. Kendi içimde bu 4 yılın muhasebesini yaptığımda geldiğim noktada bunlar benim için sanırım marifet. diyorum ki “kadının sınırı yok”... kendini paralamada, gücünü feda etmede, canını dişine takıp iş görmede… yapamam sanıp önce, sonra bir gayret herşeye koşturmada... o yüzden yıllar sonra çöküp kalıyoruz belkide. Ve eminim yukarıda saydıklarımı 2 hatta 3 çocukla yapanlar var aranızda. Siz de kendi içinizde bir muhasebesini yapın yıllarınızın, ne demek istediğimi anlayacaksınız.

Çilek bu süre içerisinde kah uyudu, kah mutfak halısının üzerinde tepişti, kah annesinin kucağında çorba karıştırdı. Annesi de bir yandan ona yemek yapmada küçük püf noktalarını anlattı. “mercimek çorbasının ve makarnanın pişerken, yayla çorbasının piştikten sonra ağzı kapatılmaz annecim, ilk ikisi taşar, üçüncüsü kesilir kuzum” gibi…

Ben bu postu yazarken de kah ayağımda kah salıncağında sallanıp, annesinin işini bitirip onu yıkamasını hafiften mızıklayarak bekliyor.

Herkese iyi iftarlar…

....

Güncelleme: saat 22:24 mısafırımı agırladım hersey cok guzeldı. cılek gec saate kadar uyumak ıstemedı yaklasık 1 saattır uyuyor her davet sonrası oldugu gibi bu sefer de tezgah basında cok vakıt gecırmem sebebiyle sırtım agrıyor, tatlı bır yorgunlukla bılgısayarımın basındayım

Döner çilek

2008-09-03T12:54:00.000+03:00

Çilek geçtiğimiz Salı gününden beri dönmeyi öğrendi, ama ne dönme…

O gün bu gündür en büyük keşfi, en iyi becerisi bu oldu

Habire dönmek istiyor

Tam da yatağında yatırmaya alıştırma çalışmalarına başladığım dönemde.

Uykuyu zaten orada uyuyamaz oldu, kocamannnn alan dön döne bildiğin kadar

Salıncakta uyutup beşiğine geçirmek istediğimde de aynı şeyi yapıyor

Daracık salıncaktan koca yatağa geçip de eli kolu boşta kalınca uykunun arasında başlıyor soluna doğru ıkınmaya yekinmeye

Ve uykunun arasında ters dönüyor

Sonuç yeni uyumuş ama bak aaaa uyanmış çilek :(

Salıncakta yatmaktan da huzursuz oluyor hareket alanı dar olduğu için.

Beşiğine yatırdığım ilk gece (ki dönme işlemini henüz bu kadar profesyonel hale getirmemişti daha o zaman :P) bir deli deli yatmıştı yavrum. Koca yatağı bulunca neresini dolduracağına şaşıp sevindirik olmuştu, ertesi gün çileği görmeye anneme gelecekler için salata ve kek yapmak için mutfakta olduğumdan geç saat yatmış, gelip gidip ne yapıyor diye baktıkça her seferinde bir pozisyonda bulmuştum çileği. Bir seferinde nasıl becerdiyse, yatak başlığına paralel olarak yapışmış halde bile buldum.

Sonraki gece uykusunda, kızdığı zamanlarda yaptığı gibi emekleme hareketleri yapmış ve kafasını yatak başlığına yapıştırmış başlamış itmeye. Uykumdan bir uyandım ki kafasıyla yatak başlıgını zorluyor ve ağlıyor. Haliyle de ilerleyemiyor

Alt açarken, banyo yaptırdıktan sonra, üstüsünü giydirip soyundururken sürekli ters dönmek için zorluyor, yeni bir şey öğrense de şu huyuna ara verse azıcık.

---------

Motor gelişimi, algı, ilgi ve becerileri önden önden gidiyor maşaAllah, soranlara 6 aylık demek zorunda kalıyorum

---------

Geçtiğimiz gün alışveriş merkezinde yine ilgi odağıydı küçük hanım, yanlarından birkaç kez geçtiğimizi fark ettiğim birileri bir seferinde arkadan gelen arkadaşına (güya bana çaktırmamaya çalışıyor) “bak bak şu gelen bebeğe bi bak lütfen” diye fısıldadı biz marketten çıkana kadar da defalarca karşılaştık ve hep gözleri çileğin üzerindeydi.

Bugün hastanede 3-4 koltuk ilerimizde oturanlar pişt pişt sesleriyle kızımla oynadılar, hanımefendide sanki onlarla kırk yıllık ahbapmış gibi bir de gülümsemiyor mu iyice fıttırıyorum. Millet de gülücüğü görünce daha bir cesaretlenip yanımıza gelip isteme cüretini gösteriyorlar. Bir önceki hastane ziyaretimizde öyle olmuştu zira. Kadının biri ısrarla istedi çileği. Her seferinde “hayır lütfen” dememe rağmen. Sonunda yanındaki kadın “ısrar etme vermek istemiyor annesi” dedi. Bana da ilk çocuğunuz mu diye sordu. Vermek istemememi buna bağlayarak. (Görmemişin ilk çocuğu hesabı…)

Neden çocuğumu senin kucağına vereceğim! Seni tanımıyorum ki bayan! Bebeğime çılgınca bir zarar vermeyeceğini, bir anlık dalgınlığımdan faydalanıp kaçırmaya çalışmayacağını nerden bileyim!? Elin ağzın yeterince hijyenik mi bakalım? Çünkü kucağına aldığın çocuğu şapur şupur öpmene kimse engel olamayacaktır eminim… üstelik leş gibi nikotin kokundan sigara içtiğinde besbelli… hala niye 4.5 aylık bebeğimi senin kucağına vermemiş olmamdan dolayı beni görmemişlikle itham ediyorsun ki…

Bu işe en kısa zamanda bir hal çaresi gerek…

--------

Doktor çileği az kilo almış buldu, tahlilleri temiz çıktı. 3 günde bir ilginç bir kaka yaptığı için bir de gayta testi yaptırmıştım doktor istemediği halde. Onda da bir sorun yok hamdolsun. Dışkının bağırsaklarında uzun süre beklemesinin koku ve biçim değişikliği yapmasının normal olduğunu söyledi. Herhangi bir huzursuzluk durumu olmadığı için şimdilik beklemedeyiz.

Emme aralığımız tekrar 1-2 saate döndü çok şükür. Ama yeterli kilo almadığı için ek gıdalara başlamamızı istedi. Bu sandığım gibi kaşık ya da biberon maması olarak değilmiş meğerse. Meyve, sebze çorbası ve yoğurt şeklinde. İçinde birkaç örnek tarifin yer aldığı bir de kitapçık verdi. İçindeki örnek tarifleri buradan da yayınlayacağım inş.

Karma aşımızın ikinci dozunu vurulduk hastane dönüşü. Aynı aşıların sağlık ocağında ücretsiz vurulduğunu yeni öğrendik. İlk dozu hastanede vurulmuştu ve oldukça maliyetli olmuştu. Aynı işlemi aynı koşullarda bedavaya yaptırmak varken özel hastanede aynı aşı için neredeyse özel aşı ücreti vermek acımasızca geldi bana. Üstelik doktorumuz ve danıştığım bir başka doktor da bunun hiçbir mahsuru olmadığını söyledi. Yine bir başka doktor sağlık bakanlığının aşılar konusuna çok önem verdiğini ve sağlık ocaklarının yakında pnömokok aşısını da vuracağını haber verdi. Güzel şeyler de oluyor bu ülkede bazen…

Aklıma gelmişken, çocuk felci aşısı hakkında şaibeler var duymuşsunuzdur. Türkiye'de çocuk felcinin 90lardan beri görülmemei sebebiyle gereksiz olduğu söylenmekte ve çocuk felci olan (Allah korusun) bir çocuğunun bunu aşıdan kaptığı iddia edilmekte. Bu bahsettiğim doktor aşıların artık canlı aşı olarak vurulmasının kaldırıldığını ve böyle bir riskin de tamamen ortadan kalktığını söyledi. artık canlı aşı vurulmuyormuş Türkiye'de. Zaten yaptırmama gibi bir tercih hakkımız olduğunu sanmıyorum. Çünkü bu aşı da karma aşının içindeki 5 aşıdan biri ve topluca vuruluyor artık.

Aşımız ilkinde olduğu gibi yine huzursuzluk yaptı, vurulurken hiç ağlamadı çilek. Sadece ilacı verirken azcık yandı sanırım. O zaman biraz ağladı ama anında sustu. Eve geldikten bir saat sonra huzursuzluğu tavan yapınca daha önce doktorumuzun tavsiye ettiği yarım fitil par.a.no.x S verdim. Kucağımda salladım, şimdi içeride uyuyor. Yaralı ceylanım benim, içini çeke çeke ağladı. Aşı yeri kızardı. Bunun için, içine limon damlatılmış suya batırdığınız pamuk iyi geliyor. Aşı yerine sürün, kızarıklığı geçiyor.

Kucağımda uyutmayı unutmasını istiyorum, ayağımda sallamaya başladım birkaç gündür. Uyuyor da. Ama bugün özel bir gün. Acısı vardı kuzumun, o yüzden kucağımda uyuttum. Anne kucağının acıyı azalttığının bilimsel olarak keşfedildiğini okumuştum gazetede. Çok doğru bence de. Anne kucağının yeri bir başka.

Rabbim hiçbir evladı annesinin kucağına hasret bırakmasın. Âmin.

Not: Bir önceki yorumlardan arzu solmaz hanıma; uçağa binerken de yukarıda bahsettiğim fitilden yarım vermiştim. Sadece bebeğin uyumasını sağlıyor. Başka bir sebeple kullanmadık. Uçak konusundaki tecrübelerimize buradan ulaşabilirsiniz. Umarız sorunsuz bir uçuşunuz olur. Daha ayrıntılı sormak istediğiniz bir şey olursa mail atabilirsiniz. (Kendimi uzman sandım birden :) Siz sakın öyle sanmayın ama. sevgiler)

hoşgeldin ey ramazan ayı!

2008-09-01T22:01:00.000+03:00

Bugün ilk orucumuzu tuttuk ilk iftarımızı yaptık elhamdülillah

bu sene ramazan cok özel geliyor bana, yıllardır hissetmediğim bir ruhu hissettim bugün, özenle hazırladım yemeğimi, soframı, kendimi,

güzelce karşıladım eşimi...

daha bir kolay geçti sanki gün..

3 yılın ardından bir aile olduğumu, bir ailenin annesi, eşi, evin kadını, hanımı olduğumu hissettim

yıllar sonra çileğin tutacağı ilk oruçları düşündüm

benim onu nasıl teşvik edeceğimi, nasıl yüreklendireceğim, paşa oruçları tutturacağımı, nasıl ödüllendireceğimi düşünüm

kızıma ramazanın ne olduğunu anlattım

onun da ilerde büyüyüp kocamannnn bir insan olduğunda şeker tadında hatırlayacağı ramazanlar olması için neler yapmam gerektiğini düşündüm

gerçek bir aile olmak nasip oldu bizlere de çok şükür...

bu sene ramazan işte bu yüzden bir başka güzel...

herkeslere hayırlı bereketli Ramazanlar...

Küçük insan çilek

2008-08-24T14:44:00.000+03:00

Kızım

Bu aralar ters dönmek için çok gayret sarf ediyor yekinip duruyorsun ya;

Deyim ben sana

Tekniğin yanlış…

Ellerini birleştirip kollarını ve bacaklarını da havalandırıp yan dönüyorsun, çok da sıkı çalışıyorsun ama bu ters dönmene engel oluyor miniğim, hani “beni buradan kaldır” diye çığırırken göbeğini öne doğru şişirip yan dönüyorsun yaaa

Heh işte ordan çalış annem…

----

Çilek bu ara dönme çabalarını hızlandırdı, sanırım bu onun için bir ihtiyaç haline geldi, pozisyon değiştirebilmek için kıvranıp duruyor. Yüz üstü yatırdığımda bacaklarını gerip poposunu kule gibi kaldırıp yan düşüyor ve bu sırt üstü dönmesini sağlıyor bunu da bana kızarken geliştirdi :)

Bazen o kadar güzel tepkiler veriyor ki “aman Allahım bu bir koca insan neredeyse konuşacak” diyorum, sonra sadece ağlayarak kendini ifade edince “hayır hayır bu daha küçük insan” diyorum

Avuçlarını birleştirip sıkmak ve bunun için bir kuvvet harcamak en büyük eğlencesi, görseniz sanki çok önemli bir iş beceriyor
---------
Kaka problemimizi doktora gitmeden bir gün önce 3. günün tamamlanmasına 4-5 saat kala aştık. Ama kötü bir kakaydı. Böyle değişik. O günden beri de aynı şekilde yapıyor, bir sorun var ama ne. Bu hafta tekrar kontrole gideceğiz. Doktor 3 güne kadar kaka yapamamanın normal olduğunu söyledi ve çileği bu ay az gelişmiş buldu. Oysaki 500 gram almış. Boyu 4 cm uzamış. “İştahsız olabilir” dedi. İdrar tahlili istedi. Duruma göre haftaya ek gıdalara geçirecek.

Hiç istemiyorum bunu...

Emmesi zaten az, hepten azalıp bırakacak diye korkuyorum
---------
Cumartesi günü şehir dışındaydık. Kendinden iki ay ufak yeni bir arkadaş ile tanıştı çilek. Seviniyorum böyle yakın çevremde çilekle yaşıt bebeklerin olmasına. Arkadaş sıkıntısı çekmesin istiyorum. Gerçi bu yeni arkadaş bize uzakta ama olsun.

Anladım ki bebeği olan annelerle bebek muhabbeti yapmaya, tecrübelerimi paylaşmaya onlardan tavsiye dinlemeye bayılıyorum ben…

Çok yorulduk dün. Kalabalık ve sıcak çileği mahvetti, düzeni bozulduğu için uyuyamadı çok huysuzlandı. Enes gibi çileğin de en dayanamadığı şey uykusuzluk. Arabada koltuğuna oturamadı ve kucağımda uyumaya çalıştı, beni de çok yordu. Gece uykusuna çok geç ve zor geçti. Bu sabah ben de ölü gibi uyandım onun yüzünden, kollarım hamlamış her yerim ağrıyor. Ev darmaduman ama benim canım hiç iş yapmak istemiyor. Kendime inanamıyorum, evin içinde bu kadar dağınıklığa asla tahammül edemezken normalde, bugün ayağıma takılan dağınıklıkları kenara kenara ite ite geziniyorum. Kendime tatil ilan ettim bugün.

Paşa hastaydı kaç gündür. Düzelmemiş olsaydı dünkü programımı iptal etmek zorunda kalacaktım ama iyiydi çok şükür. Onu bırakıp gittik çünkü.

Bir kez daha anladım ki erkekler hasta olmamalı,

gerçekten çok gereksiz…

kendim hasta olsam bu kadar yorulmazdım zira…

Hain gaz geri döndü

2008-08-20T11:41:00.000+03:00

2. ayın içerisinde kendisini omuzlarımızdan silkip attığımızı sandığımız gaz geri döndü. Ama bu hangi gaz? Gazı var dediğim zaman hemen herkes bağırsaklarını zannediyor, hayır biz çilek doğduğundan beri yukarı gazından şikâyetçiyizdir hep. Benim bebeğim geğirmeyi beceremiyor kısacası…

Ama bu ara bu ıkıntı tavan yapmış durumda…

Gece yarısı karnını doyururken uyuya kalıyor ben de ellemeden salıncağına bırakıyorum, 15 dk sonra çığlık çığlığa uyanıyor salıncaktan alıp omzuma dayayıp karanlıkta odanın içinde turluyoruz, çıkıyor şükür, sonra yerine bırakıyorum 10 dk sonra tekrar, sonra tekrar, sonra tekrar… ya bir emmeden ne kadar gaz yutar bir bebek ve bu gaz kaç seansta dışarı atılır ki?? Bende uyku hiç oluyor bu arada tabii, geçen gece 2 ve 4 arasını gazı defaatle çıkarıldığı için ayılmış çileği geri uyutmaya çalışarak geçti, doktor bırakın demişti ama bu sabah artık ben de ağlamaya başlayınca paşa eczaneden bir n.ur.se ha.rvey’s daha alıp geldi.

Çileğin doğduğundan beri emiş zamanlarının arası gittikçe açıldı önceleri her yarım saatte bir sonra bir saatte, ardından bir bucuk iki saatte bir emmeye başladı. Şimdilerde iki saatin sonunda emzirmek istediğimde direniyor ağlıyor bağırıyor. Birkaç gündür bunu daha sıkça yasıyoruz ben de 3 saatte bir emzirmeye başladım, yine ağlıyor direniyor ama emiyor, bırakacak diye çok korkuyorum.

4 ayı da hafta başında bitti, dile kolay tammm 4 ay!! Çektiğim videolarına resimlerine bakıyorum da ilk zamanlar mıkır mıkır hareket eden sesi bile çıkmayan bir et parçasıymış adeta, şimdilerde yapabildiklerini gördüğü zaman insan inanamıyor, önceleri bebek bloglarında, yok bugün işte döndü, bugün ses çıkardı, çığlık attı, elini kolunu şöyle yaptı güldü vs. diye okudukça aman nesi önemli ki diye geçirirdim aklımdan. Ama öyle olmuyor işte, doğduğundaki çaresizliği ve savunmasızlığını bilip kısa sürede ne mesafeler kat ettiğini bizzat yaşamak her bir küçücük değişikliğin ne kadar önemli olduğunu fark ettiriyor.

Yarın 4. ay kontrolü var, bir ay boyunca aklıma takılanları yazdım, doktora sorulacak çok şey var.

Çilek Pazar akşamından beri kaka yapmıyor, bir kaka için muştularla beklemek de varmış kaderde. Nasıl hasret ve özlemle bez açıyor, karnına masaj yapıyorum bilemezsiniz, doktoru aradım cevap bekliyorum

Hafta sonu nasip olursa şehir dışına çıkıp bir kardeşle tanışacağız inşaAllah

2008-08-03T22:57:00.000+03:00

Annemler memleketten döndüler, çilek oldugu için bu sene gidemedim ben, oysaki bütün akrabalarımız, teyzem, dayım halalarım, babaannem, anneannem ve bütün geniş ailemiz orada... Dedemin vefatından sonra anneannemi görmeyi de çok arzu ediyordum, onlar da beni görmeyi umuyorlardı. Hani çocukluğunu bildiğiniz bir insanın büyüyüp adam olup bir de çocuk sahibi olduğunu bilmek insanı tarifsiz duygulara sokar ya, işte onlar da o duygular içinde benim ve çileğin de memlekete gelmesini çok arzu ediyorlardı, çok ısrar ettiler gel diye, ama Anadolu'nun iklim şartlarına güven olmaz. 3 aylık bir bebekle o kadar yola gitmek gerçekten zor... bu sene ne kadar istesem de gidemedim, hakkımızı ve bütün tatil duygularımızı seneye saklıyoruz inşaAllah

Çileğin fotoğraflarından tab ettirip anneme verdim; göstersin, dağıtsın diye, bahsettiğim sebeplerden epey ilgi odağı olmuş çilek, anneannemle teyzem anneme sormuşlar "nasıl kelebek bakabiliyor mu bebeğe, hakkından gelebiliyor mu" diye,

annem "oooo hem de gurk tavuk gibi!!!" demiş...

-----

köy hayatını tatmış olanlar bilirler, tavuk civciv çıkardığı zaman peşine takıp yavrularını, bağı bahçeyi turlarlar hep birlikte... bu gezinme esnasında anaç tavuk sürekli olarak rutin, kalın ve tok bir tonda "gurk, gurk" diye bir ses çıkararak "biz geliyoruzzzzz" der. şayet bahçede avluda böyle bir ses duyarsanız daha gözünüzle görmeden, anne bir tavuk ile yumurtadan yeni çıkmış cikir cikir sarı civcivlerin sizin tarafa doğru geldiğini anlarsınız...

işte bu ses korkmanız gereken bir sestir, zira durduğunuz yer bu sürünün gezinti alanı üzerinde ise saldırıya uğrayabilirsiniz, hemen kenara çekilip anne ve yavrularına yol vermelisiniz. çünkü anaç tavuk tüylerini bir hindi gibi kabarta kabarta gezinerek civcivlerini öyle sahiplenir ve korur ki, şayet bir köpek azıcık sataşacak olsa, tavuk köpeğe dahi kafa tutar ve öyle bir sıçrar ki köpeğin tepesine kadar çıkar. böyle bir karşılaşmayı şahsen görmüşlüğüm de var.

işte annem de iki önceki postta anlattığım kuruyasıca yardımsız iş görme huyumun en derin tezahürü ile beni bu gurk tavuğa benzetmiş...

daha ben kendime ne diyim...

2008-07-29T10:37:00.000+03:00

Dün çilek yeni bir arkadaş edindi.

Kardeş bebek, annesi abisi, teyzesi, kuzeni ve yoldaki kuzeni ile birlikte çileği görmeye geldi.

Onları çileğin annesi ve teyzeleri karşıladı.

Kardeş bebek ve çilek bolbol uyudu annelerini hiç üzmediler.

Abi ve kuzen de bolbol oyun oynadı, onlar da annelerini hiç üzmediler.

Anneler ve teyzeler de bolbol vakit geçirip, geçmiş günlerini yad ettiler, nostalji yaptılar, gülüp eğlendiler.

Yakın zamanda yeniden görüşme planları yapıp ayrıldılar.

Çok güzel bir gündü.

Herkese hayırlı kandiller...

2008-07-28T11:20:00.001+03:00

Mahallemizde bir gezinme alanı var... hemen hemen her yaştan insanın, genç, yaşlı, kadın erkek, çocuk bebek... gezintiye çıktığı bir yer burası... sağlı sollu mağazaların yer aldığı, trafiğe kapalı bir yürüme yolu... Ailelerin bebek arabaları ile çıkıp akşam vakitleri gezindikleri, banklarına oturup dinlendikleri, çekirdek yiyerek hoş sohbet ettikleri bir yer... çilek de anne ve babası ile bu gezenler arasında oluyordu kimi zaman...

işte dün gece anarşinin tuzak bombalarından birisi tam burada patladı...
Oysa çoluk çocuğun koşuşup oynadığı sadece mazbut bir mahalle meydanı burası!! Doğuda terör yatağının dibinde bir alan değil! Savaş meydanı ise hiç değil! hiç bir suçu günahı olmayan, dahası sizin çirkin kavganızda taraf dahi olmayan bu insanlardan ne alacağınız var! huzurları kaçırılmış bir avuç sırtlanın, sofraları dağıtıldığı diye yaptıkları işe bak sen! Kanlı oyunlarına gelir miyiz biz??
Hayır...
Benim ülkem teröre binlerce şehit verdi bu oyunlara gelmeyecek benim insanım... Yitirdiklerimiz şehidimizdir! Teröre lanet olsun!

2008-07-23T22:22:00.000+03:00

Hafta sonu pasa çilekle beni sahil kenarına götürdü kzıım pusetinde salındı, etrafı seyretti meraklı gözlerle... Dışarda vakit geçirmeyi seviyor çok şükür, anacığı bu kadar gezenti olunca aksi bir durumu düşünmek bile istemem

sahilde balık ekmek yedik paşayla. (sevmeyenler olabilir ama ben Emin.önü'ne her gittiğimde yemeden gelemem, hijyen kuralları kulak ardı... hiç bir şeyde yok o güzelim tadın taklidi...) satıcı bey orta yasın üzerinde biriydi, yanında genç bir bayan da yardım ediyordu, (karısı olamayacak kadar gençti kızıdır herhalde dedim) arka yeşilliklerde de ailesi oturuyordu, orta yaşlarda bir bayan bir genç kız daha kucağında bir bebek bir yaşında yok (zira yürüyemiyor emekliyordu) on yaşlarında bir kız çocuğu ve ana kucağında bir bebek...

kim kimin kızı kim kimin çocuğu çözemedim, yemeğimi bitirip çileği kucakladım, yeşilliklerde dolanalım biraz diye, hal böyle iken o aile arkamdan seslenip bebeklerle birlikte yanıma gelip çilekle ilgilenmeye başladılar, adını sordular, sevdiler, ben de cesaretimi toplayıp aile soy ağaçlarını sorma kararı aldım :)

Meğer 1 yaşındaki çocuk satıcı adamın torunuymuş, kucağında tutan ve benim genç kız sandığım bayan annesiymiş... anakucağındaki bebek ise kimmiş biliyor musunuz ?

sıkı durun...

adamın oğlu!!!

yani önce torunu olmuş aradan zaman geçmiş (en az yarım sene) ardından oğlu olmuş, kendisine yardım eden bayan ve on yaşlarındaki kız da yine adamın çocukları imiş

bebek 2,5 aylıkmış inanamadım çünkü çileğin 3 katı büyüklüğünde pofuduk bir bebekti en az 10-12 aylık duruyordu kocamandı, sordum anne sütü ile besleniyormuş maşaAllah..

şimdi diyeniniz olabilir koskoca insanlar korunmayı bilememişlermi diye, ama öyle değil işte, Allah verecek olunca torunu varmış, yaşı geçmiş önemli olmuyor, ruhu verilen, kaderi yazılan geliveriyor.

---------

Becerikli bir insanımdır övünmek gibi olmasın, elimi atıp da başaramadığm şey olmaz, gözümün kesmediğine elimi atmam zaten o ayrı mesele :) ama başladığım işi bitiririm, kimsenin de yardımını istemem huyum kurusun, tek başıma becermek marifet ya, sanki "aferinnnn yalnız yaptın becerdin, bicimcik yardım almadın" diye madalya verecekler

çileğin bakımında da aynı hatayı yaptım ve yapıyorum, sanki benden başkası azcık da olsa bakmayı beceremeyecek, her işine yalnız başıma koşmayı marifet saydım

sonuç: ne oldu?

Paşa yaptığı ve yapması gereken yardımdan el etek çekti, baktı canımı çıkara çıkara da olsa kendi başıma, tek başıma halledebiliyorum, yormadı kendini...

ailem de aynı şekilde, üstesinden tek başıma geldiğimi ispat ettiğim için bakım konusunda yardımın gerekmediğini anladı

olan bana oldu, her işe koşmanın yanı sıra çileğin bakımı, avutulması, uyutulması işi yalnızca benim üzerime kaldı

siz siz olun, yardım istemeyi eksiklik acizlik olarak görmeyin, beceremezler demeyin, benim kadar yapamazlar demeyin, bu sizi eksiltmez... eşlerinizin de sizin kadar olmasa da bebekle yalnız kalmasını; ağladığı zaman veya kriz durumlarında tek başlarına krizi yönetebilme becerisi kazanmalarını sağlayın

bu postu okuyacak çoğu anne deneyimli anne, ununu elemiş eleğini asmış

peki ben niye yazdım bunları...

içimi dökeyim diye,

hamile birisi okursa ders alsın diye,

erken yaşta çöktüğümde "yahu ne oldu sana" diyenlere "ahanda bak falan tarihte yazmıştım" şeklinde sebebini gösterebileyim diye....

2008-07-19T10:47:00.000+03:00

Uzun zaman oldu yazmayalı...

Aklıma biriken çok, pek çok şeyi yazmaya fırsat bulamıyorum çoğu zaman, yazmak istiyorum oysa, aradan zaman geçtikçe geri dönüp yazdıklarımı okumak, her daim geçmişe acı bir özlem duyan benim için unutulmaz anlar yaşamama sebep olur zira. böylesi bir özlemenin depresif bir hal oldugunu savunur uzmanlar, şiddetle reddederim. çünkü benim için özlemek yasananların geri gelmesini ütopik bir şekilde arzu etmek değildir. keyifli geçen her zamanımı hatırlamak huzur verir gönlüme, her daim o mutlu dakikaları yasamayı arzu derim zahir...

çilek dün tammmm 3 aylık oldu... ben seni ne ara öğrendim o aylar ne cabul gecti, kucagıma ne vakit geldin de 3 aydır bir insanoğlusun sen be kuzum!! yaşamın ilerleyisi, ömrün mum misali eriyip gidişi, baş döndüren bu hız, hep korkutmustur beni. sen büyüyorsun, ben yaşlanıyorum, seni her kucagıma alısımda tarifsiz bir korku çöküyor içime... seni kaybedecekmişim gibi anlamsız ve acı bir his bu. seni böylesi sevmeye hakkım yokmus da, ben kacamaklar yapmaya calısıyormusum gibi, her defasında gözlerime dolan yaslarla sonlanan ve senin basına gelebilecek felaket senaryoları yazıyorum aklımdan, birileri gelip elimden alacak sanki... çokk kızıyorum kendime, titizlenmenin sonunun hep incitme yada incinme oldugunu bildigim halde...

3 aydır dünyadasın, bizim dünyamızda... her gün o kadar hızlı büyüyorsun ve her sabah yeni birşey gelişiyor ki hayatında, şaşırıp kalıyorum... insanoğlunun ne kadar mükemmel bir öğrenme kapasitesi ile yaratıldığını görüp iman etmemek, tefekkür etmemek ne mümkün... kendimizin de böylesi bir gelişme nimetine sahip olmamıza rağmen körelttiğimizi görüyorum da içim acıyor... senin de hayatında böylesi gelişmeleri gördükçe, sana yetişemeyecek, ömrünü iyi değerlendiremeyeceğim sanıyor telaşlanıyorum, hergün "nasıl yapmalıyım? ne öğretmeli ne dinletmeliyim?" diye düşünmekten alamıyorum kendimi.

evet ben de klasik bir ebeveynim anlaşılan, evladının herşey olmasını isteyen doymak bilmeyen bir anne... hayır böyle düşünmesin hiç kimse, asla kendi olmadığım şeyleri olmasını istemiyorum çileğin... ne olması gerektiğine tek başımıza karar verme hakkını kendimde görmüyorum asla, büyük şeyler beklemiyorum ondan... istediğin şeyle uğraşabilirsin miniğim ömrün senin, bu yazıyı yıllar sonra referans alabilirsin istersen de... senden tek dileğim var, örnek bir insan ol, güzel işler yap, Rabbinin rızasına uygun bir yaşam sür, son nefesin hayır üzere olsun, arkandan güzel işler bırak, sana her baktığımda göğsüm kabarsın gururlanayım, ama ne istersen onu yap, istersen bir dağ başında bir çobana iyi bir eş ol, ister doktor mühendis, ister öğretmen ister memur, ister çiftçi, çöpçü, ister mesleksiz ol, ama olduğun yerde hep en iyisi ol, bir ot dahi olduğu yeri yeşertmekle vazifelidir en az, ne için var edildiğinin, amacının ne olduğunun bilincin de ol da, ne istersen o ol!
.........
kendimi pek çok farklı statüde hissediyorum, öyleyim de... eş, anne, kardeş, evlat, öğrenci, öğretmen... hepsinin farklı sorumlulukları yükümlülükleri var omuzlarımda, her biri için eşit derecede olamasa da çaba harcamam pek çok çalışmam gerekiyor, bunların arasında çileğin kaynayıp gitmesini asla istemiyorum, her daim kendime "önceliğim çocuğum" demek zorunda kalıyorum, buna eriniyormuyum ki!?? asla asla... ama unutuyorum... cidden... sanki yapmam gereken işler önem sırasına girince çilek geride kalıyor, hemen kendime hatırlatıyorum, önceliğim çocuğum... misafiri çook severim misal, özenerek hazırlanırım, heşey kusursuz olsun isterim kendi içinde... geldiklerinde bizzat ilgilenmek ister; çayını ellerimle doldurmayı vazife bilirim, ama çilek olduğundan beri böylesi bir düzen yok elbet, eski düzeni sağlayamıyor olmak, benim gibi çevresini kontrol etme ve düzenlemeyi görev edinmiş birisi için zor oluyor, sadece çilekle ilgilenmenin en büyük vazife ve sorumluluk olduğunu hatırlatıyorum sürekli kendime, geri kalan iş ve vazifelerin ne kadar önemsiz olduğunu da... Bu bir teselli değil aslında, sadece kendime sürekli hatırlatmada bulunmam gerekiyor, unutuyorum...
........
sana bakarken seninle oynarken bir anda büyü istiyorum, bana cevap ver, akıl danış, akıl ver, sağ kolum en büyük dostum arkadaşım sırdaşım oluver... sonra hayır diyorum yavaş ol, şimdi bile hızlı büyüyorsun, seni sevmeye doyamadan büyüyorsun, yavaş ol büyüme... seni o kadar çok sevdiğimi söylerken bile gözlerim doluyor, umarım sen de anneni çok seversin... aksini düşünmek bile istemiyorum ben...
........
rotavirüs aşısını yaptırma kararı aldım sonunda ve yapıldı da Eylül'de bir doz daha olacak, umarım iyi sonuçları olur
kalça ultrasonumuz da temiz çıktı elhamdülillah her iki doktor da çileği çok sağlıklı buldu Hamdolsun.

2008-07-07T20:26:00.000+03:00

Bir melek daha düyaya merhaba dedi. Aysarayı bugun ıtıbari ile artık bir anne... Ayrıntıları öğrenemedim henüz ama sesi gayet iyi geliyordu.
burdan tekrar tebrik ederim
Hayırlı bir evlat olur inş. fatmacım

Uçakta bir çilek

2008-07-06T23:59:00.000+03:00

Herkese merhaba

yogun bır hafta sonu oldu sanırım...

hafta basında gec kalan 2. ay kontrolumüze gittik nıhayet, karma asımızı olduk 15 gun ıcınde verem asımızı ve rotavırus asısını da olmamız gerek...

asıdan geldıkten sonra uyudu cılegım bır ıkı saat, annesı de anneannesı ıle bırlıkte bıraz carsı pazar gezdı, malum dugun arefesı, alısverıs sart... cılek uyudugu ıcın teyzesı ılgılendı.

bız eve gırdıkten sonra cılek uyandı, ama ne uyanıs... yarım saate kalmadan bastı cıglıgı, ne aglıyor ne aglıyor aynı 1. ay ıcındekı gaz agrıları gıbı... ası oldugu yer kızardı, telaslandık hemen doktoru aradım sabah kontrolde bahsetmıstı ama yarım kulakla dınleyen kelebek unutuvermıs, nadır de olsa kızarabılır huysuzlanırsa yarım fıtıl Pa.ra.nox S ver demıstı. telefonda tekrar hatırlatınca kosa kosa eczaneye gıdıp kızımın ılaclarını aldım, geceyı sakın gecırdık Elhamdulıllah
(bır tavsıye, ası olacak bebeklerınızı sabah erken saatlerde kontrole goturursenız huysuzlanma saatlerı ogle-ıkıncı arasına rast gelıyor geceyı hem o hem sız sakın gecırebılıyorsunuz. ogleden sonra yapılan asının sonu anne ve bebek ıcın uykusuz bır gece anlamına gelebılır)

doktor ucaga bınmeden once de yarım fıtıl Par.an.ox S vermemı soyledı.

velhasıl cuma ogleden once ucusumuzu yaptık, yıne doktor tavsıyesı ıle yanıma yedek olarak 3 emzık aldım emzıremeyecegımı de hesaba katarak bır bıberon da sut... ucusta ıcırmek ıcın. (doktor sadece emzık tavsıye ettı) tabı en son 15 gunlukken bıberon emen cılegın bıberonu tutup tutmayacagı kelebeğin aklının ucundan bıle gecmedı nıtekım ucak havalanırken kucuk hanım bıberon lastıgını cıgnedı cekıstırdı o sırada hızla agzına dolan sutu once yuttu ardından kustu, tabı bende panık, pasa benden de panık, kusunca elımız ayagımıza dolandı neysekı ardından uykuya daldı cılek. bu arada fıtılı yarım saat once vermemızı soylemıstı doktor. ben unuttugum ıcın ucagın ıcınde mıllete görsel yayın yapmamaya gayret ederek yerlestırdık :)

bır ayrıntıyı da tarıhe not duselım kı 5 dk gec kaldıgımız ıcın donus ucagımızı kacırdık bıletlerımız yandı. sinirimiz bozuldu, halbuki evde kahvaltı ve vedalasma faslı yuzunden oyalanmıstık. sonuc can sıkıcı oldu. ustelık pasa bılet ıslemlerı ıcın ugrasırken bekleme salonunda bır bayan ana kucagındakı cılegı mıncık mıncık sevıp uyandırdı. ben ıse kacan ucagın hesabını yapan pasa ıle ılgılenıyordum. yanımızda bulunan teyze kızından ayrıntıları aldım sonra, ve gıcık oldum. hangi akla hizmet uyuyan cocuk "uyan uyan " diye dürte dürte kaldırılır ki... ben ilgilendiğini farketmiş sesimi çıkarmamıstım, kadın olayı abartmıs o sırada. bazen kendime cok kızıyorum. o sırada sevmesıne bıle engel olmalıydım aslında ama yapamıyorum. belkı de cocugu olmayan bırısı dıye dusunuyorum sevmek ıster de engel olursam kalbinin kırılacagını düşünüyorum ben bunları düşünürken o düşüncesiz uyuyan cocugu mıncıklayarak uyandırmıs terbiyesiz. 5 dk sonra da yıne gelıp utanmadan "alıp sevebılır mıyım" diye sormaz mı, "a yok artık" diye engel oldum bu sefer ki gayet kibardım yine, o kadar tepem atmasına ragmen... zaten gidiş geliş yol boyu maskot olduk. insanlar hiç bebek görmemiş gibi davranıyorlar kimi zaman, bilmiyorum çilek mi çok ilginç bir bebek yoksa insanlar mı bir tuhaf, bazen "sevmeyin kardeşim benim bebeğimi, nazar edeceksiniz" diyorum, ama içimden... çoğu zaman da anakucagının ustunu ortuyorum bır esarp ile... kimse ilgilenmesin diye, ama hava sıcak oldugu ıcın bu sefer pek örtemedim. yavrucak yoksa hepten havasız kalıyor.

Dönüşümüz de yine sakin oldu çok şükür, aslında uçağa girdiğimizde çilek önce morarana kadar bir ağladı, ama uçak kalkmadan fitilin de etkisi ile sızmıştı artık. eczacıdan öğrendim Par.an.ox S uyku yapıyormuş. "verceksın cocuga fitili ohhh mis gibi uyuyacak" dedi. aklınızda bulunsun

Dugunumuz cok guzel oldu, kızımızı sag salım yerlestırdık elhamdulıllah. hava asırı sıcaktı bır o havamızı bozdu, nıtekım kızına asırı duskun pasa bey ertesı sabaha bılet aldıgı ıcın sehrın ve denızın tadını cıkaramadan 24 saat olmadan yenıden evımızdeydık

Gelınlık gıyen cılek dugunde nerdeyse gelınden fazla ılgı topladı :)) masa masa gezdi resimlere poz verdi, böyle şeyler cogu anne babayı gururlandırır ama pasa ve ben hep tedırgın oluyoruz. nazarın hak olduguna cok ınanırım ve hep okurum bebegıme boyle zamanlarda. zira ılgı goren cogu bebegın sonu, sebepsız aglama krizleridir.

çılek ne dugunde ne de gece uyku konusunda annesını hıc uzmedı masaAllah. oysakı aylardır onun tedırgınlıgı ıcındeydım, uyku duzenımız pek oturmamıstı. takı gecen hafta emzıge alısana kadar. meger ne mübarek aletmıs bu emzık. artık onsuz uyumuyoruz, onunla da en fazla 10-15 dk ıcınde dalıyoruz, neydi o 1-1,5 saat suren cılegın annesının omuzlarını kollarını cokerten uyuma merasımlerı... zaten ben cocuk sahıbı olmanın keyfını daha bır 15 gundur yasıyorum, oncesınde sureklı aglayan, yuzune dogduguna bın pısman bır ıfade takınmıs burus burus suratlı cılek vardı. cocugumun soyle dupduru yuzunu daha bır 15 gundur gorebılıyorum. hep eksı bır surat, kırıs kırıs bır alın ve mutsuz ıfadeler ıle benı de dogurduguma pısman edıyordu adeta, "annelık nasıl bırseymiş? çok güzelmiş değil mi" dıye soranlara cevap veremıyordum. utancımdan "cok guzel" dıyordum ama ıcımde kopan fırtınaları ve hissizlığimi soylemeye çekinıyordum yadırgayacaklar dıye, ama sımdı, yani cılek 2 aylık oldugundan, kolık nobetlerımızın hemen hemen yok oldugu, gazımızın kalmadıgı gulucuk ve agucuklara boğulmuş cıleklı bu gunlerde rahatlıkla dıyebılıyorum kı annelık cok guzelmıs...

not: Tatilden dönüşte Nesrin teyzemizin ve Damla ablamızın çok hoş bir süprizi ile karşılaştık, çok memnun olduk, çok sevdik, burdan da teşekkür etmek istiyoruz

2008-06-27T23:25:00.000+03:00

Merhaba...

bir haftanın özetini sunalım kısa kısa...

epey yenilikler oldu, zorlu ve hızlı bir haftaydı...

çilekten haberler önce;

daha önce burda bahsettim mi hatırlamıyorum çilek emzik emmiyordu ve ben emziğe alışmasını çok istiyordum, hemen hemen hergün elimde emzik karşısına geçiyor çileği öğürte öğürte yarım saati aşkın süre ağzında emzik tutuyordum, çilek kah ısırıyor kah ağzının kenarlarına itiyor olmadı diliyle dışarı basıp tükürüyordu istisnasız, aslında 1 aylık olmadan önce tutmuştu biraz, ama çok gaz yuttuğu için ben de uğraştığım gaza gaz vermek istemediğimden bırakmıştım vermeyi...

dili geçmiş zamanda yazışımdan farketmiş olabilirsiniz ki kelebek bu haftaiçi muradına erişti :)

sınavım ile ilgili bir iki konuyu araştırmak için kütüphaneye gittim, geçtiğimiz pazartesi... çileğe tabii ki çok sevgili anneannesi baktı bu süre içinde, bir iki sefer daha çileği anneme bırakıp çıktım ama her birisi çok kısa ziyaretler içindi yarım saat bir saat gibi... ama kütüphane karşı yakada olduğu için gidiş geliş iki saat, bir saati aşkın da orda vakit geçirince çilekle ilk uzun ayrılığımızı yaşadık, önceki ayrılıklarımda hep ya uykuda oluyor ve ya uyanıyor bıraktığım sütten biraz içiyor ve keyfi daha kaçmadan ben eve dönmüş oluyordum

bu sefer öyle olmadı...

çilek uyanmış, sütünü içmiş (annem kaşıkla içiriyor), tekrar uyuma saati gelmiş huysuzlanmaya başlamış, annem kaşıkla süt vermiş biraz daha sallamış sallamış, ama çilek sakinleşmemiş, annem beni aradı huysuzlanıyor diye, ben de toparlanayım artık diye düşünüyordum tam da.. sonra kardeşim aradı "abla bu meme istiyor uyumuyor ağlıyor" dedi, telaşlandım haliyle.. apar topar çıktım kütüphaneden, son bir bakacağım kitap vardı ama onu da rafta bulamayınca hiç oyalanmayayım dedim, yolda da habire durum raporu alıyorum telefonla... sonra eve varmama yarım saat kala annemden bir telefon kardeşimden de aynı meyanda bir mesaj "kelebek hadi gözün aydın çilek emzik emiyor!!" meğer kuzucuğum beni bulamayınca ağlamış ağlamış, annem de göğsüne yatırıp emme pozisyonunda tıkamış emziği ağzına, çilek başlamış cok cok emmeye :) alış o alış... o gün bugün sürekli elimde emzik peşindeyim, unutacak diye aklım çıkıyor, emdikten sonra oyun oynuyor biraz emzikle emmek istemiyor ama, yarım saat sonra başlıyor emzik emmeye, uyuma düzenimiz biraz değişti sadece, ağzında emzik istiyor, haliyle onu ağzında dolandırmaktan uykuya dalamıyor, düşürüyor uyanıyor, ağlıyor uykusu dağılıyor tekrar tutturuyorum tekrar başa dönüyoruz, böyle devam ediyor yaklaşık 1 saat... olsun bu da düzene girecek emziği tuttuya şükür...

çoook büyük rahatlıkmış Allahıma şükürler olsun, annemin tabiri ile "susturucu" :)) niyeti olanlara bir tavsiye daha hastane odasında başlayın, dayayı verin ağzına :)

çilek yaklaşık 20 günlük olduğundan beri hergün banyo yapıyor, zaten havalar ısındığından beri bu büyük bir ihtiyaç oldu, yoksa yapış yapış ter oluyor bebeğim, halbuki sadece body giydiriyorum kolsuz, bir de ayağına çorap o kadar, ama yine de çok terliyor biz de hergün yıkanıyoruz, kelebek tek başına yıkıyor ve ikimiz de büyük keyif alıyoruz çünkü daha güzel uyuyor, daha uzun aralıklı...

küvet ve file aldığım için çoook memnunum, başta nereye koyacağım koca şeyi diye istememiştim ama sonra iyiki almışım dedim, tek başıma çok rahat yıkayabiliyorum çok emniyetli çok rahat, tam bir can kurtaran yani...

dün akşam ev sahipliğini yaptığımız kınamızı yaptık, sınav sonrası bütün kurtlarımı döktüm, saçlarımı yaptırdım çok güzel oldum :) gerçi kadın saçlarımı çözünce epey afalladı bu sıcakta bu kadar saçla nasıl başa çıkarım diye :) ama eline sağlık çok güzel oldu, beğendim, sanırım uzun zamandır aradığım kuaförü buldum. Ama saçlarımı görünce fiyatı artırmadan yapmayacağını söyledi kerata :)) mecbur kabul ettik :P ben gerçi kuaföre gittiğimde topuzumu çözmeden fiyatını sorarım hep, başıma geleceği bildiğimden, ama bu kadın yutmadı :)) vel hasıl kınamız güzel geçti, haftaya da düğünümüz var, ben de kınamı düğünden 4 gün önce yapmıştım, öyle son gece kınalarına gelemem ben, anca dinlenip kendime geliyorum zira :))

bu arada uçakla gitmeye karar verdik, umarım paşa o zamana dönmüş olur.

2. ay kontolümüze daha gidemedik, bir hafta geçti üzerinden... babası olmayınca kızım ilgisiz kaldı :(( pazartesiye randevu aldım hem kendime hem ona, inşaAllah aksatmayacağız.

ayrıca sınavımı da geçtim, yazılıyı da sözlüyü de... zaten yazılıyı geçmeyeni sözlüye almıyorlardı, aylardır stres stres... bu sınavı bekliyordum, şimdi kuş gibi hissediyorum kendimi... 7 kişilik jürinin önünde terledim durdum. 40 dk kalmışım içerde arkadaşlar söyledi, sonunda karar için içeri çağırdılar, böyle mahkeme kararı gibi, çok komik oluyor bütün hocalar ayağa kalkıyor, çok ciddi bir şekilde içlerinden biri kararı söylüyor. velhasıl geçtim yani bana tez yapabilirsin yetkisi vermiş oldular çıkmadan önce tez danışmanım söz aldı ve "tezin bitene kadar ikinci çocuğun tezin olacak! " dedi :) 2. bir çocuk yapmama izin vermiyor yani :) zati daha öncede söylemişti, o yüksek tahsil yaparken hocası bekarların evlenmesine, evlilerin çocuk yapmasına, bir çocuğu olanların ikinciyi istemesine yasak koymuşmuş :))

"Yalnız"ca

2008-06-20T11:23:00.000+03:00

"İki" olmaya söz verişimizin 3. yıl dönümü bugün...

Ve biz 3 kişiyiz artık...

Ne mutlu...

Ama paşa yanımda değil, yine iş için şehir dışında... Eminim yoğunluğundan bugünü hatırlayamayacak.

Çok üzgünüm...

Biz kadınlar neden bu kadar önem veririz böylesi tarihlere bilmem, ama hatırlanmasını istiyorum işte, akşam eve gelirken bir çiçek ya da ufak bir hediye beni mutlu etsin istiyorum,

Şimdi bir küçük öpücüğe razıyım oysa,

Çünkü bu yıl o bile olamayacak...

Uykusuz çilek

2008-06-15T12:37:00.000+03:00

Merhabalar...

Paşa şehir dışındaydı bir kaç gün...

Biz de fırsat bu fırsat deyip anneanneye taşındık. Evden ayrı ilk gecelememizi ve bu süre içinde ilk ev gezmemizi de yaptık.

Giderken "acaba düzeni bozulunca çilek ne yapacak" diye epey endişeliydim

Ama anneannesi ona rahatını aratmadı ve bir salıncak daha kuruldu :)

Dedemiz yerini bize verdi seve seve. ne kadar olmaz desek de...

Gecelerini anneannesi ve annesi ile aynı odada miss gibi salıncagında geçirdi çilek ohhh :)

Annemlerin fön makinesi yeterli derecede gürültü yapamadığı için :) bizim evdekini götürdük bu sürede... iyi de etmişiz. ama ev gezmesinde çilek çok yordu annesini... ev sahibinden bir fön makinesi istedik ve susup uyuduk. böylelikle kelebek bez cantasında fön makinesini de gezdirmek için yemin etti. :)

Bu ayın sonunda çoook önemli bir sınavım var lütfen bana dua edin, hiç hazırlanamadım çilek saolsun, jürim "yeni doğum yapmış yazık" derse geçeceğim galiba, ama çok da zır cahil sayılmam yaa, bir ki bir şeyler hatırlıyorum, inşaAllah Rabbim yardım eder, sıkıntısız bir şekilde geçerim bu sınavı.

Önümüzdeki ayın başında çileğin halasının düğünü var, halası çileğe çoook güzel bir gelinlik almış :) bayıldık yedik bitirdik, biraz büyük gibi, inş. o zamana çilek azcık daha büyür de güzel güzel giyer.

Düğün şehir dışında olacak. uçakla mı yoksa 12 saatlik kara yolunda otomobil ile mi gideceğimizi tartışıp duruyoruz, paşa şehir dışından dönerken uçakta bir bebek fenalaşmış morarmış, paşa "rahatsızdı galiba" falan dedi. Allahtan uçakta doktor varmış da müdahale etmiş bayağı panik halinde bir yolculuk geçirmiş tüm yolcular. tabii bu sahneyi gören paşa arabayla gitmemiz için ısrar ediyor bense 12 saatlik yol yerine 1 saatlik uçağın hem çilek için hem benim için çok daha rahat olacağına inanıyorum, ne yapacağımıza karar veremedik 12 saat yol mahveder kızımı ya!! (ayrıca beni de) ama uçakta da iniş kalkışta emzirmem gerek çileği ve çilek canı istemedi zaman memeyi almama konusunda çok ısrarcı ve acayip ağlıyor zorlandığında... bir sefer için biberon versem nasıl olur acaba... iki buçuk aylık bir bebeğin 1 saatlik uçak yolculuğu hakında tecrübesi olanlar yardım edebilir mi biberon versem nasıl olur??

Çilek uykum var ememiyorum ve karnım aç uyuyamıyorumu aynı anda yapabilen maharetli bir bebek oldu...

Uykum var diye çığlığı bastığı ve onu uyutmak için bütün evin seferber olduğu zamanlar, uyku delisi kardeşim hayret ediyor "bir insan nasıl olur da uykum var diye ağlar ki!?? kıvrıl bir kenara uyu kardeşim!!!" diyor :)))

hamakta bir çilek

2008-06-03T13:03:00.000+03:00

Merhaba...
Günler hızla akıp gidiyor, çilek bebeğim her geçen gün büyüyor, eli yüzü değişiyor hareketleri mimikleri artık algılayabilen ve tepki verebilen bir ufak insan modeli oluyor, agularımız ve insanı sevinçten mest eden gülücüklerimiz başladı çoktan, zaten başından beri yetişkin bir insan gibi yaptığı hapşurması, öksürmesi hele de gerinmesi yok mu insanın ufaklığı alıp yeniden içine sokası geliyor.

2.5 aydan önce göremez duyamaz tepki veremez diyenlere şaşırıyorum doğrusu, bunlar bebeği kör bir köstebek sanıyor olmalılar ya da hiç bebek görmemişler, veya da bizim çilek önden önden gelişiyor, çünkü birinci ayımız dolmadan bana gülümsemeye, sesimi duymaya ve ağladığı sırada onunla konuşmaya başlayınca susup dinleyip kollarını çırparak "beni salıncaktan çıkar" diye yalvaran sesler çıkarmaya başlamıştı, renkleri seçip seçmediğini bilemem ama gözüyle de beni takip etmeyi çok iyi beceriyor maşaAllah

Salıncağa fazlasıyla alıştı, ev içinde bir nebze olsun rahatlıyorum elhamdülilah, karnı tok altı kuru olduğu ve gazı olmadığı zamanlarda salıncakta sallanmaktan memnun. ben de salıncağın hızının yavaşladığı 10 sn içinde evin içinde koşuşup işlerimi halledebiliyorum en azından. sonra 10 sn bitmeden ve salıncak yavaşlamadan geri dönüp tekrar hızlandırıyorum, bu böyle devam edip gidiyor. aslında ayakta sallanmaya ve anakucağına alışmasını çoook istiyorum, gittiğim heryerde kocaman olmuş çileği sallayacak bir gönüllü bulamayabilirim, bu alışkanlıkları kazanması için günlük kısa kısa alıştırmalar yapıyoruz umarım işe yarar.

Fön makinesinin bir kandırmaca olduğunu sanırım artık anlıyor MaşaAllah... herhalde "az önce anne karnında değildim, şimdi geri mi döndüm yahuu" gibi bir mantık güderek, ağlıyorsa, fön makinesi çalıştırılsa da susmayabiliyor, eskiden mutlaka susar ve pür dikkat dinlerdi gürültüyü. akıllanıyor artık bebem.

Pazar günü iki çılgın karı koca olarak çileği pikniğe götürdük, hemi de 44 günlük bebeği :) yol boyu uyudu arabada maşaAllah, orda da resimde görüldüğü üzere babası ona hamaktan bir salıncak kurdu ki ohh değmeyin keyfine, (bu arada bebeğini kapa pikniğe gelmişti, iki kişinin bebeklerine köy salıncağı kurduğunu, bir kaç kişinin pusette, ana kucağında bebeklerinin olduğuu görmek bi deli biz değilmişiz duygusuyla beni rahatlattı :P) yarım saatlik alt açma merasiminde çilek uyandı ve tekrar uyuyana kadar bütün ormanın börtü böceğine serenat verdi :) herkes bize bakıyor gibi geliyor böyle kriz anlarında, elim ayağıma dolanıyor, sanki biri çıkıp azarlayacakmış gibime geliyor ne oluyorsam... ama hele biri öyle bir terbiysizlik yapsın ben de cevap vermekten geri kalmam herhalde, anaç oldum ya hani :)

Öyle keyifli uyudu ki sonra... deliksiz... bir ara endişelenip nabzını bile dinledim ki gerçekten elim ayağıma dolanmıştı o kadar hareketsiz olduğunu görünce :) açık hava iştahını da açmış sanırım bolbol yedi ufaklık:)

Anne olmak bir yandan da kriz yönetimini öğretiyor insana...

Doktorumuz muayenede karnının çok gaz dolu olduğunu ve poposunu uyararak bu gazı boşaltmamızı öğretti, bir süredir biz de bu uygulamayı yapıyoruz gerçekten çok işe yarıyor. fakat son bir kaç seferdir uyarılan sadece gaz olmuyor.... kelebek her ne kadar önlem alsa da çilek etrafı donatıyor. son olarak dün annesine çileğin anneannesinin doğum hediyesi güzelim yatak örtüsünü işaretledi bolllcana! altındaki bakım örtüsü halt etmiş, çilek artezyen kuyusu gibi bir fışkırttı yukarıya... sonuç olarak yatağa, annesinin eline yüzüne, üstüne, yerlere, kendisinin kafasına kadar mıçtırdı ufaklık... annesi oracıkta dondu kaldı !! elleri batmış, çileği mi tutsun ortalığımı temizlesin düşünürken "naptın kızım!!" diye sesini yükseltti, sonra çok pişman oldu tabi.. gerçi çilek içini boşaltmış olmasının zevkiyle agulayıp sevinç gülücükleri attığı için annesinin çığlığını duymadı bile :) işte bu kriz anını çok zor atlattık, zira evde çileği oyalayacak bir başka kimse olmadığı için, annesi etrafı yeri göğü ve kendini temizlerken çilek çok ağladı :( ardından bir de sakinleşmek için emdiği süt burun delikleriyle birlite tekrar fışkırınca yeni bir temizlik operasyonu daha başladı, sonra yorulup sızdı çilekcik. ama annesi o kadar şanslı değildi bir temizlik daha yaptı.

İşte böyle dostlar, son bir kaç günün kısa özeti, şu anda çilekcik salıncağında uyuyor çok şükür, ben de bebek görmeye gelecek misafirimi bekliyorum, hava çok güzel dışarı çıkasım var, ama çilekle gidebileceğim yerler konusunda çok da alternatifim yok, üstelik kurulmuş saat gibi tam 1 saat de bir emmek isteyen çilekle dışarda çok zorlanıyorum, yanıma kaşıklı biberonla süt alsam, hava sıcak sütün sağlıklı bir şekilde ne kadar süre dayanabileceğini kestiremiyorum, artık mağazaların kabinlerini kullanmak için izin istiyoruz ki bu seferde "ufacık bebeylen dışarda ne işin var" keskin bakışlarına maruz kalıyoruz kısacası işimiz hala çok zor, çileğin büyümesini bekliyoruz

Büyümek derken kızımın cicileri küçülmeye başladı, ben de inatla küçülmekte olan cicisini yıkayıp yıkayıp sonuna kadar giydiriyorum, içine sığmadığını hissettiğimde içimden birşey sevinirken, bir yanım da buruluveriyor...

6 ile 10 arası nerdeydiniz??

2008-05-30T14:05:00.000+03:00

Siz nerdesiniz bilemem ama ben peşinen söyleyeyim ki, çileğin çığlıkları arasında kaybolmuş haldeyim, kurulu bir saat gibi... akşam olsun istemiyorum, 6 dedimi başlıyor ve saat 10 olana kadar yaklaşık 2 ila 4 saat arası bir zaman diliminde nefesi kesilene kadar çığlıklar atıyor bu süre içerisinde fön makiesinin gürültüsü eşliğinde omzumda zıplatılması gerekiyor ancak böyle sesi kesiliyor ve gözlerini parlata parlata etrafı seyredip çıkan sesi dinliyor, oturmama ve hareketsiz durmama izin yok, omzumda ve zıpla... bu arada benim kafam fön makinesinin uğultusu ile ne hale geliyor anlatmaya takatim yok, ama öyle bir yoruluyorum ki, bir süre sonra yorgunluktan beynim o sesi algılamıyor bile..

Sonunda saat 9 olunca annesi suyunu hazırlıyor bebeği ise hala omzunda... aynı çığlıklar eşliğinde zoraki banyo yapıyor, inleye inleye karnını doyuruyor, ağlamaktan pert olmuş bir halde sızıyor veya bunlarda uyumasına yetmezse annesi yırtınmalarına son bir gayret sabrederek salıncağında son hızla sallıyor ve uyuması için dua ediyor...

Allahım bu günlerin bir an önce geçmesini diliyorum, üç ay beş ay beklemeye tahammülüm yok!! yarın bitmesini istiyorum!! 6 ile 10 arası her anımı, bebeğimin bir sonraki dakika uyuya kalması için sana yalvararak geçiriyorum. Çoğu zaman, onun sesinin arasında kaybolan bağırmalarım ve ağlamalarım da buna ekleniyor. Daha ne kadar buna tahammül edebileceğim bilmiyorum, bir ay içinde bel ve sırt ağrılarımdan ayakta durmaya mecalim yok oysaki, ve her sabah dinlenmiş bir bebek beni harcamaya yeniden başlıyor. Annelik sabrı bu olsa gerek, daha zoru var mı demeyeceğim, zira daha zorunu hafsalam almıyor.

Allahım bana güç ver, sabır ver... tahammül; dayanma gücü ver, bebeğimi ıslah et, ona da huzur ve sukunet ihsan et

"sallankaç"ta bir çilek

2008-05-29T17:12:00.000+03:00

Herkese Merhabalar...

Çileği uyuttum, genelde o beni uyutuyor ama galip geldiğim zamanlarda ben onu uyutmayı başarıyorum, kızım sen esnediğinde ben de esniyorum ama ben esnediğim de sen esnemiyorsun nolcak bu işin sonu böyle :)

Dün 40 günümüzü tamamladık çok şükür, kırkımızı da sokakta uçurduk. kırkını, üç ayını beklemeyi bilmem ama bebeğimin her geçen gün değiştiğini hissediyorum, bir günü bir gününe uymuyor hızla büyüyor ve dünyaya uyum sağlamaya çalışıyor biz de birbirimize daha çok alışıyoruz

Sesime tepki veriyor artık, sürekli gülümsüyor ben konuşurken, hazinem, güzel bebeğim, uyuduğunda ne kadar tatlı oluyorsun öyle, o iri sulu yanaklarından öpmek öpmek istiyorum, hele de uykuda gerinirken kırmızı kırmızı olmuyorlar mı ısırasım geliyor :) ona baktıkça içim bir tuhaf oluyor, kendi canımdan, benim kanımdan... benim içimden... yanlış anlaşılmasın, enaniyetten söylemiyorum bunları... insanın içinden bir canlının çıkması inanılmaz birşey, ben daha kendi varlığımın sırrını çözememişken, bir de başka bir canlının varlığına sebep olmak inanılmaz birşey...

Çilek resimde annesinin pazularını güçlendirirken görülüyor. Şimdilik 4.200 kilomuz ile sorun yok ama olgun ve dolgun bir çilek olduğu zaman ne yapacağım konusunda bir fikrim yok. Daha ana kucağına bile tam anlamıyla alıştırmadım. 5 en fazla 10 dk sonra ağlamaya başlıyor, "gaz değildir huysuzlanıyor" diyorum öyle bir katılıyor ki dayanamayıp alıyorum bazen gaz çıkarıyor bazen ise çıkarmıyor, bu durumda onu ağlarken bırakmak dayanılmaz birşey, hele de dün salıncakta zorla sallarken, gözlerinden iki boncuk iniverdi yanaklarına ağlarken, meğer gazı varmış yavrumun. nasıl tutarlı davranacağımı ve nasıl alıştıracağımı bilemiyorum. ama farkettim ki ilk günlere nazaran ağlama sesine biraz daha alıştım, az biraz daha vicdansız olabiliyorum kimi zaman :))

İnsanların "ona alıştırma aman yorulursun, buna alıştırma aman zorluk çekersin" sözlerinden bıktım usandım, sanki hiç çocuk büyütmemiş gibi konuşuyorlar bazıları. ya anlamıyorum hangi çocuğun programlıdır ki hangisi yedir içir oyna, sıkılınca bırak kenara uyusun sen özleyince uyandır gibi bir programı olabilir böyle bir şey mümkün mü hiç, kısacası programı o yapıyor siz uyum sağlıyorsunuz, benim kızım kolik bir bebek, dolayısıyla dünyaya alışması diğer bebeklere göre daha zor, daha nazlı... daha özel bir ilgi istiyor annesinden, daha önceki postta da dediğim gibi bir yöntem bulmam gerekiyordu uyuması için biz de sallama yolunu seçtik başka ne yapabilirdik ki!? zor olurmuş böylesi, iyi de ben onun ağlamalarını susturamadığım zaman yeterince zorluk oluyordu zaten, öyle zorlanacağıma böyle zorlanayım ne farkeder??

Kırkımızın çıktığı gün Muhammed abimiz ve Hacer teyzemizin hediyesi geldi, çok sevindik, burdan bir kez daha teşekkür etmek istedik, hazır yaz da gelmişken cici iki elbisemiz oldu, bize de çileğin bu cicilerin içinden dışarı sarkan kol ve bacaklarını koklaya koklaya öpmesi kaldı :)

Hain gaz…

2008-05-24T13:08:00.000+03:00

Merhaba herkese, uzun bir ara oldu istemesem de… gönlüm günübirlik yazabilmek istiyor, anlatacak o kadar çok şey birikiyor ki… ama işte böyle, çileğin uyuduğu saatlerde ve benim de “uyusam mı” “yoksa evi mi temizlesem” “ya da kendime zaman mı ayırsam” bermuda üçgeninin sac ayaklarında kaybolduğum zamanlarda, zihnimde toplanan ve “bunu bloga mutlaka yazsam” dediklerimi bilgisayar ekranında karalayabilmek epey zaman sonraya denk düşüyor. Kim bilir şu anda anne ve babasının yatağının tam üzerine kurulmuş köy salıncağında tilki uykusunda yatıp annesini kandırmaya uğraşan çileği bir ileri bir geri sallamak için bu postu yazma işlevi sırasında kaç kere kalkacağım. (1)

Son bıraktığımızda çilek ishaldi, ishalimiz nihayet bir iki gün önce geçti elhamdülillah, ilk tahlilinin sonuçlarını almada ebeveynleri tembellik ettiğinden ve dışkıda mikrop çıktığından doktorumuz haklı olarak bize hafiften bir fırça çekti, (Shame on us!) test tekrar edildi ve bu sefer temiz çıktı elhamdulıllah, zaten doktor anne sütü almasının büyük bir avantaj olduğunu ve ilaç tedavisine gerek kalmadan iyileşme gösterebileceğini söylemişti ki nitekim öyle de oldu hamdolsun.

Geçtiğimiz hafta aylık kontrolumuz vardı, (evet çilek 1 ayını geçti, inanamıyorum, kolik molik ama, vakit yine de o kadar hızlı geçiyor ki anlamıyorum…) kontrolden bir önceki gece 3,5 saat kriz geçiren çilek, sırayla halası, babası ve annesinin kucağında ufacık hain bir gaz yüzünden gözlerini yaşarta yaşarta ağladı inledi… (birkaç gün öncesinde de aynı şekilde, karnı aç, gazı gelmiş ve gün boyu uyumamış uykusu var bir halde ağlaya ağlaya perişan etti kendini yavrum, gazlıyken ne uyuyabiliyor ne emebiliyor sadece katıla katıla ağlıyor, zoraki bağırta bağırta emzirdim yarım dakika, biraz daha fazla hava yutabildi ki, o ufacık gazı daha kuvvetlisiyle birleştirip çıkarabildi, ve inanır mısınız açbiilaç saniyeler içinde kucağımda sızı verdi) (2) doktora da ertesi gün durumu anlattım ve zinc.odan memnun olmadığımızı ilacı değiştirmesini istediğimizi söyledim, S.AB yazmaya başlayınca da, SABdan memnun kalmamış ve Nurs.e Harv.ey’si tavsiye eden bir arkadaşımın sözlerini aktardım. Doktor gülerek “anneler bu konuda birbirlerinin tecrübesine daha çok güveniyor” dedi :) sonra da SA.Bın bitkisel içerikten biraz daha uzak olduğunu, Nurs.e Harv.ey’sin ise bitkisel olduğunu ve zi.nco bir işe yaramadıysa onun da yaramayacağını söyledi, ama yine “isterseniz deneyin” dedi, sonuç bir haftadır Nurs.e Harv.ey’s kullanıyoruz ve saatli krizlerimiz yok çok şükür, gazımız da rahatladı elhamdülillah… teşekkürler hepinize, yaşasın blog anneleri dayanışması :)

Gün içerisinde çilek sürekli kucağımda gazlı ve de nazlı bir bebek olması hasebiyle, hangi ağlamasının gaz hangisinin boş huysuzluk olduğunu ayıramıyorum ve onun öylece “alışsın aman yeter ki” düşüncesi ile yatağın üzerinde tek başına bırakılmasına ve ağlamasına gönlüm razı gelmiyor bu sebepten gün içerisinde koala ve ağaç dalı modunda yapışık bir halde hareket ediyoruz, onu bırakıp lavaboya gitmek, saçımı toplamak, dişimi fırçalamak ve yüzümü yıkamak gibi sıradan eylemler bile benim için tören halini aldı, ne yapalım ilk bebek, hevesimiz de var kucakta yaşasın tesellisi ile bu günlerin geçeceği hayalini kuruyorum, annem de en küçük kardeşimi hiç kucağa alıştırmadığını söyler ve şu anda en çok onun kendisini uğraştırdığını anlatarak üzülür, sebebini buna bağlamaktadır zira, yeterince ilgiyi ona gösteremediğini düşünüyor zamanında, “keşke alıştırsaydım kucağıma” diyor, “dayan, en fazla bir yıl böyle olacak, sonra istesen de kucağında durmayacak” diyor.

Çileğin gittikçe büyüdüğünü söylememe gerek yok sanırım, doğum öncesinde kime benzeyeceğini merak eder dururdum ama gözlerinin rengini düşünmek hiç aklıma gelmezdi, kızımın gözleri çivit mavi! Ne benim ne de eşimin göz rengi mavi, ama eşimin tarafında fazlasıyla mavi gözlü var, üstelik hiç değişecekmiş gibi durmuyor rengi, gittikçe güzelleşen bir mavi renk oldu :)

Anneliğe dair en özel şey emzirmek olmalı, buna kesinlike eminim, bebeğimle en iyi iletişim anı bu çünkü… her annenin emzirme konusunda bilinçli ve sonuna kadar ısrarcı olmasını diliyorum, anne sütünün faydalarını burada sayıp dökecek değilim elbet, ama emme anı anne ve bebeğinin her şeyden uzak baş başa sessiz ve huzurla vakit geçirdikleri bir an, çileğimin bir yandan emerken bir yandan onunla konuştuğumu fark edip sesimi huzurla dinlediğini görmek harika bir duygu. Özelikle karnı acıktığındaki “ıh ıh” şeklinde yalvarır gibi ağlaması ve yuvaya ağzında yiyecek getirmiş bir kuşun yavrularının ağızlarını yukarı doğru açarak cikledikleri gibi, dudaklarını büzüp yukarı doğru uzatıp kafasını iki yana hızlı hızlı sallayarak memeyi aradığını görmek o kadar hoş bir sahne ki… insanın o anda iki eli kanda olsa yavrucuğunu besleyesi geliyor.

Evlendiğimde çok özgür bir hayatım oldu elhamdülilah, hiç kendimi kısıtlamadan her işe koştum, kafama göre gezdim, tozdum. Tıpkı bekar bir bayan kadar rahattım, o sebepten kendimi hep genç kız gibi hissetmeye ve öyle yaşamaya devam ettim, hamilelik de bu anlayışın bozulmasına sebep olmamıştı, ama çilek doğduğundan beri gerçekten evli ve çocuklu bir bayan olduğumu idrak ettim, geçen sabah uykusuz bir gecenin ardından ayağımda çileği sallarken, gardırobun üzerindeki aynadan halsiz kendimi, dağınık saçlarımı ve uykusuzluktan pörtlemiş gözlerimi seyrediyorum, paşa işe gitmek için hazırlanıyordu, sonra gömleğinin düğmesini dikmek için bana verdi, ben de bir yandan ayağımda çilek bir yandan elimde iğne iplik uğraşırken aynaya bir daha baktığımda, “evet” dedim “işte şimdi gerçekten evlisin kelebek” diye içimden geçirdim… ben yakında orta yaş bunalımına da girerim, haberiniz olsun…

Not 1: yukarıdaki resim çileğin bir süredir edindiği uyuma pozisyonu :) (3)

Not 2: post bitene kadar numara düştüğüm her üç yerde çileğin seslenmesi üzere (!) onu sallamaya kalktım, bir postta üç kez, eh hiç fena sayılmaz…

Hoşgeldin kardeş bebek!!

2008-05-23T11:02:00.000+03:00

Sevgili Arkadaşım MP, bu sabah itibariyle ikinci kez anne oldu,

canım arkadaşımın sesini de duydum, maşaAllah o da bebecikte gayet iyilermiş,

ablasından öğrendiğime göre bebeğin kilosu 3.600 gram maşaAllah...

Mp, ameliyata girmeden önce biraz üzgün olduğunu söyledi, Adam bebeği özlemiş de:)

ay şimdi o ikinci kez anne... eminim tadı çoook daha başkadır.

Rabbim kardeş bebeği hayırlı, salih evlat eylesin, ailesine vatanına milletine hayırlı bir insan olmasını nasip etsin, ömrü boyunca hayırlı işler yapmayı, hep güzel işlerle anılmayı ihsan etsin.

2008-05-13T12:12:00.000+03:00

İshal çilek hanımdan sevgiler...

Yorumlarınız için çoook teşekkür ederim arkadaşlar, ayrıca mail atan arkadaşlara da özellikle teşekkür etmek istiyorum, anne dayanışması işte bu... o kadar mutlu oldum ki sıkıntılarıma yardımcı olmak için sunduğunuz tecrübeleriniz sayesinde… Bir kez daha bir internet günlüğünün ne kadar işe yaradığını, görmediğin, tanımadığın insanların nasıl da yardımcı olmak için uğraştıklarını yazdıkları kelimelerden hissettim, tekrar teşekkürler...

Çileğin ishal olduğu konusunda şüphemiz kalmadı hanımlar, çünkü doktorun da teşhisiyle hiç pütürsüz bir kakanın (ki çilek sadece renkli su çıkarıyor ve bezin üzerinde hiç bir şey kalmıyor) iyi olmadığını öğrendik, test için sabahın bir saatinde koştur koştur hastaneye gitti paşa. Sonucunu aşı gününde hayırlı haberlerle almayı nasip eder inş. Rabbim

Bu arada yorumlardan anladım ki bir hafta aralıksız içtiğim kayısı suyu da buna sebep olmuş olabilir, ama kayısı suyunu keseli 1 hafta olmasına rağmen ishalimiz hala geçmedi :(

Doktorumuz çok şeker bir bayan, doğum yaptığım hastaneden birini tercih etmiştik başlangıç olarak. mesafe uzak olduğu için sonrasında değiştiririz diye düşünmüştük, ama çok ilgili birisi, kapısının önü gayet kalabalık olmasına rağmen çok iyi vakit ayırıyor, ilgileniyor, ikinci gidişimizde de hemen hatırladı bizi, bu da hoşuma gitti doğrusu… “biberon vermeye devam ediyor musun” diye sordu ben de “hayır” dedim, çilek 2-3 seferde fena alıştı çünkü biberona, biz de şimdilik kestik, ama çileği anneme bırakıp çıkmamın gerekeceği zamanlar için Mp nin tavsiyesiyle şu kaşık biberondan temin etmeyi düşünüyoruz

Çilekli günler çok güzel, iyisiyle kötüsüyle zoruyla :) gazlı bir bebek olmasa hele tadından yenmeyecek :) yememek deyince doktor gaz sebebiyle bana da epey bir perhiz verdi yani... süt peynir yoğurt malum, ayrıca erik, portakal, çikolata ve en önemlisi çilek yasak! nası dayanıcaz :(

çileğim benim, hiç kucağımdan inmesin istiyorum, gazından ağlaya ağlaya fön makinesi eşliğinde (bu arada fön gaz varken de bir işe yaramıyor, önce gazın çıkması gerekiyor ki bu da zaten zurnanın zırt dediği yer, zor kısım…) uyuduğunda ve uykusunda acıdan kıvranarak, ıkınarak inlediğinde ağlayasım geliyor, birkaç gündür yediklerime de daha dikkat etmeye çalışıyorum, ayaklı pijamasının altına mutlaka çorap giydiriyorum, uyuduktan sonra, babacığının altı eczane dolaşarak bulduğu bebek sıcak su kesesini hazırlayıp karnının üzerine koyuyor ve her daim kalın yün battaniyeye sarıyorum kızımı… birkaç gündür daha kolay gibi gaz çıkarması…

Dün de paşa elma yağı almış aktardan, rezene çayıyla birlikte… kokusu viks gibi, ben zeytinyağı kullanıyordum bir de bunu deniyoruz bakalım, anlamadığım yağın çeşidinin gaz çıkarmada ne faydası olduğu…

Bir de muskat rendesi kaynatılıp içiriliyor diye duydum, ama bebeğime sütten başka bir şey vermek hiç içimden gelmiyor.

Gaz için zinco damla kullanıyoruz bakalım bu gidişimizde sizlerin söylediği ilaçları soracağım…

Ömrüm boyunca aspirinden başka ilacın adını ve işlevini tutamayan zihnim, hamile kaldığımdan beri ecza dolabı listesine döndü. İnsan neler neler öğreniyor…

Her şeye rağmen Anne olmak çook güzel… henüz 1 aylık bile olmadık biliyorum, ama hamileyken şu yandaki anket için kendimi “sanırım öncesini özlerim” şeklinde oy kullanır diye bekliyordum, ama bir aydır, “her şeye rağmen” seçeneğini kendime daha yakın buluyorum, en azından kucağımda gazı yüzünden inleyerek acı acı ağlayan bir bebeği çaresizce sallarken ve ben de onunla birlikte ağlarken, ya da önceleri havanın güneşli olduğu bir günün sabahı, paşayı uğurlayıp, çantamı alıp kapıyı çekip çıktığım günleri hatırladığımda evde tıkılı olmanın pişmanlığıyla öncesini özlediğim dakikalar oluyor tabii… Ama çileğimi uyutup yüzünü dakikalarca seyredip, minicik burnuna, alnına ve dolgun yanaklarına dudaklarımı usulca deydirip mis kokusunu içime defalarca çektiğimde ve koynumdan başka bir yerde uyumasını istemediğimde, “yok yokk pişman dilim her şeye rağmen” diyorum. Rabbim hiç pişmanlık vermesin ömrümüz boyunca…

Not: ziyaretimize gelen, gelmek isteyip gelemeyen blog teyzelerimizin hepsine teşekkür ediyoruz, bizi çok mutlu ettiniz

Herkese merhaba

2008-05-07T11:27:00.000+03:00

Doğumun ardından ilk hafta "yiyorum ediyorum uyuyorum" modunda günlük iki saatlik sürecin ardından 2-3 saat uyuyan bir çilek bebek bulunca amma sevindirik olmuş ve "ne güzel şeymiş annelik" türküleri söylemeye başlamıştım, sanal oyuncaklarımız vardı bir ara lisedeyken, ismini unuttum her elektronik eşya gibi japon malı olan bu alette, bebek, kedi köpek bilumum canlı beslerdik hani, düzenli olarak yedirip içirdiğim zaman benim bebek büyüyüp iş adamı olur, bir süre ilgisiz kaldığım iyi bakamadığım zaman hapse düşerdi :) işte o sanal bebekler gibi düzenliydi herşey... ne güzel

ilk kontrol günümüzde doktor "15 inden sonra gaz sancıları başlar" dediğinde başımdan aşağı kaynar sular boşalmış, hayallerim suya düşmüştü, bir iyi de moralim bozulmuştu...

Gezginci annesi babasını da ayartmak suretiyle 9 günlük çilek bebekle dışarı çıktığında sütümü sağıp bir biberona koymuş ve dışarda acıkırsa rahat edeceğimi düşünmüştüm. ama tecrübesiz kelebek elinde gezdirdiği biberonun 13-14 derece havanın soğuğunda buz gibi olduğunu farkedemeden çileğe içirdi ve doktorun ön gördüğü 15. gün gazı, 9. günün gecesi peydah etti.

şimdi gazlı ve uyuma konusunda inatçı bir çileğim var, nasıl uyutacağımı henüz öğrenemedim bir düzene oturtamadım, emerken çok güzel uykuya dalıyor, aman ellemeyeyim kalsın dediğimde, 5 dakika sonra emdiği sütün gazıyla ağlayarak uyanıyor, hadii gazını çıkartınca gözler yine faltaşı gibi, tekrar başa dönüyoruz, emzir, uyut, gaz için uyansın... araya bir de 2 saatte bir alınan altını da ekleyince çilek örneğin dün akşam tam 4,5 saatini uykuya geçmeye çalışarak geçirdi, uyumak istiyor ve huysuzlanıyor farkediyorum, ama bir türlü dalamıyor, kucağımda daldığında ise yerine bıraktığım anda uyanıyor, ne kadar uzun süre kucağımda tutsam da nafile, en derin uykudan kendini kaldırmayı beceriyor, bu postu da o kucağımda uyurken yazıyorum, artık o vücuduma yapışıkken akrobatik hallerde ev işi görmeyi öğreniyorum.

onun için yatak odamıza duvardan duvara salıncak bile kurduk, ama sallanmaktan da pek anlamıyor, bir de uykusunda nefesini tutuyor, bir iki saniye sonra güçlü ve sesli bir nefes alıp yine kendisini uyandırmayı beceriyor, bir bebek nasıl uyutulur parlak fikirlerinizi bekliyorum anneler...

vaktin nakit olduğunu çok iyi öğrendim, o nakti nasıl harcayacağımı bilemiyor, harcamaya kıyamıyorum, en iyi kıydığım şey ise, o vakitte uyumak.. eğer uyumazsam o yorgunluğun üzerine, iki saatliğine dinlenmiş ve dinç bir şekilde uyanmış çileğin bir sonraki uykusuna kadar "annemi nasıl harcasam acaba" işlevlerine yorgunluktan dayanamıyorum, eskiden "aman yaparım dur iki dakka" dediğim işler için şimdi çilek uyur uyumaz "hemen yap" diye ayağa fırlıyorum, vakit ne kadar değerliymiş meğer...

not: bir haftadır çileğim ishal modunda, daha önceden pütürlü kaka yapardı, bir haftadır bıraktı, sürekli sıpsıvı halde çıkarıyor, emzirirken elim karnında ve gurul gurul bağırsakları... o soğuk süte bağlıyorum sebebini, bugün doktora gideceğiz hayırlı haberler alırız inş.

Çilek ve Kelebekten merhaba...

2008-05-02T15:18:00.000+03:00

Yorum yazan bütün arkadaşlara teşekkür ediyorum, güzel dileklerinizi okudukça gülümsedim, okudukça nasıl bir dünyanın kapısından girdiğimi idrak etmeye başladım, tam 14 gündür bir anneyim, böyle bir cümle kurduğuma hala inanamıyorum, sanki başkası konuşuyor benim yerime, bir başkası oynuyor bu rolü, ben dışardan seyrediyorum, şaşkın şaşkın bakıyorum sadece kendime... Tam 14 gündür hayatımız değişti, hızlı ve acemi bir hayat artık... Sıkılmaya vaktim yok. Öncesini düşünüyorum da, gün içinde yapıp bitirdiğim ve oturup sıkıntıdan "şimdi ne yapsam" dediğim işleri (çilek hanımın şayet uyursa ve bana izin verirse ve beni de çok yorarak uyumadıysa ve ben de uyumak istemiyorsam) iki saat içerisinde koşa koşa halletmeye çalışıyorum, hızlı, çok hızlı bir tempoda seyrediyor hayat... Demek anne olmak, uykusuz kalmak, yorulmak, sadece çocuğu için yaşamak, dahası o büyürken kendine vakit ayıramamak ve günün birinde sadece yaşlandığını anlamak böyle başlıyor...

Karamsar bir tablo çizmek istemiyorum sakın... Sakın henüz anne olmamış olanlar bu yazdıklarıma bakıp endişe duymasınlar. Evet bu 14 gün içinde kafamı ellerimin arasına alıp zonklayan beynimi sıkmadım mı ya da çilek sancıdan ciğerlerini yırtarcasına ağlarken çaresizlikten ben de ağlamadım mı gözümden uyku akarken gecenin bir yarısı paşa ile saatlerce kollarımızı uzata uzata bebeğimizi sallamadık mı ya da ne kahvaltı ne öğle yemeği yiyemeden bebeğimin başından bir an olsun ayrılmadan durmadım mı...

şimdi diyeceksiniz ki ne 14 günmüş ama... Sadece bu kadarla anne olunmaz, daha neler yaşayacaksın, haklısınız da... Daha yolun o kadar çoook başındayız ki... Sadece söylemek istediğim tüm bunlara rağmen, bütün sıkıntılarına rağmen, kucağınızda tuttuğunuz meleğin uykuya daldığında, dahası herkesin kucağında ağlarken, sadece sizin koynunuzda sakinleşip sustuğunda, avucunuzun içinde atan minik kalbini hissettiğiniz ya da, nefes alıp verişini dinleyip ufacık yüzüne baktığınızda, uykusunda bilinçsizce de olsa size gülümsediğinde her şeye ama bütün her şeye değdiğini düşünüyorsunuz ve bu size yetiyor da artıyor bile...

Anne olduğuma hala inanamıyorum bu melek büyüyüp de bana "anne" sözcüğünü hediye ettiğinde inanabilecek miyim bilmiyorum…

Not: blog sayfasının başlığındaki "çilek bebek" minik meleğin annesinden özenle seçilmiş ve süpriz gönderilmiş çok özel bir hediyedir, huzurlarınızda tekrar teşekkür etmek istedim.

Çilekli Günler

2008-04-24T23:39:00.000+03:00

Artık asla eskisi gibi olmayacak günlerimiz başladı… Şikâyetim yok yanlış anlaşılmasın, Çilek kokulu miss gibi günler bu günler… Baharla birlikte evimize doğan tatlı ılık Nisan güneşi… taaa uzaklardan gelip hiç sormadan yüreğimizin başköşesine yerleşen konuk… Hislerimi anlatacak ne bir söz, yaşadıklarımı ifade edecek ne bir tanım bulamıyorum günlerdir… Bulutların üzerinden ayağımı yere basamıyor her yere dokunduğumda, sanki tekrar göklere yükseliyorum. Sevinç gözyaşları dökmek adına hüngür hüngür ağlamak istiyorum önce, sonra kahkahalar atmak… Bana lütfedilmiş bu hediyeyi birisi elimden alıverecek diye korkuyorum, biri çıkacak “hayır bir yanlışlık oldu bunu size hataen verdiler sahibi siz değilsiniz” diyecek ve seni elimden alıverecekler diye kalbim endişe dolu… Her şey o kadar inanılmaz ki, sen inanılmazsın, göğsümde uyuya kalman, sessiz bir hırıltıyla nefes alışın, küçücük elin ayağın dudakların… yüzünü yüzüme yasladığımdaki sıcaklığın, sen, benim bebeğim… Seni bana lütfeden, bahşeden, hak etmediğimiz şükrünü eda edemediğimiz diğer nimetlerle bizi nasıl bezedi ise Yaratıcı, seni de bize öyle gönderdi. Ne mutlu bize...

Artık hayatımızda sen varsın, uykuya dalacağım zaman yüzünü seyredebilmek için yatağımızın ayakucu kısmında yatıyoruz biliyor musun? Işıkta uyumaktan nefret eden babacığın, gece ara koridorda ışık yakıyor sırf gece yüzünü daha iyi görebilmek için… Yattığım yerden seni seyrediyor gece uyandığımda karyola parmaklarının arasından ilk önce senin melek yüzünü görüyorum. Hep kucağımda ol hep seni koynumda tutayım koklayayım istiyorum, o miss cennet kokunu, süt kokunu… minicik dudaklarını dudaklarıma dokundurmak, yüzünü yüzümden ayırmamak istiyorum… Meleğim, güneşim, artık hayatımızın merkezinde sen varsın, bir sen varsın, hep var ol inşaAllah…

Anneyim ben, hep derlerdi çok güzel çok özel bir duygu diye, ben ise kendimi, senin gibi yeni doğmuş hissediyorum, şaşkınım, sevinç doluyum, sana ve etrafıma bakınıyorum, çok acemiyim, seninle yaşamayı umduğum bir yol var önümde… Heyecanlıyım, endişeliyim, o kadar çok duyguyu bir arada yaşıyorum ki, seni gözümün önünden bir an olsun ayırmak istemiyorum Rabbim ayırmasın…

Hayatımıza katılalı tam 6 gün oldu bugün… Sen tam 6 gündür bir insanoğlusun, oysa sanki daha dün gibiydi senin geleceğini öğrendiğim ve kalbimin deli gibi çarptığı gün… o 9 ayı aşan süreyi sanki ben yaşamadım, sanki seni onca zaman sabırsızlıkla bekleyen bizler değildik… İşte burdasın, sana her baktığımda gözlerime yaşlar birikiyor, ama sevinçten… o kadar masum bir yüzün var ki bebeğim…

Yazmaya, söylemeye, söze nerden başlamalı bilmem. En iyisi en son bıraktığım yere döneyim…

41. haftayı doldurmayı da sabırla bekledin ya bebeğim, işte o gün, 18 Nisan sabahı, bir bayram sabahına uyanır gibi heyecanla uyandım erkenden, içimden bir ses bugün bir şeyler olacak diyordu, farklı bir şeyler… Günlerdir eli boş döndüğüm doktor kapısında bugün farklı bir şeyler olacak, olmasını o kadar çok istiyordum ki, seni sabırsızlıkla öyle bekliyorduk ki… Senin içeride geçirdiğin her an bana uzun yıllar gibi geliyordu çünkü… Gelmelisin artık diyordum içimden…
Annemler de o günkü kontrolde farklı bir şeyler olacağını tahmin ediyorlar ve haber bekliyorlardı… kalktım, ılık bir duş aldım… Kafam karma karışıktı… Sana kavuşma arzusu o kadar kuvvetliydi ki içimde… hala gelmek için acele etmiyor olmana kırılıyordum biraz da… Sanki bizimle tanışmak için hiç acele etmiyordun… Sen böyle yaptıkça ben de beklemek istiyordum bir taraftan da… Doktora da söylemeye niyetliydim, halen bir değişiklik yoksa bekleyecek ve hastaneye yatmayacaktım, kararlıydım…

Hastaneye vardık, muayene kaydımız yapıldı doktorumuzun kapısında beklemeye başladık, kapı açılıp içeri çağırıldığımızda o kapıdan her girişimdeki gibi heyecanlıydım, acaba bir değişiklik var mı, acaba gelmeye karar verdi mi beni minik çileğim…

Ama hayır… Rutin muayenemiz yaklaşık 2 haftadır bize verdiği cevabı verdi, açılma yok…

O masadan hayal kırıklığı ile kalktım yeniden…

Aklımda doktora söyleyeceklerim birikmeye başlarken, ultrason muayenesi için uzanıyorum bu kez… Doktor hanım seni incelemeye başlıyor yine… uzun uzun bakıyor, bu sefer gerçekten uzun uzun bakıyor, ben monitöre bakmayı bırakıp doktorun yüzünü inceliyorum, neden bu kadar uzun sürdü bu kez, neden ciddi bir ifade var yüzünde… Sabırsızlanıyorum bir korku iniyor kalbime… Konuşmuyor doktor, konuşmasını o kadar çok istiyorum ki hala sana bakıyor… “Suyun azalmaya başlamış” diyor ciddi bir sesle…”plasentan yaşlanmaya başlamış” diye ekliyor, ne demek bunlar? Korkum artıyor doktora söylemeyi düşündüğüm her şey bir anda siliniyor beynimden… “Bugün yatmalısın, eve gitmen ve daha fazla beklememiz tehlikeli” diyor. O anda bekleme fikrini silip atıyorum beynimden, içimden sadece senin iyi olmanı diliyorum…

Paşa içeri geliyor doktor ona da tekrarlıyor bana söylediklerini… Paşa bir önceki günden kalma endişeleriyle “hemen doktor hanım” gibi bir cümle kuruyor.

Odadan dışarı çıkıyoruz, annemi aramalıyım, o da endişeli ve benden haber bekliyor… Telefonu açması ile “ne oldu” diye sorması bir oluyor doktorun söylediklerini tekrar ediyorum “hemen geliyorum” diyip kapatıyor. Paşa yatış işlemlerimi yapıyor, birkaç kâğıt imzalıyorum, o kadar heyecanlıyım ki… Kayınvalidemleri arıyorum ardından… Onlar da haber bekliyorlar zaten. Ardından sancı odama çıkarılıyorum, hastane giysisi giymemi istiyor hemşire, bense bir yandan “bak doğuma giderken haber ver mutlaka” diye sıkı sıkı tembihleyen eş dostu düşünüyorum. Cep telefonumu elime alıp daha önceden hazır tuttuğum mesajı, rehberimdeki A isminden başlayarak sırayla herkese gönderiyorum “Doğum için hastaneye yatıyorum, dualarınızı eksik etmeyin, kelebek” hemşire ise ben telefonumla meşgul olurken serumumu takmaya çalışıyor, suni sancı veriliyor, bileğimdeki bandajın üzerine 18. 04.2008 11:00 yazıyor. Neler olacağına dair bir şeyler öğrenmeye çalışıyorum hemşireden, hemen başlamaz sancı diyor ve gidiyor. Bir başka hemşire gelip sorular soruyor, adınız soyadınız yaşınız kaçıncı gebeliğiniz, kürtaj-düşük var mı, alkol-sigara kullanıyor musun tetanoz aşısı oldunuz mu? Sabırla hepsine cevap veriyorum. Bir başka hemşire gelip lavman yapıyor.

Kayınvalidem ve görümcem geliyor. Rutin muayene için geldiğimden hazırlıksız bir haldeyim. Daha önceden kararlaştırdığımız gibi bize uğrayıp hastane çantamı, çikolata sepetimizi, annemin bir gün önceden getirdiği ve dolaba koyduğumuz loğusa şerbetini ve kurabiyelerimizi getiriyorlar.

Ardından hemşire gelip NST ye bağlıyor beni, kalp sesini ilk kez duyan eşim ve ailesi heyecanlanıyorlar. Evet işte bu bebeğimin kalp sesleri… Makinede sancım gözüküyor ama ben henüz bir şey hissetmiyorum.

Saat 12:30… Annem geldi, çok heyecanlı, endişeli, Gülümseyerek konuşuyor ama ben heyecanını hissediyorum, ben ise o kadar sakinim ki. Sanki oraya benim doğumum için toplanılmamış, sanki günün konusu ve merkezi ben değilmişim gibi… Yatağımda yatıyorum, kolumda serum… Konuşuyoruz, şakalaşıyoruz, mesajımı alan eş-dost sürekli arıyor, Mp de bunlardan birisi, saolsun nerdeyse 15 dk da bir ya hastanenin oda telefonunu ya benim ya annemin cebini arıyor, telefonla meşgul olmaktan NST cihazını kaydırmışım. Telefonumu kapatıyorum…

Hemşire tekrar geliyor, cihazı çıkarıyor, odada dolaşmamı istiyor, memnuniyetle… Yatmaktan sıkıldım zaten…

Ardından ebe geliyor, açıklık muayenesi yapılıyor bir değişiklik yok! Yaklaşık 2 saattir serum yiyorum hala açılma yok…

Saat 14:00 muayene için doğumhaneye indiriliyorum, iki doğum odası var yan yana… birinden inleme sesleri geliyor, tekerlekli sandalyede ve arkam dönük olduğu için içeriyi göremiyorum, doktorum muayene ediyor, açıklık 1 santim… çıkışta yan odaya bakıyorum, yerler kan içinde, doğum olmuş, ne mutlu ona… hizmetliler içeri giriyor temizlik için, “doğum olmuş” diye mırıldanıyorum, “yok yokk muayene yapıldı” diyor hizmetli gülerek, ben de gülümsüyorum, korktuğumu sanmış olmalı… o an ordan ayrılan bayanın yerinde olmak için neler vermezdim diye geçiyor içimden… Asansörde hemşire muayene bulgumu soruyor 1 santim diyorum iç geçirerek, “oooo yolun başındasın” diye gülüyor. Asansörün kapısında annemler bekliyor onlarda heyecanlı… Odaya getiriliyorum tekrar, tekrar NST bağlanıyor, kalp sesleri, sancı eşiğim…

Arada bir, hafta içinde hissettiğim sancılar geliyor bir süredir, ama açılma olması için yeterli değil… Kalkıp dolaşıyorum paşa resimlerimi çekiyor… vakit geçiyor…

Hastanenin o katı doğum için bekleyenlere ayrılmış, sancı katı… yan odada bir anne adayı öğlenden beri bağırıyor, refakatçileri beni odada serum ayağına tutunarak dolaştığımı görüp şaşırıyorlar ve içlerinden biri fütursuzca odama kafasını uzatıp “hiç sancın yok mu senin!?” deme cüretini gösteriyor…

Saat 15:00 ebe yeniden muayene ediyor, ı ıh değişiklik yok… kolumdan iğne yapıyor, bu kaslarımı yumuşatmak içinmiş… NST ye bağlanıyorum tekrardan…

Saat 16:00 tekrar doğum odasına indiriliyorum doktorum tekrar muayene ediyor 2 santim! Nihayet… su kesemi açıyor ve “iyi, bebek kakasını yapmamış, keseni açtım bu süreci hızlandırır” diyor, ardından “NST de sancıların çok kuvvetli gözüküyor hissetmiyor olduğun için gerçekten çok şanslısın” diyor, çok acılı olmasa da sancı çekiyorum elbette, ama açılma olması için yetmiyor…

Tekrar odadayım, telefonlar telefonlar… Sabahtan beri hastanede olduğumu bilenler merak ediyor, kurulan cümle aynı… “bir değişiklik yok bekliyoruz” sinirlerim bozuluyor, neden böyle oluyor ki sanki… oysa ben çok rahat ve çok kolay bir doğum yaşayacağımdan o kadar emindim, kendime o kadar güveniyordum ki…

Sancılarım sıklaşıyor saate bakıyorum 15 dk da bir sancım var. Serumum bitmek üzere… odada dolaşmaya devam, sancılar sıklaşıyor, artık odada çalan telefon sesine ve konuşmalara tahammül edemiyorum, sancım var ve ben etraftaki seslere karşı aşırı duyarlıyım, canım sıkılıyor…

Saat 18:00 ebe yeniden muayene ediyor, yok değişiklik yok aynı 2 santimi geçmiyor… onunda yüzünde endişe ve hayal kırıklığı, “bebeğinin kafası o kadar güzel yerleşmiş ki” diyebiliyor sadece, Allahım neden açılmıyor hala???

Sancılar artık iyice sıklaştı, saate bakıyorum 3 dk da bir sancım var, karnımın ortasına doğru kenarlardan toplanan ve ortaya gelince şiddetlenen bir ağrı, kulaklarım uğulduyor sanki, dolaştığım yerde çakılı kalıyorum sancım varken, ardından kalçama iniyor, penisilin iğne yemişçesine bir uyuşukluk bütün bacağıma dağılıyor… yatağa uzanıyorum, saat sanki artık hiç ilerlemiyor gibi, o 3 dk ların arasında gelen sancı geçmek bilmiyor sanki. Konuşmaya mecalim yok. Paşa başucumda, elimi tutuyor, ama ben serum ayağını iki elimle kavrıyorum, soğuk metal sanki ben onu sıktıkça bana güç veriyor.

Yan odadaki bağırtılar sinirimi bozuyor, kayınvalidem “bağır kızım sen de bağır ağla istersen de, çekinme” diyor. Bağırmak mı… Ağzımı açıp konuşmaya takatim yok, nefesimi bağırmak için nasıl harcarım ki… Ebe “sakın ıkınma, bebeğinin kafasını şişirirsin, sakın” diye tembihliyor, ıkınmaya bile halm yok oysa benim…

Saat 20:00 doktorum odama geliyor, muayene ediyor, hala aynı… Serumum bitti. Endişeli… kollarını bağlayıp, “kelebek, bu durum hiç normal değil… şimdiye en azından 4-5 santimlik bir açılma olması gerekiyordu bu saatten sonra açılması mümkün değil!!, hala beklemek istiyor musun” diye soruyor, ben beklemek istiyorum, dayanacağım… Sezaryen olmak istemiyorum… “Sana yeni bir serum takmam ama” diyor, “bütün suni sancı yöntemlerini denedik, normalde kadınlar bir serum bitmeden doğurmuş oluyorlar, bu kadar ilaçla rahim kasların da yoruldu ve böylesi durumda beklemek, doğum sonrasında durdurulamayan kanamalara sebep olabiliyor”… diyor

Doktor birkaç saat daha beklememe izin veriyor… O odadan çıkar çıkmaz, göz yaşlarına boğuluyorum, ama olmaz ki!? Ben Sezaryen olmak için gelmedim buraya… neden Allahım diye kendi kendime soruyorum, hıçkıra hıçkıra ağlıyorum, kendimi o kadar yenilmiş ve zavallı hissediyorum ki, 9 ay boyunca taşıdığım yüksek moral, cesaret…hepsi biranda yok oluyor, neden bu kadar uğraştım ki ben, hani hareketli geçen hamilelikler çok kolay oluyordu, aylarca neden yüzmeye gittim ben, evimin önündeki, normal bir insanın bile iflahını kesen yokuşu 9 aylık karnımla neden her gün inatla inip çıktım ki, neden günlerce kilometrelerce yürüdüm, hareketin alasını neden yaptım ben.. neden!!!

Bekleyeceğim… birkaç saat mi.. olsun bekleyeceğim, doktorumu şaşırtacağım ben…

Odadan çıkıyor herkes, ışığı kapattırıyorum, kapı aralık ve koridorun ışığı sızıyor sadece, yan odadaki bağıran ve benim sesine sinir olduğum kadın doğum yapalı saatler oldu… sancı katında benimle beraber bekleyen bütün kadınlar doğum yaptılar, sadece ben varım…

O kadar kırgınım ki… ama kime olduğunu bilemiyorum, hala gelmemek için inat eden bebeğime mi, bu kadar umutla normal doğum yapacağına inanan, kendine bunu inandıran kendime mi, sanki bir şey yapması mümkün olduğu halde yapmayan doktoruma, ebelere ve hemşirelere mi… bilmiyorum ama çok kırgınım, ağlıyorum hala…

Saat 10:30 u geçiyor, ebe yeniden muayene etti, bir değişiklik olmadığını tekrar etmeme gerek yok sanırım. Bana yengesinin de 24 saat 2 santimlik açıklıkla beklediğini ve sonunda sezaryena girmek zorunda kaldığını, kordonun bebeğinin boynuna dolandığını ve kakasını yaptığını anlatıyor. “NSTen çok iyi sen o durumda değilsin, bak ama beklemek bir şey değiştirmeyecek" diyor. O güne kadar bana sezaryenın yan etkilerini anlatan görümcem ve kayınvalidem sezaryena girmem için beni ikna etmeye çalışıyorlar.

Ah bir ihtimal verse doktor, “belki” dese “açılabilir” dese, sabaha kadar beklemeye razıyım, ama o kadar kesin konuşuyor ki… kendi kendime verdiğim cesaret ihtimalleri de yok oluyor, “açılma olması mümkün değil, bu vakte kadar olmadı bundan sonra mümkün değil”… (Kayınvalidemin bana daha sonra söylediğine göre dışarda doktor annemlere "siz herhalde mucize bekliyorsunuz!?" demiş...)

Bebeğimi düşünüyorum bir yandan, ya ona zarar verecek olursam, ya ona bir şey olursa… bir ömür bunun vicdan azabıyla nasıl yaşarım!? Onun yüzüne nasıl bakarım, buna hakkım var mı, kimle inatlaşıyorum ki sanki…

Tamam, artık alın bebeğimi nasıl biliyorsanız öyle…

Ebe gülerek dışarı çıkıyor, bekleyenlerime “Kelebek pes etti” diyor…

Sedye geliyor odama epidural olmak istiyorum doktorum bunun iyi bir fikir olmadığını anlatmaya başlıyor, “neden istiyorsun kelebek?” “bebeğimi görmek istiyorum” “istersen yaparız ama epidural olup ardından yaşam boyu baş ağrısı için doktor doktor gezenler var, ben de sezaryen oldum ve bilerek genel anesteziyi tercih ettim, üstelik önce epidural alıp sonra bir de genel anesteziyle uyutmak zorunda kaldığımız hastalar oldu” diyor artık savaşacak takatim yok doktor… Herkes sabırsız kayınvalidem “sen istemezsen sen ayılana kadar bebeğe bakmayız, söz” diyor, “tutamayacağınız sözler vermeyin” diyorum acı acı gülerek…

O kadar çok korkuyorum ki, kalbim çıkacak sanki, utanmasam sedyede ağlayacağım, “istemiyorum, korkuyorum” diye bağıracağım, o kadar hazırlıksızım ki sezaryen fikrine…

Asansöre doğru ilerliyoruz, keşke birisi durdursa bu filmi, başa sarsa, benim istediğim gibi yeniden çekse, ahhh keşke… el sallıyor herkes bana, ben de sallıyorum numaradan… başımda o gün boyu yanımda olan tatlı ebe, konuşuyor benimle…

Ve işte o an aklıma ne geliyor biliyor musunuz, ameliyata girecek bir kimsenin bilmesi, hatırlaması gereken en son şey aklıma geliyor ve beynimde bir şimşek çakıyor…

Anestezi filmi!!!

Aman Allahım kafamdan aşağı kaynar sular boşalıyor, bir hafta kadar önce t.v. de reklamını gördüğüm ve "yakın zamanda ameliyat olacak olanların kesinllikle izlememesi tavsiye edilir" denen film! sedyeden kalkıp bağıra bağıra hastaneden kaçmak istiyorum, Allahım nerden geldi şimdi aklıma bu... ya gerçekse, ya oluyorsa böyle şeyler, sabahtan beri en olmadık olumsuzluklar zaten beni bulmamış mıydı, bu da kesin benim başıma gelecek, Allahım ne kadar şanssızım!!!

Asansör ameliyathaneye inerken korkarak yanımdaki ebeye soruyorum, bu filmi izledin mi diye “ay evet berbat birşey” diyor “peki olabilir mi böyle birşey” diye ağlamaklı bir sesle soruyorum, “Hayır canımmm!!! Mümkün değilll” diyor, hiç ama hiç ikna olmuyorum…

Ameliyathane koridorunda doktorum, aynı filmlerdeki gibi, ellerini dirsekleriyle beraber yıkıyor, yüzündeki maskeyi düzeltiyor aynaya bakarak. Üzerinde görmeye alışık olduğum önlüğü yok bu sefer, yeşil giyinmiş…

Ve ameliyathanedeyiz, kocaman spotlar altında ameliyat masası, ben yattığım yerden kafamı çevire çevire etrafı seyrediyorum, korkudan kalbim yerinden çıkacak. İçeridekiler kendi aralarında sinirimi bozacak şekilde sıradan mevzularını konuşuyorlar, sanki ben orda yokmuşum gibi davranıyorlar, offf Allahımmm o kadar yalnız hissediyorum ki kendimi, keşke yanımda tanıdığım birisi olsa, elimi tutsa…

Sedyeden Ameliyat masasına geçiriliyorum, doktoruma birisi kocaman bir önlük giydiriyor, son gördüğüm elinde pamuklu makas…

Önüme bir perde çekiliyor, doktorumun elindeki pamukla karnımın her yerine soğuk soğuk batticon sürdüğünü hissediyorum, üşüyorum… o kadar üşüyorum ki bütün vücudum zangır zangır titriyor, dişlerim çarpıyor…

İçeri son birisi daha giriyor, beklenen kişi… Anestezi uzmanı, vakit kaybetmeden başıma geçiyor, sol kolumdan iğne yapıyor, kafamı çevirip ışıklara bakıyorum, son hatırladığım ağzıma doğru kapanan maske ve “iyi uykular” sözü…
……….

Gözümü açtım, nerdeyim ben… karnımda kuvvetli bir acı var. İnlediğimi duyuyorum, birisi başucumda kulaklarımı çekiştirerek “uyan” diyor, neler olduğunu hatırlamaya çalışıyorum, ah evet doğum yapmış olmalıyım, her şey bitmiş olmalı… hala Ameliyathanedeyim, çok üşüyorum, uyanmamla birlikte sedye hareket ediyor, her sarsıntıda karnımda kuvvetli bir acı. Daha yüksek sesle inliyorum, aklıma ve dilime gelen ilk şey: “Bebeğim, bebeğim nasıl, iyi mi” sanki kimse beni duymuyor, cevap veren yok, “bebeğim iyi mi” acıyla tekrar tekrar soruyorum, “bebeğin iyi, annenler gördü bile” diyor, o kadar sıradan kuruyor ki bu cümleyi, inanmıyorum sanki…

Odama çıkarılıyorum, yatağa geçirildim, kapıda annemleri görüyorum, gülümsüyorlar… Ardından bir hemşire kucağında topak gibi birşeyle içeri giriyor, o an neler hissettiğimi tarif edemem. Sadece ağlamaya başladım, eğilip yüzünü açtıklarında ve yüzüme yaklaştırdıklarında kokladım kokladım…

Hemşire kızımı emzirmem için yerleştirdi, ben ise kırmızı suratlı buruş buruş yüzüne bakıyorum… Allahım işte geldi… Aylardır hasretle merakla beklediğimiz hayatımızın anlamı işte geldi… işte kucağımda, minicik… o kadar ufak ki… artık seni hiç bırakmayacağım, Rabbim izin verdiği müddetçe hep yanında olacağım…

……

Artık evimizdeyiz, minik çilek kızımla yeni bir sayfa başladı hayatımızda… Sanki onun doğumuyla ben de yeniden doğdum. Artık önceden tanıdığım insanlarla, kızımla birlikte yeniden tanışıyorum, yeniden başlıyor her şey. Her şey kızımla birlikte yeniden yeni bir anlam kazanıyor…

Rabbim senin sevgini gönlümden hiç ayırmasın, seni bizden, bizi senden ayırmasın…
Amin…

"Rabbim, şayet bize kusursuz bir evlat ihsan edersen, muhakkak ki şükredenlerden olacağız"

2008-04-20T17:08:00.000+03:00

Çileğim...

Koynumda artık elhamdülillah...

40+7. gün kontrolü için gittiğimiz 18 Nisan Cuma günü, günün çıkmasına 1 saat kala 23:09 da 3.190 gram kilosu, 48 cm boyuyla mis kokulu çilek kızım dünyaya merhaba dedi.

Elhamdülillah...

Onu bize gönderen Rabbimize şükürler olsun

bu güzel duyguyu dileyen, isteyen, bekleyen tüm kullarına nasip etsin

İnanılmaz birşey bu, kucağıma her aldığımda Allahım bu benim kızım diye ağlamak istiyorum kalbim çırpınıyor.

Doğum sancılarımın başladığı andan kızımı kucağıma aldığım ana kadar herkese, herkişiye dua ettim, blog dünyasından sizlerde nasibinizi aldınız inşaAllah

şu anda benim ve kızımın da sağlık durumu çok iyi elhamdülillah

heyecandan ve acemilikten yazacak birşey bulamıyorum, rüyadan uyanıp gözümü araladığım zaman kaldığım yerden anlatmaya devam edeceğim inşaAllah

yorum yazan, dua gönderen, dua eden, bizleri arayan soran, düşünen, herkese teşekkür ediyorum aklımda hep sizler vardınız.

40+6 lık çilek hanım

2008-04-17T18:56:00.000+03:00

Bu sabah küçük sancılarla uyandım yine, geçmemesi için çook dua ettim ama o da geçti…

Doktor muayenemiz için yarın sabaha randevu aldım, eğer doktor yatmam için ısrar ederse (ısrar ederse diyorum çünkü açılma yoksa yatmak istemiyorum) Cuma gününden yatmış olmak istedim.

Sabah paşayla karar almıştık, açılma yoksa doktora bir hafta daha beklemeyi teklif edicektik, sakıncalı bir durum yoksa tabii ki, zira suni sancılara gerek kalmasını istemiyorum, doğal sancılarla başlasın istiyorum doğum… Fakat gün içinde nedense paşa fikir değiştirdi, arkadaşları saolsunlar kocamı bir iyi korkutmuşlar, ka.kas.ını yaparsa aptal olurmuş zehirlenirmiş, suni sancıyla da açılma olurmuş (ya sen erkek arkadaşlarınla niye açılma muhabbeti yapıyosun ki hayret bişi!? Yok onlarda çocuk sahibiymiş anlıyorlarmışmış bu işten!?) tamam biliyorum sakıncalı bir durum, ama o tür bir riski doktor elbette haber verecektir bize, üstelik ben gün içerisinde bebeğimin hareketlerini sürekli takip ediyorum, tehlikeli bir durumda bebeğin hareketlerinin duracağını biliyorum, inşaAllah bu tehlike senaryolarına gerek kalmaz, paşa zaten randevuyu yarına ertelediğimize bile pişman olmuş belli…

Çilek şu an bilgisayarın üzerinde durduğu masayı adam akıllı itekliyor ve masa sallanıyor maşaAllah sübhanAllah

Dün yürüyüşe çıktığımda farklı yerlere gitmek istedi canım, dolana dolana Ba.hçel.ievl.er civarında hafif bir kaybolma vakası yaşadım :) o sırada aklıma şimdi doğuracak olsam nolur fikri geldi, o kadar sakin ıssız yerler ki, bırakın bir taksi, minibüsü, normal bir otomobil bile geçmiyordu o derece yani :) koca koca yollar ve sokaklar arasında küçük çaplı bir adrenalin artışı yaşadım, zaten yolumu da buldum sonunda, sanırım 2 kilometreden fazla yürüdüm bu sefer de…

Bugün annem geldi, çilek kızımın nevresim takımının üzerine inciler dikmiştik, süs yastığında yarım kalanlarını tamamladı, bir de uzun zamandır hayalini kurduğumuz şeyi yaptık ve bir adet ye.nido.ğan modeli s.li.ng diktik, Esra’nın sitesinde uzun zaman önce görmüş ve saklamıştım linklerini, Esracım g.oog.ledan sürekli kim bu slingli sayfama düşen kişi diyorsan, o bendim :)

Met.al ha.lka.larını bulmamız biraz uzun sürdü, Emi.nö.nü’nde hep top.tan.cılar olduğu için kimse bize iki halka vermek istemedi, neyse ki M.er.can yokuşunda bir abi acıdı da 4 tane halka verdi, ikisi de yedeğimiz :)

Başta annemin aklına yatmamıştı bu gavur icadı :) sonra bizde de çin.g.ene modeli versiyonlarını anlatınca ikna oldu dikti ve onun da çok hoşuna gitti, senin haberin yok ama bir süre sonra da şu biraz daha büyük bebek modelini diktirteceğim sana annecim :)

Yarına kadar Allah'a emanet olun duadan unutmayın

40+5 den merhaba

2008-04-16T17:28:00.000+03:00

mısır patlakcığım merak etmiş, bir baktım bugun post yazmamısım hakikaten :)
bugün yine bir haftadır olduğu gibi sancılı bir gün, her sancı basladıgında inşAllah budur beklenen sancı dıyorum ama nafile, o da geçip gidiyor diğerleri gibi...
çilek kızım çoook rahatsın içeride anladım, umarım bu rahatı dışarıda da arayıp bulamayınca anneciğini üzmezsin bebeğim...
herkese sevgiler bugünde başka haber yok :(

40+4

2008-04-15T11:42:00.000+03:00

Merhaba
Yeniden bilgisayar başındayım ve yazıyorum, dünkü postu yazdıktan sonra günlük yürüyüşümü yapmak için dışarı çıktım, hızımı alamamışım sanırım, kulağımda mp3 ile 4 kilometreden fazla yürümüşüm, artık dizlerim ağrımaya başlamıştı, durup küçük bir parkta dinlenmek için oturdum, sallanmak için gelen ufaklıkları seyrettim, bir ara kavga bile çıktı. Ufaklıklar arasında, hem de ne kavga, kıyamet! kıyamet! Uzun süre paylaşamadılar oyuncakları, anneleri deliye döndü, ben bile bir ara hafiften fenalaştığımı hissettim :)

Paşa aradı bu sırada, bu kadar yürüdüğümü duyunca çok şaşırdı, geri dönüş için beni almak istedi, bekledim. Yürüdüğüm mesafeyi de zaten geri dönüş yolunda arabanın yaptığı kilometreden anladık,

Bu sabah yine beklenen doktor kontrolümüz vardı, her seferinde olduğu gibi umutla heyecanla ve dua ede ede gittik, yarım saat erken gittik ki NST ye girip ortam kalabalıklaşmadan dönebilelim... Hastane gerçekten çok yoğun oluyor bazen bunalıyorum o kadar hastadan, hele doğum katı çok yoğun oluyor, özellikle bir doktor çok tercih ediliyor acayip hastası var, çok iyi birisi olduğunu önceden de biliyordum ama bilerek tercih etmek istemedim, hastalarına 5 dk bile ayıramıyor yoğunluktan...
Neyse bize dönelim
NST hemşiresi farklıydı bu sefer. Epey ilgiliydi sonuçlarımla, sancıların başladı mı vaktin geçti mi ne kadar geçti, epey soru sordu. Doktor da NST sonuçlarımı çok iyi buldu, düzenli sancılarım başlamış, ama yine açılma yok, "açılma olsaydı yatıracaktım seni " dedi. "Ani hareket etme suyun gelebilir, bu akşam sancıların başlayabilir, bir şey olmazsa perşembeye gel" dedi, sanırım perşembeden sonra suni sancıyla doğurtmak istiyor beni... Suni sancıya gerek kalmasını hiç istemiyorum, umarım doğal bir sancıyla başlar doğum...
Artık sona yaklaştığımı hissediyorum, tuhaf bir his var içimde... Heyecan, merak belki biraz da endişe, korktuğumu söyleyemem, ama tam bir merak sarıyor her yanımı, ben zaten her işimi heyecanla yaşarım, çok heyecanlı bir insanımdır, paşa panik bir insan olduğumu stres yaptığımı söyler hep, öyle birşey değil ama bu. Sadece ilk defa yaşayacağım ve nasıl bir his olduğunu bilmediğim bir duygu için heyecanlıyım, hani insanın hayatı boyunca tek başına yaşaması gereken bazı tecrübeler vardır ya, çok önemli bir sınava girmek gibi, evlenmek gibi... Birisine diyemezsiniz ki sen benim yerime yaşa bu duyguyu, işte öyle bir durum bu da, azcık da cahil cesareti de var bende, bakalım neler olacak nasıl olacak...
Allahım bana ve tüm hamilelere kolay hafif sağlıklı doğumlar ihsan eyle, bebeklerimizi sağlıklı bir şekilde kucağımıza alabilmeyi nasip eyle, bizi bebeklerimize bebeklerimizi bize sağlıkla bağışla, onlara hayırlı güzel bir ömür yaz hayırlı işler yapmalarını parmakla gösterilen özel hayırlı insanlar olmalarını nasip eyle
Amin...

Not: Annesinin beyin ölümü gerçekleştiğinden anne karnında yaşatılan ve dünyaya gelen S.ad.i bebek dün C.erra.hp.aş.a hastanesinden taburcu edildi, hastane 18 yaşına gelene kadar bebeğin her tür tedavisini karşılamayı taahhüt etti, İst. Be.l. Baş.ka.nı bir ev hediye etti, kadın merkezleri bebeğin ihtiyaçlarını karşıladı, her şeyi tamam bebeciğin, ama en önemli şeye sahip değil... Anneciğine... Allahım aileleri olarak evlatlarımızın, ihtiyaçları olduğu sürece yanlarında olabilmeyi bizlere nasip et...

40+3

2008-04-14T12:01:00.000+03:00

Bulutlu ve kapalı bir hafta başı günü…

Yine plansız programsız evde öldürülen vakit…

Ama böyle olmamalı, olmayacağını yazmıştım bir önceki posta, bu postu da yazdıktan sonra yürüyüşe çıkacağım, hım önce güzel bir sütlü kahve yapacağım kendime ve bir meyve yiyeceğim, sonra yürüyüşten gelince öğrencilerin sınav kâğıtlarını okuyacağım. Az önce öğrencilerimden birisi arayıp çilek hanımı sordu ve yine aynı cevap: “henüz gelmedi kızım…”

Çilek kızım o kadar güzel kıpırdanıyor ki bu günlerde maşaAllah sübhanAllah, o kadar şeker ve iç gıdıklayıcı cici hareketler yapıyor ki, keyfinin gerçekten yerinde olduğuna inanıyorum, o can acıtıcı direnmelerini yapmıyor artık, kıvır kıvır geziyor sadece… Kocaman bir bebek olduğunu çok net hissedebiliyorum, bazen kucağıma koyduğum tabak kitap gibi şeyleri bir ittiriyor görmeniz lazım, şu anda da kucağımdaki laptopu itekleyip duruyor :) sanırım gerçekten çok rahat içerde, böyle olunca gelmek istememesini daha iyi anlıyorum. Keyfine bak güzel kızım benim, keyfin ne zaman olursa o zaman gel inşaAllah

Bu gidişle benden daha geride olan hamişler Mummy Betül ve hatta Mp doğuracak ben daha bekliyorum. :P

Dün annemlerle birlikte pikniğe gittik, hava da çok güzeldi, resim çekemedim ama güzel mangal keyfi yaptık ayıptır söylemesi, hayatımda yemediğim kadar çok yemişim, sağolsun kimse de dur demedi, babam bile… Babam sağlıklı beslenmeye çok düşkündür maşaAllah az yeme, spor yapma konusunda hem gayretli hem de bol öğüt vericidir. O bile sesini çıkarmayıp hatta gülümseyerek beni izlediği için daha bir keyifle yedim içtim sanırım :) mangalı annemle birlikte yaktık, arada da hayal kurduk seneye geldiğimizde inşaAllah minik çilek bıdır bıdır geziyor olur etrafımızda ben de yüksek sesle “kızım çekil şurdan, üstün başın is kokacak” diye bağırıyor olurum dedim, gülüştük :) Rabbim o günleri de gösterir inşaAllah

Yarın yine doktor kontrolümüz var, artık sıkıldım, boşa gittiğimi hissediyorum, dahası canım sıkkın geri geliyorum, hiçbir şey değişmiyor, her seferinde muayene olmaktan usandım, sanırım yarın artık planımızın ne olduğunu konuşuruz doktorla, bir de doktorun planına göre 40 haftam dün doldu. Neden farklı bir takvim tuttuğunu da anlayamadım, o yüzden pek aceleci gözükmüyordu doktor, sanırım onun takvimini de geçirdiğime göre ciddi ciddi konuşacak oluruz. Hayırlısı…

Bu arada doğum müjdemi inşaAllah sizlere Mp haber verecektir, merak etmeyin :)

40+1 den merhaba

2008-04-12T12:49:00.000+03:00

Bugün cumartesi, hava çok güzel… Kahvaltıdan sonra paşayı uğurlayıp ardında ben de yürüyüşe çıkmaya karar verdim, mp3ü taktım kulağıma, saat 11 gibi dışarı çıktım, oturduğum semti çok sevmiyorum ama geniş caddeler var birkaç tane, dolaşmak ve mağazalara bakıp vakit geçirmek için fena sayılmaz, tempolu bir yürüyüş ile sanırım 35 dk da 3-4 kilometreden fazla yürüdüm. Doktor günde iki tur 30-45 dk arası yürüyüş yapmamı söylemişti. Bir haftadır her günüm zaten dışarıda geçiyor, ama yürümek için de özellikle çıkmaya, günde iki vardiya mahalleyi turlamaya gayret ediyorum. Paşayı işe gönderdikten sonra evde yapacak bir şey bulamıyorum kendime… aslında bu zamanlarımı değerlendirmek için çektirdiğim 200-300 sayfalık makaleler ve ansiklopedi maddeleri okunmak için beni bekliyorlar, ama elim bir türlü varmıyor onlara… Güya evde çalışmak için hazırlanmışlardı. Ama ev sanki üstüme üstüme geliyor yalnızlıktan… Kendimi dışarı atmak dahası nerden geldi başıma bilmem deli gibi alışveriş yapmak istiyorum, hayatımın hiçbir döneminde bu kadar kısa zaman diliminde kendime bu kadar çok giysi alışverişi yapmadım ben… Hani kıyafetleri deneyemiyorum ya, sanırsınız ki almayacağım, aksine ben daha da hırslanıp bunun içine gireceğim diyorum ve alıyorum… Allah sonumu hayr etsin bakalım…

Gördüğünüz üzere bu postta çilek yakınması yok… Artık bıraktım beklemeyi, nasılsa geleceksin kızım amannn… Son günlerim bari keyfini çıkarayım dimi?

Dün fakülteden bir arkadaşım aradı nasılsın diye. Uzun zamandır konuşmamıştık. (İnsanın sevildiğini bilmesi ne kadar güzel bir duygu. Hamilelikte bunu çok iyi anladım, arayıp soran bütün arkadaşlarımdan Allah razı olsun, insan çok mutlu oluyor gerçekten, tabi bir de burada yorum yazıp merak eden arkadaşlar da var, yani sizler… hepinize çooook teşekkür ederim) onunda yaklaşık 1,5 yaşında dünyalar tatlısı bir kızı var. Arkadaşım uzun uzun teselli verdi telefonda. Kızını o da on gün geç doğurmuş, "hiç merak etme" dedi, Yüreğime epey su serptin, teşekkür ederim Büşracım…

Dışarı çıkmak gezmek dolaşmak sürekli bir yerlere gitmek, eski performansıma kavuşmak istiyorum, aslında hiç ağırlaşmadım hamdolsun, hamileliği bilinçli olarak hareketli geçirdiğim için halen kendimi çok iyi hissediyorum elhamdülillah. Yine de hamile olmak insana bir sorumluluk veriyor, eski çılgın hayatınızı terk ediyorsunuz, arkadaşlarımla buluşmayı, onlarla vakit geçirmeyi çok özledim, çileğim inşaAllah sen de annenin temposuna alışacak ve bu hayatı yadırgamayacaksın

Bugünkü yürüyüşün ardından duşda bir karar verdim kendi kendime düşünürken… Doğar doğmaz çilek için de bir programlı hayat hazırlamalıyım dedim. Nasıl alışırsa öyle gitmez mi sizce de… En azında annesi gibi hızlı yaşamayı öğrenmeli… AH o kadar çok hayalim var ki bu konuda, kaçını gerçekleştirebileceğim bilmiyorum…

NOT 1: Yukardaki takvimin süresi doldu, 40 haftayı aşan hamilelikler için bildiğiniz bir takvim var mı?? :((

NOT 2: Nazar olmasın diye kimseciklere söylememiştim çatlağımın olmadığını, ama iki gün önce bana merhaba diyen çatlaklarımı söylememde artık bir sakınca yok sanıyorum, sağ olasın canım kızım, bak geç gelmen nelere sebep oldu, ama sen de haklısın “senin de anneliğin külfetlerini tatman lazım” dediğini duyar gibiyim…

napalım, sağlık olsun…

40 haftalık nazlı çilek ve beklemekten bitap kelebek...

2008-04-11T16:39:00.000+03:00

Dün akşam paşa eve erken geleceğini söyledi, ben de yürüyüş için dışarı çıkmak üzereydim, bekle birlikte çıkalım dedi, uzun zamandır birlikte vakit geçiremiyoruz, birbirimize vakit ayıramıyoruz, çok yoğun çalışıyor geç ve yorgun geliyor. Kısacası erken geleceğini söylemiş olması bir müjde niteliği taşıyordu benim için…

Semt pazarına uğradık önce, mevsimin yeni meyveleri harikaydı, bahçe ürünü olduğuna inandığım bir tezgâhtan 1,5 kilo çilek ve biraz da yeşil erik aldım (evet hamilelere duyurulur yeşil erik mevsimin ilk ürününü vermeye başladı, üstelik ufak taneli olmalarına rağmen hiç de ekşi değil gayet lezzetliler) paşa beğenmedi görüntüsünü ama tezgah buram buram çilek kokuyordu.

Çileklerin bir kısmını yolda bir camii şadırvanında yıkadık, ardından sahile gidelim gezeriz dedik, ben Bakırköy sahiline gidelim dedim ama paşa orayı pek sevmiyor, tee Avcılar’a kadar gittik, ilk defa gittim Avcılar sahile, akşamın o saatinde çok ıssız ve puslu bir havası var gibi geldi bana, ürperdim sokaklarında dolaşırken… Hep aklımda deprem vardı yıkılan evleri hatırladım ve yeni yapılan lüks dairelerin satış tabelalarına baktıkça “insanoğlu unutma nimetini sonuna kadar kullanıyor” diye geçirdim içimden… Avcılar’ı hiç sevmedim. (Oralı arkadaşlar alınmasın, geç saatler olduğu için öyle hissetmiş de olabilirim) Sahilde yürüyüş yaparken meyvelerimizi yedik, çilek tahmin ettiğim gibi harikaydı, keşke daha çok alsaymışım, haftaya aynı amcayı bulursam yine alacağım.

Ardından göl tarafına geçtik arabayla, bir saat kadar daha orda oyalandık gece yarısına yaklaştığı için vakit tek tük araba vardı kıyıda, bizde arabamızın kapısını açıp göl kenarına oturup çekirdek çitledik paşayla flört eden çiftler gibi :) sık sık da birbirimize bakarak güldük halimize, kendimi daha yeni nişanlanmışım gibi heyecanlı hissettim nedense :) ardından göl boyu uzun uzun yürüdük…

Eve döndüğümüzde saat 1 di, yatağın yolunu zor buldum yorgunluktan bir uyumuşum kolumu bile kaldırmadan, sağımdan soluma dönmeden… sabah yataktan bacak ağrılarıyla uyandım. Gece birkaç kez yön değiştirmezsem, tek yönde uyuduysam, yataktan kalkmak çok acılı oluyor zira…

Dün MP’ye bugünkü kontrole gitmeyeceğimi söylemiştim, o da ablasıyla bir olup beni korkutunca telefonda, paşa da programını erteledi, sabah soluğu hastanede aldık. Sanırım gecenin yorgunluğundan hafif regl ağrısı gibi sızlamalarım vardı akşamdan… sabahta aynı şeyleri hissedince heh dedim geliyor bugün kızım hissediyorum, bugün gelecek. Yatakta daha gözümü açmadan annem aradı, gece rüyasında bebeğimi görmüş, tosun gibi sapsarı bir bebekti iştahla biberon emiyordu dedi. Ben hemen “kız mıydı” diye sordum tabi :) “kızdı sanırım” dedi. Bu rüyayı da anneme malum olduğu şeklinde anlayarak büyük bir heyecan ve umutla hastaneye gittik. Sonuç NST de gözüken sancılar ve sıfır açılma :( eli boş karnı dolu tekrar evin yolunu tuttuk…

Bugün M.ilu.pa’dan gelen cep mesajı:

"Bebeğinizin doğum gününü en içten dileklerimizle kutlarız. Sevgilerimizle M.ilu.pa"

!?
İyide ben daha doğurmadım ki :(((

Zaten eş dost vaktimin gelip geçtiğini biliyor sürekli sitem için arıyorlar "hani bizi aramadınız haber verecektiniz" diye, her telefona aynı cevabı veriyorum "merak etmeyin daha doğurmadım doğurunca ben size haber vereceğim"

Hadi kızım fazla naz âşık usandırırmış, bekletme artık bizi…

Not: Önceki posta baş sağlığında bulunan bütün arkadaşlardan Allah razı olsun, hala üzerimden atamadım bu üzüntüyü…
Dedeciğim seni çok özleyeceğim…

2008-04-10T10:36:00.000+03:00

Doğumu beklemek…
Törenlerle sevinçlerle bir doğumu beklemek,

hazırlık yapmak, sürekli bunu düşünmek,

Gelecek olanı, yeni katılacak bireyi sevinçle beklemek, hayalini kurmak, onunla geçirilecek güzel zamanlarını planını yapmak, kötü şeyler düşünmekten uzak pembe bir dünya kurmak adeta…

Doğumu ve doğacak olanı beklemek ne kadar zevkli ve heyecan verici değil mi???

Peki ölümü neden böylesine bekleyemiyoruz?? neden ölebilecek olduğumuzu, hayatımızdan birilerinin her an ölümle yanımızdan ayrılabileceğini hayal edemiyoruz, doğacak olanın 9 ay sonra gelecek olduğunu bildiğimiz halde onu sabırsızlıkla beklerken, neden ölümün her an her saniye bizim yanımızda olduğunu unutuveriyoruz??
Bu cümleleri yazıyorum çünkü, kızımın doğumunu beklediğim şu günlerde bir ölüm haberini alacak olduğumu ben de hiç düşünmemiştim ve bunu neden düşünmüyor olduğumuzu sorgulamak istedim kendimce… Dedeciğimi biricik dedemi kaybettim hafta sonu… nur yüzlü ak sakallı dedeciğime en son ne zaman hatırını sorduğumu düşünerek kahrettim kendi kendime, en son ne zaman sesini duyduğumu düşündüm, en son onu ne zaman düşündüğümü, hatırladığımı düşündüm, o kadar kendimizle kendi halimizle birlikteyiz ki büyüklerimize ayırdığımız vakit o kadar az ki… oysa onlar bizden gelecek bir telefonun özlemi ile günlerini geçiriyorlar, bir haber bekliyorlar… tıpkı bizim doğumu beklediğimiz gibi…
Canım dedem, seni kaybetmeye hiç hazır değildim inan ki… Ölüm kimseye yakıştırılmaz elbet, ama o kadar hayat dolu ve cıvıl cıvıl, etrafına sürekli pozitif enerji yayan bir insandın ki…
Sen zihnimde hep o gülümseyen yüzün, bembeyaz sakalların ve sürekli anlattığın hatıraların ve bizi gülmekten kırıp geçirdiğin hikayelerin ile kalacaksın, babacığım ne kadar temiz ve mütebessim bir yüz ile gittiğini anlattığı zaman gözlerim doldu, ölümün ne kadar hakk olduğunu bir kez daha anladım, doğmak kadar hakk olduğunu …
Yaşamın her günü bizim için bir imtihan, sevinçler de imtihan, üzüntüler de… önemli olan sevinçlerin yanında, başımıza gelen sıkıntı ve üzüntülere sabır gösterebilmek, bela, musibet ilk geldiğinde metanet gösterebilmek, sabredebilmek…
Mekanın cennet olsun dedeciğim, rabbim mükafat melekleri ile karşılasın seni, rabbim herkese, hepimize güzel yaşamın yanı sıra, güzel ölümler nasip etsin, hepimiz bir gün nasılsa öleceğiz, önemli olan güzel bir ölümle ödüllendirilmek, bunu hak edebilmek…

Canım dedem…
Kızımı görmeni o kadar çok istemiştim ki…

----

39+6. günümüz, eşimin teyzesi bu konulardan iyi anlar, karnımı muayene etti, kızımın hiç de ufak bir bebek olmadığını söyledi, karnım çok aşırı büyük değil zira, sadece tam ortada bir top duruyor, iç karnımın geniş olduğunu, çileğin başının daha çok yukarda olduğunu söyledi, o muayene ettikçe kızımın her şeyini tastamam hissettim elhamdülillah, daha vaktimiz varmış en az 3-4 gün daha…
Beklemeye alıştım sanırım, şimdi aklımı bir kurt gibi kemiren ve etrafımdaki inanlarında sağ olsunlar körüklediği bir şüphe var içimde… ya bu bebek kız mı gerçekten??? Bu kadar beklemesi hayra alamet mi, çevremdekiler karnıma bakıp bakıp “aaa bu biraz sivri gibi, bu kadar da bekledi, erkek mi yoksa???” demeye başladılar, böyle bir şoku herhalde uzun zaman atlatamam… Allahım lütfen… bekliyor olmanın getirdiği bütün şikayet ve yakınmalarımı geri alıyorum affet… beklemeye razıyım, yeter ki bebeğim sağlıklı, hayırlı bir kız bebek olarak dünyaya gelsin lütfen…